1555. W oczekiwaniu na...

Oczekiwanie

Czekasz na świt,
podświadomie czując,
że ma się wydarzyć coś ważnego.
Blask księżyca przebija się przez gęste listowie
oliwek w ogrodzie Getsemanii.
Wszyscy już śpią,
zastygli w jednostajnych pozach.
Nawet głośne na co dzień ptaki.
I tylko bicie Twojego serca
przerywa panującą wokoło ciszę...
Czekasz na świt,
na poznanie największej tajemnicy
sensu ludzkiej egzystencji.

Finiszując w przygotowaniu do tegorocznych świąt Wielkiej Nocy, oraz w oczekiwaniu na wieczorne nabożeństwo, na chwilę udało mi się zasiąść do monitora komputera i wystukać powyższy wiersz. Powstał on w dość niezwykłych okolicznościach, bo podczas porannej jutrzni odmawianej w mojej parafii. Po prostu patrzałam na Boży Grób i słowa same wchodziły mi do głowy. Postanowiłam je zapisać, póki jeszcze pamiętam. Potem jeszcze dwa razy poszłam z dwoma różnymi koszyczkami do poświęcenia. Jednym moim, drugim sąsiadki, która nie wychodzi z domu. Poprosiła mnie o zaniesienie święconki do świątyni, czyż mogłam jej tego odmówić.
W nadmiarze codziennych obowiązków dopiero wczoraj wysłałam do niektórych z Was kartki z życzeniami. Dojdą po świętach. Ale przecież jeszcze będzie oktawa świąt. Zawsze powinno się szukać w ciemnych naszych dniach jakiś pozytywów.
Trwajmy więc w oczekiwaniu. Na różne rzeczy, nawet te zupełnie błahe i niepozorne.