59. Dzieci nie powinny umierać

Weszłam dzisiaj na stronkę marzycielskiej poczty, aby zobaczyć jedną rzecz, przeglądam profile i co widzę? Coś co zupełnie odebrało mi dech w piersiach - czarno-biały profil małej Aluni. Szok, niedowierzanie? Historię Ali znałam dosyć dobrze - toczyła się w sąsiednim mieście. Czasami zajrzałam na jej stronę, często o niej myślałam, czasami wieczorem się za nią modliłam. Wiem, że neuroblastoma, zwłaszcza IV stopnia, to cholernie skomplikowana choroba, która w prawie wszystkich przypadkach zachorowalności prowadzi do śmierci pacjenta (nie spotkałam się jeszcze z sytuacją całkowitego wyleczenia, aczkolwiek nie mówię, że nie ma takich przypadków), dlatego nie modliłam się bezpośrednio o zdrowie dla małej, ale o jak najdłuższy czas na tym świecie. Nigdy nie oczekiwałam od Boga niemożliwego, chociaż osobiście wierzę w cuda. Ale wierzę także w lekarzy i postęp medycyny. Coraz częściej mówi się o nowatorskich metodach leczenia, o nowych terapiach. 

Z bloga prowadzonego przez mamę Alicji wiedziałam, że dziewczynka poddawana jest leczeniu za granicą, że są już pewne efekty. Niestety, choroba okazała się silniejsza i podstępniejsza. Rano na blogu pojawiła się informacja, że dziewczynka jest w krytycznym stanie, a jednocześnie prośba o duchowe wsparcie dla jej rodziców - Rafała i Kasi. Padła też propozycja zjednoczenia się w modlitwie za zdrowie Ali o 12 w południe. Godzinę i czterdzieści minut później serce Alusi zatrzymało się na zawszę. 

Ala zmarła pogrążając w smutku i żałobie nie tylko najbliższych, ale też tych, którzy jej kibicowali. A może to sama Matka Boża wybrała sobie ten dzień - wszak dzisiaj w kalendarzu katolickim wypada święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

I pomyśleć, że miesiąc temu minął rok od śmierci małego Filipka... Dzisiaj w Niebie pojawił się nowy Aniołek - Alicja.

Spoczywaj w pokoju mała Księżniczko