Ostatnio mam wrażenie, że życie przecieka mi przez palce. Tłumaczę to sobie nadmiarem obowiązków. Ale czy to powinno być usprawiedliwieniem mojego lenistwa? Nie sądzę. Ostatnio najchętniej nie wychodziłabym z mieszkania. Dzisiaj musiałam jednak się zebrać, aby podjechać do biblioteki w Katowicach, bo system zaczął mi naliczać karę za nie zwrócenie książki w terminie. A swoją drogą byłam pewna, że przedłużyłam termin jej oddania. Pewnie znowu czegoś nie nacisnęłam, bo odbywało się to w systemie on-line. W każdym razie dwie cenne godziny zostały wyjęte z mojego dnia.
Wczorajszy dzień był do niczego - tak bolał mnie brzuch, że nie mogłam funkcjonować. Na Wigilii zbytnio nie szalałam z jedzeniem, ponieważ znam swoje ograniczenia w kwestiach żywieniowych. Zastanawiam się, czy brzuch może boleć z nerwów. Wszak poprzedni rok był raczej dla mnie stresujący - nieciekawa sytuacja rodzinna, skreślenie z listy studentów tydzień przed zakończeniem studiów (to chyba najbardziej się na mnie odbiło) od października ciągnięcie trzech kierunków studiów i kombinowanie jak je pogodzić.
W dodatku od tej soboty zaczynają mi się egzaminy i zaliczenia. Muszę się sprężyć, aby jak najwięcej przedmiotów, a najlepiej wszystkie, zaliczyć w pierwszym terminie. Dzięki temu będę miała chociaż tydzień wolnego (w "Żaku" ostatni egzamin mam 7 lutego, natomiast na uczelnię w Krakowie wracam już 16 lutego, zresztą zajęcia w "Progresie" też zaczynam w lutym). Siedzę więc przed wydrukowanymi notatkami pod kocem w łóżku i przyswajam sobie materiał. Ale im dłużej się uczę, tym większe mam wrażenie, że tego materiału jest za dużo na moją biedną głowę i że nie zdążę ze wszystkim. I przeraża mnie to, że mam coraz mniej czasu. Tak bym chciała, aby ten tydzień już minął. Byłabym z dwoma przedmiotami do przodu. Tym bardziej, że materiał pomału zaczyna mi się mieszać. Zwłaszcza z przedmiotów prawniczych. Ale z drugiej strony mam motywację do nauki w postaci chęci pomocy w organizacji kolejnych półkolonii w naszej parafii. Pomagam od lata 2011 roku, a w zeszłym roku awansowałam na głównego wychowawcę grupy. Oczywiście wcześniej musiałam zaliczyć kurs wychowawcy, na którym znowu robiono mi kłopoty. Na szczęście w końcowym bilansie w kuratorium oświaty nie widziano problemów aby osobie takiej jak ja dać papierek potwierdzający kwalifikacje. Nie wiem tylko kto w tym roku organizuje stacjonarny wypoczynek dla najmłodszych. Ale może dadzą mi jakoś znak.
A jutro znowu czeka mnie spotkanie z moimi koleżankami z gimnazjum. Przez to moje zabieganie i brak czasu nie mam nawet kiedy się z nimi spotkać. Ciekawe co u nich słychać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz