Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

piątek, 12 grudnia 2014

62. Była sobie raz infekcja

Chodziło za mną coś od poniedziałku. Chodziło, chodziło i mnie dopadło. Zaczęło się od drobnego kaszelku w poniedziałek, a skończyło pobytem w łóżku w dniu dzisiejszym. Chociaż już wczoraj moje cherlanie raz po raz przerywało wykład z turystyki religijnej i pielgrzymowania. Dojechałam jakoś do domu, weszłam do mieszkania i rzuciłam się na łóżko z zamiarem wstania w dniu dzisiejszym o godzinie 4:30 i pojechania pierwszym busem do Krakowa. Chociaż nie, wcześniej zadzwoniłam w sprawie jutrzejszej wigilii scholowej. Oczywiście nic konkretnego się nie dowiedziałam, ale usłyszałam, że mam się kurować. Niestety, w moim mieszkaniu ze świecą szukać czegoś na przeziębienie, na szczęście "Calcium" (które jest de facto dobrym środkiem antyalergicznym) zawsze się znajdzie. Wypiłam więc szklankę i poszłam spać, bo przecież dzisiaj miałam w planach jechać na uczelnię. 
Zamiar zamiarem, a rzeczywistość rzeczywistością. Budzę się rano i klops - nie mam siły wstać. Szybko uznałam, że w takim stanie nie dam rady ani pojechać na uczelnię, ani tym bardziej brać udziału w zajęciach i po prostu poszłam dalej spać ha, ha, ha. Zresztą wiele dzisiaj nie straciłam - jedyne zajęcia jakie przewidywał uczelniany plan zajęć to architektura i sztuka sakralna. Luzik, ten jeden wykład jakoś nadrobić. Obudziłam się o 9 i powlekłam do kuchni. Temperatura w moim mieszkaniu nie sprzyja chorowaniu, toteż zaraz po zjedzeniu śniadania na nowo wypiłam Calcium i wskoczyłam do łóżka z moim małym kociakiem. Tak naprawdę jest on moim jedynym pocieszycielem. Włączyłam sobie youtube i w końcu obejrzałam film, na który od dawna miałam ochotę - "Biegnąc po cud", znany też pod nazwą "Święty Ralph". 
Jest to starszy brat naszego rodzimego "Wszystko będzie dobrze", tylko ze szczęśliwym zakończeniem. Polecam, bo te 1,5 godziny poświęcone na jego obejrzenie na pewno nie będzie stracone. Od siebie dodam, że dawno się tak nie uśmiałam. Pełen film dostępny jest pod adresem: https://ebd.cda.pl/620x368/2427689706. 
W południe poszłam sobie do apteki po jakieś lekarstwa, bo przeziębienie raczej samo by mi nie przeszło. A na pewno nie do jutra. Kupiłam więc sobie "Fervex", aerozol do nosa (po kroplach leci mi krew) oraz tabletki na kaszel. Za wszystko zapłaciłam niewiele ponad 30 złotych. Bywało gorzej, zwłaszcza patrząc na koszty moich stałych leków. Po powrocie do domu znowu położyłam się do łóżka, wcześniej nakarmiając Pusię (gadzina sama nie weźmie sobie obiadu). Trochę popatrzyłam na telewizor, trochę poczytałam książkę. Mam nadzieję, że jutro będzie na tyle dobrze, że pójdę nie tylko na zajęcia do szkoły policealnej, ale i na wigilię wspólnotową.

Kurcze, miałam zupełnie inne plany na ten dzień - po powrocie z zajęć planowałam wziąć się za sprzątanie mieszkania, wszak samo się nie posprząta (pomimo swojej niepełnosprawności mieszkam od dwóch lat sama - nie wiem czy pisałam), potem przygotować coś na jutrzejszą wigilię. Życie napisało mi jednak inny scenariusz. A może po prostu chciało, abym wreszcie sobie odpoczęła? Sama tego nie wiem...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz