837. Szlachetna Paczka moim okiem

Minął tydzień od finału Szlachetnej Paczki - pierwszego w moim życiu. Po fali entuzjazmu czas na pewne podsumowanie okiem "świeżaka". Nie będę się wypowiadać o współpracy z liderką, bo już kilka razy pisałam o jej dziwnym postępowaniu(a dzisiaj znowu uraczyła mnie SMSem z serii dziwnych), będę się starała skupić na ogólnej idei.

1. Tylko mądra pomoc ma sens - z zewnątrz wygląda to tak, że Ośrodki Pomocy Społecznej  i inne im podobne instytucje typują swoich najbiedniejszych respondentów, aby otrzymali paczkę na święta. To nie do końca tak. Owszem, zdarzają się zgłoszenia z MOPSów, GOPSów, PCPRów itp., ale też z Caritasu, parafii, szkół, od opiekunek środowiskowych oraz indywidualnych osób. Druga sprawa to taka, że nie wszystkim się pomaga. Bo ideą Szlachetnej Paczki jest taka pomoc, która ma za zadanie pomóc stanąć na nogach danej rodzinie. O ile oczywiście rodzina robi wszystko, aby tak się stało, np. szuka pracy, rozwiązań swoich kłopotów. Bo w przeciwnym razie jest automatycznie wykluczana z programu. Podobnie jak w przypadku, kiedy rodzina kręci. A to w dzisiejszych czasach bardzo łatwo sprawdzić, np. za pośrednictwem facebooka(no bo któż z nas nie zamieściłby na nim zdjęć z bajkowych wakacji w ciepłych krajach), czy też podpytując "wspólnych znajomych". I wtedy może się zdarzyć, że "biednych" ludzi stać na wiele. Oczywiście są skrajne przypadki, jak ciężka choroba w rodzinie wymagająca leczenia zagranicznego, niepełnosprawność, czy po prostu starość. Spokojnie, wolontariusze też są ludźmi. Dlatego nie ma jakiś sztywnych ram co do przydzielania pomocy poszczególnym ludziom, a każdy przypadek rozpatrywany jest indywidualnie. Tym bardziej, że SzP nie ma na celu pomóc w wegetacji, tylko powinna być impulsem do dalszego działania. Zdarza się też tak, że rzeczy w paczce są sprzedawane, dlatego po jakimś czasie rodzina ponownie jest odwiedzana i przeprowadzana jest z jej członkami rozmowa, w jakim stopniu poprawiło się ich życie po otrzymaniu paczki i czy ona coś w nim zmieniła. W razie jakichkolwiek wątpliwości wszelkie uwagi są wpisywane do profilu rodziny w bazie i kolejni wolontariusze wiedzą, co było nie tak.
2. Darczyńcy to nie tylko "grube ryby" - zanim trafiłam do zespołu Szlachetnej Paczki wiele razy słyszałam opinie, że "grube ryby" dają "patologii", aby "pokazać się w mediach". Trochę jest to dla mnie krzywdząca opinia. Bo po pierwsze - o tym, że respondenci w większości nie pochodzą z patologii pisałam punkt wcześniej. Najczęściej są to zwyczajne rodziny, którym po prostu nie do końca powiodło się w życiu. Najważniejsze to nie oceniać nawet jeżeli widzi się, że są z dzielnic niecieszących się dobrą sławą. Podobnie z darczyńcami. Są wśród nich duże firmy, a nawet władze miasta, ale są też różne placówki takie jak szkoły i przedszkola, a także prywatne osoby. Co ciekawsze, wiele z nich nie chce się ujawniać, pragnąc tym samym pozostać anonimowymi darczyńcami. Jasne, w telewizji bardzo często pokazywane jest to wszystko z pompą, ale tak naprawdę większość paczek przekazywana jest przez nas, wolontariuszy do odpowiednich domów. A mnie naprawdę daleko jest do przysłowiowej "grubej ryby". 
3. Darczyńca darczyńcy nierówny - większość darczyńców SzP to prawdziwi święci Mikołajowie, którzy kupią dużo więcej, niż oczekuje rodzina. Zdarzają się jednak też tacy, którzy kupią byle jakie produkty żywnościowe i higieniczne, zapakują w ogromny karton(coby ładnie wyglądało) i są wielce zadowoleni, że spełnili dobry uczynek. Tymczasem tak naprawdę rodziny te zawsze kupują najtańsze produkty, bo na inne ich nie stać. Tutaj nie chodzi o zrobienie paczki na odczepnego, ale o zapakowanie im dobrych jakościowo produktów. Poza tym jest coś takiego jak trzy najważniejsze potrzeby rodziny oraz prezenty dla poszczególnych jej członków i te dwa punkty darczyńca musi zapewnić. O ile na prezenty zbytnio nie mamy wpływu(o ile są to rzeczy do 150 zł), bo mają one być po prostu miłym upominkiem, o tyle trzy najważniejsze potrzeby są przez nas weryfikowane. Chodzi tutaj głównie o zasadę 1 droższa rzecz + 2 tańsze, ale też nie chcemy sytuacji, żeby darczyńca myślał, że rodzina jest roszczeniowa. Dlatego ważne jest, aby darczyńca dokładnie zapoznał się z potrzebami rodziny, zwłaszcza tymi najważniejszymi, i zastanowił się, czy jest w stanie sprostać ich zakupowi. A jeżeli nie, a dana osoba chce się włączyć w przygotowanie paczki, to z tego co wiem, większość szkół angażuje się w pomoc. Wystarczy iść do najbliższej placówki i zapytać się, czy można się w jakiś sposób dołączyć do zbiórki. Naprawdę, lepsze to od widoku łez dziecka, które nie znalazło w paczkach lalki, o którą tak bardzo prosiło.