840. A mówili mi - "Idź na matematykę"

We wrześniu pisałam Wam o tym, że oprócz M. mam jeszcze na korepetycjach z matematyki dziesięcioletniego H. Nie powiem, żebym się tym nie zdziwiła, bo H. to wyjątkowo inteligentne i bystre dziecko. Ale z drugiej strony postanowiłam najpierw wybadać sprawę, a potem zastanowić się co dalej.

I tak minęły blisko cztery miesiące. H. doskonale daje sobie radę z matematyki mimo wzrostu trudności materiału. Jak dla mnie korepetycje nie są mu tak bardzo potrzebne. Postanowiłam go więc dzisiaj zapytać go, o co w tym wszystkim chodzi. I co usłyszałam?

 - No bo ja sobie pomyślałem, że skoro M. ma tak fajnie, jak chodzi do ciebie na korepetycje z matmy, to i ja tak chcę mieć. No i tłumaczysz o wiele bardziej zrozumiale od pani P. Nie gniewasz się, prawda?

No, nie gniewam się, bo i po co? Umówiłam się jednak z H., że ma przychodzić do mnie tylko wtedy, kiedy faktycznie nie będzie czegoś rozumieć i to niekoniecznie z matematyki. 

A swoją drogą dziewięć lat temu mówili mi, abym szła na matematykę, po której uczyłabym dzieci w szkole. Mogłam wtedy posłuchać, ale podejrzewam, że mimo wszystko męczyłabym się na tych studiach. No i nie wyobrażam sobie tłumaczyć materiał 30 rozwrzeszczanym dzieciom. 

P.S. Nie ma ktoś z Was trochę wolnego, aby wpaść do mnie i zrobić porządek?