936. Okiem laika

Sport osób niepełnosprawnych jest bardzo specyficzny. Zresztą już sama niepełnosprawność niepełnosprawności nierówna. Nawet w obrębie tego samego schorzenia są osoby bardziej i mniej niepełnosprawne. I jak to później ocenić na zawodach sportowych? Dlatego wprowadzono różne klasy niepełnosprawności, według których nie tylko się startuje, ale też uzyskuje punkty w końcowej kwalifikacji. No bo nie ma opcji, żeby znalazło się tyle niepełnosprawnych z jednej grupy, aby zrobić dla nich osobną serię, naprawdę, bardzo rzadko się to zdarza. A gdyby nie było klasyfikacji wedle klas to ci słabsi nie mieliby szans.
Dwa tygodnie temu, kiedy ja byłam wolontariuszem podczas biegu w Wadowicach, w Tarnowie odbywały się mistrzostwa Polski w lekkiej atletyce osób niepełnosprawnych dla juniorów. A ponieważ aktualnie w naszej sekcji jest tylko jeden junior(zawodnik do 20 r.ż.), pojechał, a raczej pojechała ona(nazywana na blogu Młodszą), tylko z rodzicami. Jak dla mnie dziwne, że trener nie pojechał, bo powinien, jeżeli klub wysyła zawodnika, zwłaszcza niepełnosprawnego, ale dobra, widać minęły już tamte czasy...
Ogólnie poszło jej cud, miód i malinka - dwa medale, złoty i srebrny, i w ogóle super. Młodsza zadowolona. Całe to super minęło jednak, kiedy na dzisiejszy trening wkroczył jej ojciec dowiedzieć się, jak to się stało, że jego córka, pomimo tego, że miała najdłuższy rzut w serii, zdobyła tylko srebrny medal, podczas gdy ktoś z dużo gorszą odległością ją wyprzedził. Jako laik widział wszystko pod kątem pełnosprawnych uczestników, a to tak nie działa.
Z drugiej strony skąd on niby ma wiedzieć jak to wszystko się oblicza, skoro był po raz pierwszy na tego typu zawodach? Może gdyby Telewizja Polska transmitowała igrzyska paraolimpijskie, to ludziom łatwiej by było zrozumieć pewne rzeczy. Bo, przyznajcie sami, jednak trochę dziwnie to wygląda z boku, kiedy ten, co ma gorszy wynik staje wyżej na podium od tego, co ma lepszy. No to mu trener tłumaczy, że to jest tak i tak, że punkty są przyznawane według klas, że klasy są łączone jak na paraolimpiadach, że co klasa to inny przelicznik punktowy itp., itd.
Wydawało już się, że gościu załapał. Jednak kiedy ja skończyłam swój bieg, popatrzył na mnie z komentarzem, że na tych tarnowskich zawodach nie miałabym szans, bo tam biegali o wiele szybciej ode mnie. Pytanie tylko, w jakiej grupie startowej biegali? Bo, paradoksalnie, mogłabym być na ostatnim miejscu w biegu, ale pierwsza na podium. Właśnie po to ustanowiono klasy startowe - żeby każdy miał szansę.
Zresztą na żadne zawody nigdy nie jechałam z przeświadczeniem, że mam zdobyć medal, bo to by mnie zniechęciło do nich. Bo medale tak samo trudno jest zdobyć jak na normalnych zawodach. Ja tam jadę po oficjalne "życiówki". Bo to one są wyznacznikiem tego, że człowiek się rozwija. A jak jeszcze trafi się jakiś krążek, to po prostu się cieszę.
A propo medalu... Pochwaliłam się trenerowi moim niedzielnym biegiem i uzyskanym na nim wynikiem. Oczywiście zaznaczyłam, że byłoby lepiej, gdyby nie błoto, które mnie spowolniło. I co usłyszałam? Zero krytyki, tylko pochwałę. Za czas oczywiście, bo to że byłam przedostatnia nie jest powodem do optymizmu. Chociaż to też ma swoje plusy - kiedy wbiegasz na końcu na metę wszyscy jeszcze mocniej ci dopingują. Czy mam się zrażać tym przedostatnim miejscem? Oczywiście, że nie. Mam pokonać przede wszystkim siebie, a potem dopiero innych.