915. Pobiegli dla flagi narodowej

Trzy lata temu Marszałek Województwa Śląskiego wyszedł z inicjatywą zorganizowania z okazji Dnia Flagi biegu po jednym z katowickich parków miejskich. Impreza wypaliła tak bardzo, że w następnym roku postanowiono ją powtórzyć ze zwiększoną liczbą pakietów startowych. I tym razem biegacze nie zawiedli. W tym roku postanowiono zwiększyć limit uczestników do 1200, ale i to nie wystarczyło, dla wszystkich chętnych, o czym zresztą przekonałam się na własnej skórze.

Na początku sama miałam ochotę pobiec w tym biegu. W końcu już kilka razy biegłam na 5 kilometrów i dałam radę. Kiedy jednak weszłam na formularz rejestracyjny okazało się, że już nie ma miejsc. Co prawda organizator zapewnił jeszcze 100 pakietów startowych wydawanych bezpośrednio w dniu biegu, obawiałam się jednak walki na śmierć i życie, a za razem nie wyobrażałam sobie siebie w samym środku tej walki, więc z bólem serca sobie odpuściłam. Przecież będzie jeszcze wiele biegów.

Tak się jednak złożyło, że na 11 dni przed biegiem w internecie ukazała się informacja, że organizatorzy potrzebują wolontariuszy, którzy chętni by byli wspomóc organizację wydarzenia. Myślicie, że długo się zastanawiałam nad wysłaniem mojego zgłoszenia? Oczywiście, pewne obawy były, ale przecież wolontariat to moje drugie imię. A przy okazji jest to szansa zdobycia jakiegoś doświadczenia. Już dawno zrozumiałam, że jeżeli sama o coś nie zawalczę, to nic mi samo z siebie nie przyjdzie. A może inaczej - ludzie nie są zbyt chętni do powierzenia nam, niepełnosprawnym, czegoś ot tak, sami z siebie. Tutaj trzeba samemu się o wszystko dopominać, walczyć, udowadniać, że można, jeżeli tylko się chce. Czasami do utraty tchu.

Ku mojemu zadowoleniu moja aplikacja na wolontariusza została pozytywnie rozpatrzona. Tydzień temu mieliśmy spotkanie organizacyjne, a dzień później dowiedziałam się, że mam przydział do strefy medalowej. I znowu tysiące myśli, czy dam radę, bo w końcu i ręce i koordynacja ruchowa nie taka, jak by się chciało... Postanowiłam jednak się nie wycofywać i zmierzyć z powierzoną mi funkcją. W końcu do odważnych świat należy.

Bieg odbył się niemal na końcu świata. To oczywiście przenośnia, ale na miejsce imprezy wybrano park znajdujący się niemal na obrzeżach Katowic. Dla kogoś, kto ma samochód, nie ma to większego znaczenia, ale dla kogoś skazanego na komunikację miejską to już jest tyci tyci problemik. W dodatku tylko jeden autobus jechał w tamtym kierunku i to co godzinę... Nie będę ściemniać - udało mi się spóźnić na odprawę. Zresztą nie tylko mi, więc nie byłam w tym osamotniona. Z drugiej strony spóźniłam się jakieś 20 minut. Pocieszające jest to, że teren imprezy było widać z daleka i nie błądziłam w poszukiwaniu tego wszystkiego. 

W biurze zawodów wydano mi pakiet, kamizelkę z napisem "wolontariusz" i identyfikator, a także skierowano do namiotu z medalami. Tam na szybko wytłumaczono mi o co w tym wszystkim chodzi, po czym wraz z innymi zaczęłam zawieszać medale na takim specjalnym wieszaku. Potem tylko w razie potrzeby mieliśmy ściągać je całymi garściami.

Start głównego biegu rozpoczął się o godzinie 17:00.

A pięć minut później wystartował nording-walking.

Dopiero po opuszczeniu linii startu przez ostatniego uczestnika mogliśmy bezpiecznie wyjść na asfalt i z medalami w garściach czekać na pierwszych zwycięzców biegu.

A ci pojawili się już niecałe 17 minut po starcie. Mega... Też tak chcę. Ale taki wynik jest poza moimi możliwości. Po kilku najszybszych biegaczach była krótka przerwa. A potem jak się pojawiła cała masa biegaczy... Dobrze, że z medalami było nas kilkanaście i każdy z nas miał na sobie ich całą zgrzewkę, bo raczej nikt by nie nadążał z nakładaniem ich na pierś każdego, kto ukończył bieg(i oczywiście był na niego zapisany, bo z tym też różnie bywa). A medale były śliczne, zresztą sami zobaczcie:

Co prawda jeszcze nie znalazłam zdjęcia, na którym uwieczniono jak zakładam komuś medal, liczę jednak na to, że ktoś pochwali się takimż na facebooku(tzn. że w ogóle otrzymuje medal, a że z moich koślawych łapek, to już inna sprawa). A swoją drogą to ciekawe - dosyć dużo ludzi wybierało mnie, jako osobę, od której otrzyma nagrodą. W sumie nie wymaga to większej filozofii - wkłada się kończącemu bieg medal na szyję i mówi "gratuluję", czasami ściska się też jego dłoń lub plecy, na. tzw. "misia". Po pewnym czasie robi się to już automatycznie.
Impreza skończyła się ok. 18:30. I w sumie wtedy można było się zbierać. Normalnie to zostałabym jeszcze trochę, aby pomóc w sprzątnięciu tego wszystkiego, ale tak jak już wcześniej pisałam: miejsce biegu było na obrzeżach miasta, ja nie za bardzo znałam te tereny, a i autobus jeździł raz na jakiś czas(w dodatku obowiązywał sobotni rozkład jazdy, więc już w ogóle było bosko). Na szczęście udało mi się zdążyć na ostatni transport(mimo wszystko perspektywa marszu przez dwa kilometry nie wiadomo gdzie niezbyt mi się uśmiechała), a potem jeszcze przesiąść się na sensowny autobus do domu. Trochę mnie tylko rozczarowało to, że nie dostaliśmy żadnego zaświadczenia o wolontariacie(chociaż w ubiegły piątek mówili, że będzie), ale już trudno. Jakoś to przeżyję.