1622. Marzenia realisty

Marzenia, a rzeczywistość
Marzenia, pragnienia,
zawładniają ludzkimi duszami.
Jak bluszcz okalają ich wnętrze,
będąc napędem każdego dnia życia.
Niczym dziecięce życzenia,
w każdym tkwi choć trochę magii.
Spełnione radują serca,
utracone powodują smutek.
Dlaczego tak wiele z nas,
żyje tylko marzeniami?
Nie bacząc zupełnie na realia
naszej ludzkiej egzystencji.
Codzienność podpowiada,
co robić, by się nie rozczarować.
Nie żyć tylko złudzeniami,
a stąpać twardo po ziemi.

Jak napisałam w powyższym wierszu, napisanym podczas pewnego wieczornego spaceru dobrze znaną mi parkową ścieżką pomiędzy drzewami, marzenia są dla każdego z nas czymś naturalnym i towarzyszą nam niemal na każdym kroku. Ktoś kiedyś nawet powiedział, że marzenia nic nie kosztują, kosztowne jest tylko ich spełnienie. A i to nie zawsze, ponieważ niektóre z nich można spełnić zupełnie za darmo. Chcemy pokoju na świecie? Dbajmy o ten pokój wokół siebie, w naszym najbliższym otoczeniu. Chcemy miłości? Pokochajmy samych siebie, takimi jacy jesteśmy, z naszymi wadami i zaletami. Chcemy mieć przyjaciół? Może sami ich poszukajmy.
Ludzie wielokrotnie pytają mnie o moje marzenia. Jakież jest ich zdziwienie, kiedy nie mówię im, że chcę być pełnosprawna. Nie, nie chcę tego. Bo wiem, że to marzenie się nie spełni, nie ma na to z medycznego punktu widzenia szans. Po co się więc oszukiwać, po co się łudzić, skoro wiadomo, że się nic z tego nie będzie. Myślę, że naszym problemem jest to, że często nasze marzenia są nierealne, my jednak mamy poczucie, że muszą się spełnić za wszelką cenę. Czasami nawet jest na odwrót, nasze marzenia są realne, ale nie robimy nic, aby je spełnić, uważając, że spadną nam one na ziemię, jako gwiazdka z nieba. Warto marzyć, ale trzeba też być realistą w tych marzeniach, ocenić, co może się spełnić, a co nie. Dążyć do realizacji realnych marzeń, chociaż nie za wszelką cenę. Czasem potrzeba małych kroków ku temu, a innym razem odważnych decyzji. Tego nauczyło mnie życie, i to chcę też przekazać moim wychowankom na świetlicy czy też w Oratorium.
Moje największe marzenie tu i teraz? Zdać jutro kolokwium zaliczeniowe z Podstaw psychoterapii. Strasznie trudny materiał do przyswojenia. Nawet podzieliłam się dzisiaj obawami względem tego zaliczenia z moją panią promotor, że jeszcze na koniec studiów licencjackich z Nauk o Rodzinie będę miała poprawkę, a tym samym egzamin dyplomowy zostanie przeniesiony na wrzesień (w planach było obronienie się już w lipcu). Wiecie, że całe studia przeszłam bezboleśnie i nagle na koniec taka wywrotka. Oczywiście usłyszałam, że nawet mam tak nie myśleć, że znając mnie to na pewno zdam, a nawet gdyby coś poszło nie tak, to mam walczyć o poprawę w sesji i mieć przynajmniej obronę z głowy. Mam sobie jeszcze wymyśleć 3 pytania z materiału przerobionego na studiach, które zostaną mi zadane na egzaminie dyplomowym. To dla mnie nowość, bo dotąd przy obronie napisanej pracy dostawałam pytania na temat jej treści. Muszę więc porządnie pomyśleć z jakiego obszaru wiedzy chcę odpowiadać. Wracając do zaliczenia, to wiadomo, że same marzenie nie wystarczy, że trzeba im pomóc się spełnić i usiąść do ostatnich powtórek. Bo oczywiście już wcześniej przysiadłam do tych notatek. W domu, w drodze do i z Kato, a nawet w szpitalu, czekając aż Ksiądz niosący światło wróci z badań, albo wyjdzie na przepustkę. Każdy moment wydawał się ku temu dobry. Czy taktyka okaże się skuteczna? Okaże się jutro.