1353. Czy da się całkowicie zatrzeć ślady zbrodni?

Ta sprawa wstrząsnęła Warszawą - zaledwie 19-letni maturzysta, Grzegorz Przemyk, została brutalnie pobity w przerwie pomiędzy jednym egzaminem, a drugim. Kilka dni później umiera, zostawiając pogrążoną w bólu matkę i grono znajomych. Jedyny świadek pobicia, Cezary Filozof, wskazuje milicjantów jako głównych sprawców tragedii. Tymczasem organy państwowe starają się wmówić społeczeństwu, że to lekarze spowodowali śmierć młodego chłopaka. W procesach sądowych skazano sanitariuszy oraz lekarkę, którzy zajmowali się Grzegorzem, natomiast funkcjonariusze milicji zostali uniewinnieni. Wszystko zmieniło się wraz z nastaniem nowego ustroju - poprzednie wyroki zostały uchylone, a rzeczywiści sprawcy śmierci Grzegorza skazani(wyrok wydano na Arkadiusza Denkiewicza, który uniknął kary z powodów zdrowotnych). Tej chwili nie dożyła matka Grzegorza Przemyka, która zmarła trzy lata po synu.

Powyższa historia stała się kanwą wydarzeń filmu Jana Matuszyńskiego - "Żeby nie było śladów", reklamowanego w mediach jako "polski kandydat do Oskara". Pierwotnie wraz z Katką miałyśmy w planach iść na "Wyszyński - zemsta czy przebaczenie?", jednak tego dnia nie był grany w kinie. A że szkoda nam było zmieniać planów, to zdecydowałyśmy się na małą zmianę planów.

Akcja filmu zaczyna się w chwili, kiedy Grzegorz jest już po egzaminach maturalnych pisemnych, czekają go już tylko egzaminy ustne. Młody poeta marzy o studiach pedagogicznych. Mieszka wraz z mamą, a w ich mieszkaniu często spotykają się ludzie ze środowiska. Grzegorz dzieli swój pokój z Jurkiem Popielem(odpowiednik Cezarego Filozofa) i to z nim dzieli się swoimi zmartwieniami. Któregoś dnia chłopcy idą ulicą. Jurek dla żartu skacze na plecy Grzesia, ten się przewraca i mówi kilka niecenzuralnych słów. Pech chciał, że niedaleko przechodził patrol policji, który, z powodu braku dokumentów, zabiera Przemyka na komisariat. Tam zostaje brutalnie skopany, ale tak, "żeby nie było śladów". Wszystko widzi Jurek. W końcu udaje mu się przekonać oprawców Grzegorza, aby przestali. Skatowany chłopak zostaje przewieziony najpierw do szpitala psychiatrycznego, a następnie do domu, gdzie umiera. Jurek, jako jedyny świadek postanawia za wszelką cenę doprowadzić do ukarania sprawców tego czynu. Musi się ukrywać, popada też w konflikt z rodzicami. Ale jest też wspierany przez mamę kolegi, Barbarę, która do końca wierzy, że prawda zwycięży.

"Żeby nie było śladów" zdecydowanie nie należy do filmów łatwych i przyjemnych. Ukazuje wręcz brutalny świat. Świat, w którym w bezsensowny sposób przerywa się ludzkie życie. Świat, w którym wszyscy wszystkich podsłuchują, a także specjalne służby włamują się do mieszkań w poszukiwaniu kompromitujących materiałów. Świat, w którym milicja oraz organy wymiaru sprawiedliwości zastraszają ludzi i tak nimi kierują, aby składali nieprawdziwe zeznania(filmowa pani prokurator w pewnym momencie zaczęła mi działać na nerwy swoimi pytaniami). Zaś rodzice, aby chronić swojego syna nie zawahają się nawet iść na współpracę z SB, czy też wykorzystując korespondencje Jurka, pojechać do Warszawy i szantażem zastraszyć Barbarę Sadowską, aby wpłynęła na zeznania chłopaka. Okazuje się bowiem, że łączy ją z Jerzym coś więcej, niż tylko przyjaźń. Czy w tych realiach Jurek się nie zawaha i wskaże tych, którzy są winni śmierci przyjaciela? Tego dowiecie się oglądając film.