831. Tak jakoś nie jest mi przykro

Zostanę chyba prorokiem i tym się będę pałać przez całe życie.

W ostatnim poście zastanawiałam się, co by się stało, gdyby w trakcie trwania finału SzP. ktoś umarł z rodziny liderki. Moje rozkminy miały charakter czysto teoretyczny. Tymczasem wpis pojawił się w czwartek, a na drugi dzień tak zupełnie przypadkowo zmarła jej matka. Ups, ja tam nie życzyłam starszej pani... A jednak ze względu na ostatnie i dzisiejsze zachowanie jej córki wobec mnie jakoś nie poczułam nie wiadomo jakiego smutku z tego powodu. Oczywiście nie cieszyłam się też, moje uczucia były raczej neutralne.

O akcji po zadzwonieniu do niej z informacją, że mogę(czyli nie muszę) spóźnić się dzisiaj do magazynu już Wam pisałam. Szczęśliwie jednak bus pokonał trasę w niecałe 2 godziny. Wysiadłam z niego kilka minut po ósmej, a ponieważ pierwszych darczyńców miałam umówionych dopiero po 9, postanowiłam jeszcze się przebrać. Dużo wygodniej jest nosić paczki w dżinsach, adidasach i sportowej kurtce niż w odświętnym ubraniu. Wchodzę do domu, przebieram się, nagle telefon. Była 8:27, na wyświetlaczu J. Odbieram i na dzień dobry słyszę wrzask, że mam natychmiast zjawić się w magazynie, bo przyjechali już moi darczyńcy. O przepraszam, umówiłam się z nimi po 9, więc czemu drze na mnie japę, tym bardziej że wie czemu się spóźnię. Z premedytacją przyjechałam na 9. Darczyńca nie miał mi tego za złe, zwłaszcza kiedy poznał powód mojego spóźnienia. Liderka, wprost przeciwnie. Oliwy do ognia dodał jej telefon do rodziny, po której okazało się, że nie ma jej w domu. Tylko, że ja jestem dalej przekonana, że umówiłam się z nią na dzisiejsze przedpołudnie. Oczywiście dostałam burę, że jestem nieodpowiedzialna(znowu) i że nic nie potrafię załatwić. Ja się za to tak zdenerwowałam, że cały czar dzisiejszego dnia prysł. Potem jeszcze kilka razy czepiała się mnie właściwie o nic. No dobra, jestem tutaj pierwszy raz wolontariuszem, i nie wiedziałam np. że jest jakiś kwitek odbioru paczek w idealnym stanie od darczyńcy, więc go nie wzięłam ze sobą. Ale ona jako lider, przynajmniej przy pierwszym moim wyjeździe(potem sama już o tym pamiętałam), powinna tego dopilnować, a nie drzeć się jak w jakimś ataku furii przy wszystkich. Kurcze, inni też mieli wpadki, a jakoś nikt nie obrywał po uszach, przynajmniej publicznie. Ale od innych dostałaby ciętą ripostę, a ja w chwili zdenerwowania nie jestem mocna w gębie. Zresztą nigdy nie jestem w niej mocna. 

Gdzieś koło południa podeszła do mnie z tekstem, że wczoraj zmarła jej mama i miną "kotka ze Shreka". Nie wiem, może liczyła na jakieś wsparcie ode mnie, ale mi po tych wszystkich jej akcjach było wszystko obojętne. Dlaczego mam wykazać zrozumienie wobec kogoś, kto zaledwie dwa dni wcześniej stwierdził lekceważąco, że w sumie mogę nie jechać na pogrzeb cioci z powodu finału SzP. Nie zna moich korelacji rodzinnych, nie wie jak bardzo byłam zżyta z ciocią Karoliną. Poza tym śmierć rodzica nie usprawiedliwia jej dzisiejszego zachowania wobec mnie. Kochani, szanujmy się jakoś, trzymajmy nerwy na wodzy, oddzielajmy życie prywatne od publicznego. A w sumie sama się dziwię swojemu zachowaniu - kiedyś pewnie bym współczuła jej z całego serca, ale nie dziś... Chyba zaczęłam dojrzewać w pewnym względzie. Lepiej późno niż wcale...