436. Kiedy odchodzi blogger...

Od dwóch dni nie mogę sobie znaleźć miejsca...
Był sobotni wieczór. Młoda dziewczyna postanowiła odwieść swoją znajomą do domu, w którym czekała na nią trójka dzieci, w tym jedno niepełnosprawne. Niczego nieświadome wsiadają do bezpiecznego dotąd Volkswagena i ruszają przed siebie. Są już prawie u celu swojej podróży, kiedy na drodze pojawia się opel. Chwilę potem z impetem uderza w Volkswagen. Obydwie kobiety giną na miejscu, sprawca tragedii zbiega z miejsca zdarzenia. Kiedy odnajduje go policja okazuje się, że jest pod wpływem alkoholu... Przez własną głupotę pozbawił życia dwie kobiety, z których jedna na oczach wielu internautów toczyła bój o wybudzenie swojego średniego synka ze śpiączki. 

Wydarzenia te miały miejsce tydzień temu. Od tygodnia dwu, czternasto i dziewiętnastolatek zostali pozbawieni prawdziwej matczynej miłości. Ten kto trafił kiedyś na bloga Kajtusia nie mógł mieć ku temu żadnych wątpliwości. Mama opisywała w nim nie tylko walkę o odzyskanie przez Kajtka chociaż cienia świadomości, ale również ich codzienne, jakże zwyczajne mimo wszystko życie. Bardzo lubiłam tam zaglądać i czytać o postępach w terapii Kajtka, sukcesach Dawida, a także o psotach Saszki, który zupełnie niespodziewanie pojawił się w życiu całej rodziny, a za razem wprowadził do niej dużo radości i nadziei. Z niecierpliwością czekałam na kolejną notatkę na tym blogu. Teraz już wiem, że nie przeczytam już żadnej...

Aniu (*)

Dobry Boże, dlaczego???

Piotrze, Dawidzie, Kajtku, Saszko - płaczę razem z Wami 😢

I pomyśleć, że Boże Narodzenie za pasem...