1058. Pierwszy z trzech

Rok temu odbyła się pierwsza edycja biegu "Wolność na 5" organizowanego przez III Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza poświęcona, a jakżeby inaczej, 100 leciu odzyskania przez Polskę niepodległości. Do wyboru były dwa warianty trasy, 5-cio i 10-cio kilometrowej, biegnącej obok ważnych dla miasta Katowic miejsc, takich jak słynny Spodek, pomnik III Powstań Śląskich, gmach Urzędu Wojewódzkiego, czy też cmentarz, na którym spoczywa tak ważny dla historii Górnego Śląska Wojciech Korfanty.

Na bieg zapisałam się dosłownie w ostatniej chwili, dowiedziałam się o nim zaledwie dwa tygodnie wcześniej. Na szczęście nie był on zbytnio oblegany, podejrzewam, że niewielu ludzi o nim wiedziało, toteż z dostaniem się na niego nie było większych problemów. Zapisałam się na bieg na 5 kilometrów, wiedziałam bowiem, że na 10 nie dam rady pobiec. Poza tym wolałam być ostatnia na mecie podczas biegu na 5(co też miało miejsce), niż paść w połowie biegu na 10. I myślę, że była to bardzo mądra i odpowiedzialna decyzja.

Już wtedy, a raczej po zakończeniu biegu, kiedy na szyjach wszystkich biegaczy wisiały pamiątkowe medale dyrektorka Liceum obiecała, że nie będzie to jednorazowa impreza. Tym bardziej, że chociaż Polska pomału wychodziła z euforii 100-lecia niepodległości kraju, to Śląsk przez następne lata czekają obchody 100 - lecia poszczególnych Powstań Śląskich, które skutkowały włączeniem tego terenu w granice odradzającego się kraju. Czy może być lepszy powód do organizacji kolejnych edycji biegu, zwłaszcza na następne trzy lata?

Starałam się na bieżąco śledzić informacje na temat zapisów na bieg, a kiedy się one w końcu pojawiły - wypełniłam odpowiedni formularz. Od tej chwili byłam spokojna o mój start i mogłam skupić się na przygotowaniach. W dwa miesiące można zrobić o wiele więcej niż w dwa tygodnie. A poza tym i tak ćwiczę moją wytrzymałość(na szybkość jeszcze przyjdzie czas, przynajmniej mam taką nadzieję) na 10 kilometrów, więc wszystko jakoś się pokrywa. Ucieszyłam się też, że bieg jest po 11 listopada - miałam nadzieję na zajęcia przed tą datą w Oratorium, jak wiecie, niewiele z tego wyszło.

Dzisiejszy ranek przywitał mnie chmurami na niebie. Na szczęście nie były one typowo deszczowe, więc była szansa, że nie będzie padać. Szybkie śniadanie, włożenie spodni i biało-czerwonej bluzy(to nic, że z coca-coli) i można było jechać do Katowic. W autobusie oczywiście książka, szkoda mi było godziny na siedzenie i nic nie robienie. Tym razem mój wybór padł na coś lekkiego, czyli "Marley i ja" Johna Grogana. Po ostatnich moich lekturach naprawdę potrzebowałam czegoś, co mnie rozśmieszy, a nie zdołuje jeszcze bardziej.

Na szczęście budynek liceum jest tuż przy przystanku autobusowym, nie musiałam więc przemierzać całego miasta. Po wejściu na teren szkoły, swojskie klimaty, czyli podium pożyczone od katowickiego AWFu. I od razu lepiej i pewniej się człowiek czuje. Do startu pozostawała jakaś godzina(wiedziałam to ze świetlnego zegara odmierzającego czas biegu zawodników, ale wcześniej wyznaczający czas, jaki został do tego biegu), idealna pora do odebrania pakietu startowego. Najważniejszy w nich był numerek startowy(w moim przypadku 372) oraz chip do pomiaru czasu zwrotny na mecie. A oprócz tego dorzucana była bransoletka na rękę z datami Powstań Śląskich. I oczywiście woda, drożdżówka i medal, ale to dopiero po przekroczeniu linii mety.

Start miał miejsce o godzinie 11:00, wcześniej jednak został poprzedzony rozgrzewką przeprowadzoną przez absolwentów szkoły. Z doświadczenia już wiem, że lepiej się trzymać tyłów startu, zwłaszcza kiedy niezbyt szybko się biega. Jeżeli słyszeliście o fali porywającej do biegu biegaczy, to uwierzcie mi - jest to mit, a ja prędzej bym kolejny raz wywinęła orła niż szybciej ruszyła.

Trasa wiodła tymi samymi ulicami co w zeszłym roku. W tym roku był też jeden jej wariant - 5 kilometrów. Do czołówki bardzo mi daleko, ja tam się jednak cieszę z tych 45 minut, w ciągu których pokonałam cały dystans. A nawet byłam w pewnym sensie z siebie dumna, w końcu cały czas biegłam, a nie szłam. Z drugiej strony, zmieściłam się w regulaminowym czasie 60 minut. Aha, i dobiegając jako jedna z ostatnich dostałam największe brawa. Zapamiętajcie - pierwsi dobiegają najszybsi, ostatni - najwytrwalsi.

Na mecie otrzymałam medal i... ojoj, dlaczego dostałam medal z 2021 roku? Oczywiście poszłam go wymienić na właściwy, wszak nie wiem, co będę robić za dwa lata. A medale są piękne, cała trójka ma stworzyć ten pomnik:

Tych "skrzydeł" jest 3 na pamiątkę III Powstań Śląskich, mi z tej perspektywy przez przypadek sfotografowało się 2

Cały "pakiet startowy" wygląda zaś tak:

Nie miałam pomysłu jak inaczej pokazać Wam tą małą bransoletkę :)

Kiedy siedziałam na ławkach przed liceum i pałaszowałam drożdżówkę, ulicami Katowic przeszedł marsz "Szlachetnej Paczki". Dzisiaj otwierane są bazy z potrzebującymi rodzinami. Dobrze, że nie pokrył się on z naszym biegiem, bo chyba musiałby czekać, aż przebiegną ostatni zawodnicy(w tym ja). Nawet wypatrywałam kogoś z naszej dąbrowskiej ekipy, ale nikogo nie dostrzegłam(co nie oznacza, że nikogo nie było, bo daję głowę, że przynajmniej J. przyjechała). No cóż, trudno... Zostaje mi tylko mieć nadzieję, że dla moich rodzin znajdą się darczyńcy. Po krótkim odpoczynku poszłam na autobus, którym wróciłam do domu. Z wrażenia nawet medalu z szyi nie zdjęłam... Musicie jednak przyznać, że jest piękny, nawet jeżeli zdjęcie tego nie oddaje. A ja siłą rzeczy będę chyba musiała wziąć udział w kolejnych dwóch edycjach, żeby zdobyć komplet.

A chętnych chcących zobaczyć obiekty mijane na trasie, zapraszam na posta sprzed roku, gdzie wszystko starałam się Wam sfotografować.