1242. Niepełnosprawność z mojej perspektywy

Od wielu lat 3 grudnia obchodzony jest jako Światowy Dzień Osób Niepełnosprawnych. W Polsce osób, które mają prawne potwierdzenie swojej niepełnosprawności jest blisko 3 miliony. W rzeczywistości ta liczba jest zdecydowanie większa - waha się od 4 do 7 milionów. Nie każdy rodzi się z niepełnosprawnością, niekiedy nabywa się ją w wyniku wypadku, choroby, a także wieku. Dlatego praktycznie każdy człowiek może stać się na którymś etapie swojego życia niepełnosprawny. Pamiętam, jak w pierwszych latach podstawówki jeden z jej uczniów śmiał się z mojego chodu. Po latach okazało się, że ma złamany kręgosłup po wypadku komunikacyjnym. Takich przykładów można mnożyć i mnożyć.
Z jednej strony mam awersje do różnych dodatkowych dni w kalendarzu. Ale z drugiej - może to dobry moment, aby napisać na ten temat coś od siebie.
Można patrzeć na ludzi przez pryzmat niepełnosprawności. I ja bardzo często się spotykam z takim stereotypowaniem. Jednak jeszcze częściej, co mnie cieszy, ludzie patrzą na mnie przez pryzmat moich umiejętności i mocnych stron. Tak powinno być z każdym z nas. Bo każdy z nas, podobnie zresztą jak w przypadku innych osób, ma w sobie coś, co wyróżnia wszystkich spośród ludzi. Czasami jest to posiadana wiedza, doświadczenie, a w innym przypadku najprostsze rzeczy, takie jak spojrzenie, uśmiech, mrugnięcie oczu.
Wiele osób traktuje niepełnosprawność jako wymówkę od rzeczy, które spokojnie mogliby zrobić. Inni sądzą, że skoro są niepełnosprawni to wszystko im się należy ot tak. Ale życie nie polega na pójściu na tzw. łatwiznę. W życiu, także tym niepełnosprawnym, o wiele rzeczy trzeba zawalczyć. Tak wiele razy czytam o tym, że ktoś nie ma znajomych, nie poszedł do szkoły, nie ma komentarzy na blogu/profilu fb. Jednak na pytanie co zrobił w tym kierunku odpowiada, że nic, albo że dał jeden komentarz.  Tymczasem nic nikomu nie przychodzi bez pracy. Czasami trzeba pracy i cierpliwości, aby do czegoś dojść, coś osiągnąć. Dzięki tym dwom cechom charakteru można bardzo dużo osiągnąć w każdej dziedzinie i każdym rodzaju (nie)pełnosprawności.
Nie mam do świata pretensji, że urodziłam się z dziecięcym porażeniem mózgowym i kilkoma innymi schorzeniami. Może utrudniają mi one życie, ale nie sprawiają, że się nie realizuję. Zresztą niejednokrotnie opisuję swoje poczynania tutaj na blogu. Ktoś mi kiedyś napisał na prywatnej wiadomości, że mnie podziwia, bo niejednemu "pełnosprawnemu" by się nie chciało robić tego co mi. Tylko, że ja nie robię tego, abyście mnie podziwiali. Czy jestem z czegoś szczególnie dumna? Może z jednej malutkiej rzeczy ze środka czerwca tego roku - obronienia dyplomu z całkiem niezłym wynikiem(dziękuję tym, którzy trzymali za mnie wtedy kciuki). Ale przecież  tyle ludzi tego dokonało, że nie uważam tego za ogromny wyczyn. Nie oczekuję wiele od świata z okazji tego święta. Może jedynie tyle, aby nie skreślał mnie na początku, aby nie oceniał po wyglądzie, a brał pod uwagę moje umiejętności. Żeby nie "gapił się" na mnie przez 1/3 Mszy świętej(dzisiaj rano jedna kobieta bez przerwy odwracała głowę w moją stronę, chociaż siedziałam za nią). I żeby dawał mi wystarczającą ilość czasu na udzielenie odpowiedzi(studia pokazały, że oczywiste jest to tylko w teorii, a potem człowiek musiał gonić po uczelni w celu uzyskania zgody na tak prozaiczne "udogodnienie"). To tak niewiele, ale ma wielką moc!

A moją dzisiejszą notatkę zakończę rysunkowym savoir-vivre, który znalazłam już kiedyś na portalu "Integracja". Bo w sumie mogę sama o tym napisać, ale tak może będzie łatwiej zapamiętać.😁

Trzymajcie się ciepło. I pamiętajcie, każdy z nas może w pewnej chwili stać się niepełnosprawnym, dlatego traktujcie nas tak, jak sami chcielibyście być traktowani.