1313. "Mam przed oczami dzień pożegnania, spojrzenia mówią bez słów. A w myślach smutek i ból rozstania, lęk, że nie ujrzę Cię znów."

Na naszej życiowej drodze spotykamy różne osoby. Jedne są w naszym życiu obecne krócej, inne dłużej. Jednak niekiedy są to takie osoby, które co prawda pojawiają się tylko na momencik, ale poprzez swoją nietuzinkową osobowość i sposób bycia zapadają w nasze serca oraz w pamięć na długi czas, jeżeli nie na zawsze. Dla mnie taką osobą była jedna z moich nauczycielek, pani Basia. Chociaż gościła w moim życiu jedynie przez 10 miesięcy, wypaliła w nim ślad, który po dzień dzisiejszy nie chce się zabliźnić.
Zakończenie roku szkolnego 2000/2001 wywołało we mnie, jedenastoletnim dziecku, mieszane uczucia. Z jednej strony cieszyłam się z końca nauki, nadchodzących dwumiesięcznych wakacji, jednego z trzech na całą szkołę(a była to podstawówka i gimnazjum) świadectwa z wyróżnieniem. A z drugiej strony wiedziałam, że po powrocie z zasłużonego wypoczynku już nie zobaczę jednej z moich ukochanych nauczycielek. Zresztą to dla niej napisałam mój wiersz o św. Barbarze.

Wiadomość o jej odejściu z naszej szkoły pani Basi nie spadła na nas jak przysłowiowy grom z jasnego nieba - wiedzieliśmy o tym od dawna. A jednak był to za krótki czas na przygotowanie się na to. Bo jak nie lubić osoby, która ucznia faktycznie stawia na pierwszym miejscu? Która dwoi się i troi, aby każdemu wytłumaczyć zawiłe meandry działań matematycznych(a były to łączone klasy, gdzie każdy z nas był na różnym poziomie inteligencji)? Która w tym celu pochyla się nad każdym uczniem i robi to z anielską cierpliwością? Która co rusz wymyśla jakąś nową zabawę dydaktyczną? Która sama robi mniej sprawnym uczniom notatki w zeszytach? Która dostrzega potencjał uczniów i wykorzystuje go w niebanalny sposób(np. prosząc czwartoklasistów o wykonanie zadania przeznaczonego dla gimnazjalistów)? Która w końcu poświęca swój czas i dzwoni po kuratoriach załatwiając uczniom warunki pisania olimpiad dostosowane do ich manualnych możliwości? No jak?

Czasami na matematyce pojawiało się coś z innych przedmiotów(tutaj z angielskiego)

Moje wewnętrzne JA buntowało się na taki stan rzeczy, ale przecież te dwadzieścia lat temu nic nie mogłam na to poradzić. Tego ostatniego dnia roku szkolnego było mi naprawdę przykro, że to wszystko już się kończy. Oczywiście poszliśmy się całym zespołem klasowym pożegnać, ostatnie wymiany słów i gestów wbiły mi się w pamięć. Ostatnie zdjęcie, którego odbitkę bezskutecznie próbuję zdobyć... No właśnie, nie mam żadnego z nią zdjęcia, ale uchował się jeszcze zeszyt, jedyny z czwartej klasy, moja jedyna po niej pamiątka.

Któremu nauczycielowi by się chciało zanotować coś uczniowi w zeszycie

Dodatkowo pojawiła się nutka niepewności - jaka będzie ta nowa nauczycielka? I chociaż ostatecznie okazała się bardzo sympatyczną osobą(i nie piszę tego tylko dlatego, że zawsze miałam u niej dobre oceny), ale to jednak pani Basia skradła moje serce. Po latach, w ostatniej klasie gimnazjum, napisałam nawet wiersz poświęcony jej pamięci, po trochu inspirowany też moimi ówczesnymi fascynacjami muzycznymi.

Pani Basi od matematyki...

Otwieram zeszyt do geometrii.
Nastawiam radio na pewną piosenkę.
Próbuję się uczyć trygonometrii.
Na kartce widzę znajomą rękę.

„Jej czarne oczy” mi chodzą po głowie.
Ja tego nie chcę wcale, o nie!
Lecz co ja zrobię, kto mi to powie?
Że ciągle o nich marzę i śnię.

Pan Ivan napisał mądre słowa.
„Miłość, tęsknota ścigają się”.
A w mojej głowie jest bomba myślowa.
Czy to tak można, kto to wie?

Wspomnienia wracają, nie mogę zapomnieć,
tych pięknych chwil, co tak dawno były.
I teraz, żyjąc w tym morzu wspomnień,
Marzenia moje się odrodziły.

Lolek, marzec 2006

Bo  co innego mogła wymyślić piętnastoletnia gimnazjalistka, która od kilku lat zamiast skupiać się na lekcjach, wyglądała ciągle przez okno w klasie. Zamajaczy znajoma sylwetka ukochanej matematyczki, czy nie zamajaczy? Przecież obiecała, że będzie nas odwiedzać...

Moja ulubiona lekcja - cyfry w systemie rzymskim(ps. to IC jest przekreślone tylko dlatego, aby pokazać, że tak się nie zapisuje 99)

Od tamtego pożegnania widziałam jednak panią Basię tylko raz. Było to podczas miejskiego rozdania nagród dla uczniów odnoszących szczególne sukcesy w nauce. Wielokrotnie otrzymywałam to wyróżnienie, jednak ten jeden raz miałam okazje odebrać je osobiście. Zamieniłyśmy wtedy kilka ciepłych słów. Słów, które kolejny raz zapadły mi w umysł i w serce.

Dzisiaj wiem, że tych 10 miesięcy w niejaki sposób ukształtowało mój sposób myślenia oraz pozwoliło uwierzyć w siebie. O tym wszystkim napisałam jej w liście, który wysłałam jej z dalekiej Panamy. Mam cichą nadzieję, że doszedł, i nawet w przypadku, kiedy nie skojarzyła sobie kim ja jestem, czy też nie pamiętała mnie(co jest zupełnie zrozumiałe), to poczuła jakąś wewnętrzną satysfakcję... Bo przecież efekty naszych działań mogą przyjść dopiero z czasem. Za to ich skala może być nieporównywalna z ogólnie przyjętym standardem. A nawet po cichu marzę, że jeszcze kiedyś dane nam będzie się jeszcze raz spotkać i wszystko jej opowiedzieć.

Rada na całe życie, nie tylko na lekcje, podczas których ma się chwilę zwątpienia we własne możliwości