1561. Czas na zmiany

Pamiętacie jak jakiś czas temu pisałam, że staram się o dofinansowanie z PFRONu na zakup Mobilera z programu likwidacji barier technicznych? Prawdę powiedziawszy to obawiałam się, że dostanę, jak zwykle odpowiedź odmowną (tzn. chodzi o dofinansowanie do turnusów rehabilitacyjnych, bo do studiów w Krakowie nigdy mi nie odmówili, to przyznaję z pełną uczciwością). No wiecie: kwalifikuje się Pani do dofinansowania, ale pula została rozdysponowana pomiędzy bardziej potrzebujących od Pani... Dlaczego teraz miałoby być inaczej?
Tymczasem dzisiaj dostałam meila informującego mnie, że owo dofinansowanie zostanie mi przyznane. Szybko podliczyłam kwotę dofinansowania i wyszło mi niecałe 25% całej kwoty na zakup, jednak myślę, że dobre i to. Zawsze mogli mi nic nie przyznać. Teraz mam nadzieję, że wszystkie papiery zostaną w miarę szybko podpisane. Wiadomo - im szybciej się to wszystko załatwi, tym szybciej będzie można zamówić sprzęt, tym szybciej można będzie rozpocząć treningi (mam nadzieję, że to będą faktycznie treningi, a nie farsa), może jeszcze uda mi się załapać na Mistrzostwa Polski na przełomie czerwca i lipca. 
Trener się mnie dzisiaj pytał, czy jadę na zawody do Słubic na początku maja. To też chyba miał być kiepski żart. Może gdyby moje treningi były faktycznie treningami biegackimi. Tymczasem dzisiaj 90% całości to było bezsensowne przechodzenie pod i nad płotkami, 6% to rozgrzewka, 4% - odpoczynek. Jak dla mnie jest to strata czasu. Nawet w początkowej fazie mojego trenowania nie było czegoś takiego. Kilka razy zwróciłam mu uwagę, to w odpowiedzi usłyszałam, że motoryka jest najważniejsza. Tylko co mi po motoryce, kiedy nie potrafię już dobrze wystartować, nie mówiąc już o czasach, jakie uzyskuję. No, szkoda naprawdę tego, co wypracowałam, na co poświęciłam właściwie całe nastoletnie życie. W dodatku jego lekceważąca nas postawa po prostu mnie zniechęca. Kurczę, dawniej trening był porządny, ale i trenerka była taka, że jej się chciało. A skoro jej się chciało, to i nam, dziesięcio, jedenastoletnim bąkom. Teraz jest zupełnie inaczej. Dlatego szukałam jakiejś alternatywy. Na rehabilitację trudno się dostać, to chociaż sport mi pozostaje. Mam nadzieję, że ten Race Running wypali, a treningi będą treningami, a nie szopką.

Dzisiaj była konferencja na temat reaktorów atomowych w Polsce. Okazało się na niej, że jeden z nich ma być w moim mieście. Pewnie bym się nawet o tym nie dowiedziała, a na pewno nie tak szybko, gdybym nie weszła na stronę Urzędu Miasta. A tam zapewnienie mieszkańców, że wszystko zostanie poprzedzone konsultacjami. Także - będzie ciekawie.