679. Zrobiło mi się naprawdę żal...

Dwa dni temu przeglądałam tak jakoś stronę główną Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. Dla niezorientowanych w 2012 roku uzyskałam tam tytuł licencjata z zarządzaniu w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych. I nagle zobaczyłam informację, która mnie dosłownie zmroziła - otóż w lipcu, po krótkiej, ale ciężkiej chorobie zmarł jeden z wykładowców, doktor Andrzej Hadzik(mam nadzieję, że nikt mnie nie posądzi o naruszenie prywatności, wszak każdy z Was może wejść na tą stronę i sprawdzić, kto umarł). 

Wiem, że my Polacy mamy taką tendencję mówienia o zmarłych wyłącznie dobrych rzeczy, ale ja naprawdę mam same dobre wspomnienia z jego osobą. Spotkaliśmy się tylko raz, w pierwszym semestrze pierwszego roku podczas wykładów z niezbyt ciekawego, aczkolwiek potrzebnego na zarządzaniu przedmiotu, zwiącego się mikroekonomia. Mieliśmy go całym rokiem(tzn wszystkie specjalizacje z zarządzania - a było ich 4) we wtorki o godzinie 8 rano w auli głównej uczelni(że też pamiętam takie szczegóły). Dla jednych była to pora na odsypianie, inni po cichu podśmiewali się z ubioru prowadzącego(zawsze "ten sam" zestaw - "te same" dżinsy + "ta sama" koszula + "ten sam" sweter), mało kto notował(no, w sumie gdyby uznać moje nagrywanie na dyktafon i późniejsze przepisywanie tego na laptopa, to można powiedzieć, że zaliczałam się do tej grupy). 

Piętnaście tygodni minęło nie wiadomo kiedy, przyszła sesja. Dla większości z nas pierwsza sesja w życiu. Pierwszy egzamin był właśnie z mikroekonomii. Jeszcze na jednym z pierwszych wykładów zgłosiłam profesorowi Hadzikowi mój problem, czyli że nie jestem w stanie napisać ręcznie dłuższej wypowiedzi. Kazał mi się tym nie przejmować, bo w sumie nie jestem pierwszą studentką z tym problemem i że jak chcę, to mogę mu to wszystko zdać na konsultacjach. Tak też zrobiliśmy, chociaż teraz bałam się, że stres zrobi swoje i moja niewyraźna mowa stanie się jeszcze bardziej niewyraźna. 

Przygotowywałam się sumiennie, ale jednak podczas odpytywania coś mi się zaczęło mieszać. W końcu to pierwszy egzamin w moim życiu. Gdzieś w kącie siedział jednak tłumacz osób niesłyszących, z którym mieliśmy też jakieś przedmioty, i który widział, że Karolinka wiele wie, tylko czasami ma problem z wypowiedzeniem tego. Powiedział to profesorowi, a ten jak gdyby nigdy nic zapytał mnie jeszcze o coś i wstawił do indeksu "5". 

Moje zaskoczenie nie miało granic. Kiedy wśród moich kolegów z roku był pogrom i większość z nich musiała iść na drugi termin, ja miałam już przedmiot z głowy. Mogłam skupić się na nauce do egzaminu z marketingu, mogłam w następny weekend(po którym był tydzień poprawkowy) skupić się na starcie w ogólnopolskich zawodach lekkoatletycznych osób niepełnosprawnych w słynnej Spale i zdobyć brąz w skoku w dal. Oczywiście, duża w tym moja zasługa, bo w końcu się uczyłam, ale gdyby profesor nie był taki wyrozumiały, to różnie mogłoby być...

Może dlatego zrobiło mi się go żal, kiedy przeczytałam, że nie żyje...? A pamiętna "5" z "autografem" prowadzącego do dzisiaj widnieje dumnie w leżącym w szufladzie biurka indeksie. I pomyśleć, że te małe, zielone książeczki są wycofywane z obiegu na rzecz, a jakżeby inaczej, komputeryzacji. Studenci tracą w ten sposób bezcenną pamiątkę tych cudownych lat...