1246. Szlachetna Paczka 2020

Kolejny tydzień za nami. Pracowity tydzień, i to na różnych płaszczyznach. A ten nadchodzący wydaje się być jeszcze cięższy. Ale przecież dam radę - nie takie rzeczy się robiło. Zwieńczeniem ostatnio mijających 7 dni był finał Szlachetnej Paczki, który miał miejsce dzisiaj i wczoraj. Jak większość z Was wie, od trzech edycji sama angażuję się w to przedsięwzięcie w roli wolontariusza. Pomijając wszelkie aspekty związane z "konfliktem" z liderką, jest całkiem nie najgorzej. Śmiałam się nawet dzisiaj, że jeżeli z każdą kolejną edycją ilość "moich" rodzin będzie proporcjonalnie spadać, to już za rok nie będę miała żadnej(za pierwszym razem miałam ich 3, za drugim 2, w tym roku jedną). Ale może nie będzie tak źle.

Wczoraj byłam zawieść paczkę mojej rodzinie. Szczerze powiedziawszy, to gdyby nie to, że mają dwójkę niepełnosprawnych dzieci, a w dzisiejszych czasach(dosłownie) drugi komputer jest im niezbędny do nauki, jej też bym nie włączyła. Ta matka jakby na siłę kombinowała. Z drugiej strony mogła też być speszona tym wszystkim. Za to dzieci wszystko nadrabiały. A jak już się dowiedziały, że chodziłam do tej samej szkoły co oni(przed połączeniem dwóch ośrodków dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej w jeden), od razu zasypywały mnie pytaniami, czy znam tego i tego nauczyciela.

Paczka raczej "na bogato". Już sama ilość 25 paczek robiła wrażenie. Niestety za bardzo nie wiem co mieli w środku, bo wzrok kobiety mówił - idźcie już sobie. Szybko więc podpisaliśmy dokumenty i ewakuowaliśmy się z kolegami. Mam nadzieję, że w którejś z paczek znalazł się laptop dla Młodszego oraz mapa świata dla Starszego. I że się z nich cieszyli.

Oprócz tego byłam z innymi wolontariuszami u ich rodzin, głównie w roli tragarza(niezbyt pozytywnie to brzmi, ale nie wiem czym to słowo zastąpić - pomysły mile widziane). Wiadomo, wielkiej, ważącej nie wiadomo ile paki nie uniosę, ale jakąś mniejszą - czemu nie? A czasami to nawet się drzwi do domu przytrzymało, aby się nie zatrzasnęły. Zawsze coś się znajdzie do roboty. 

Wiecie, co najbardziej lubię w tej "pracy"? Tą radość na twarzy obdarowywanych. Gdybym miała większe środki finansowe, sama zrobiłabym taką jedną paczkę jakiejś rodzinie. Ale że budżet mam jaki mam(jednak nie narzekam, bo dla mnie jest wystarczający), to pomagam od drugiej strony. Bycie wolontariuszem jest równie ważną sprawą jak darczyńcą - trzeba odwiedzić rodzinę, przeprowadzić z nią wywiad, potem wszystko wprowadzić do systemu, opisać, być w stałym kontakcie zarówno z osobą obdarowywującą, jak i obdarowaną, potem przez jakiś czas pracować z daną rodziną(a z niektórymi pracuje się do dzisiaj, np. z taką Kropką, której tłumaczy się materiał przez skype). Wiem, wielu osobom wydaje się, że to takie przysłowiowe hop-siup. Zapewniam Was - tak nie jest.

Dzisiaj teoretycznie miałam wolne, ale umówiłam się z moim wolontariuszem wspomagającym, że pojadę z nim do jego rodziny(on był jej głównym wolontariuszem, a jako wolontariusza wspomagającego miał kogoś innego), ponieważ miała problem związany z uregulowaniem sytuacji socjalnej(tutaj idą w ruch zdobyte w toku studiów wiadomości). Dlatego udałam się do magazynu. Pojechaliśmy, zapoznałam się z sytuacją, wyjaśniłam co i jak trzeba zrobić, w razie czego zostawiłam mój telefon. Potem wróciliśmy do bazy, gdzie zastaliśmy panią wiceprezydent, która jak co roku  przyjechała się z nami spotkać i obdarowała nas kalendarzami. 

Ech, z roku na rok te gadżety są coraz uboższe. Mogliby nam chociaż dać maseczki z logiem miasta. W dzisiejszych czasach maseczek nigdy za wiele. 
Po południu pojechaliśmy jeszcze do jednej rodziny i można się było powoli zbierać. Akurat miałam to szczęście i jeden z wolontariuszy zaproponował, że mnie podwiezie. Tym sposobem jechałam z dziewczyną, z którą chodziłam do jednej klasy w liceum. W 8 minut powspominałyśmy stare, dobre czasy...A przy okazji usłyszałam, że piszę wspaniałe wiersze. Miło, że kolejnej osobie podoba się moja skromna twórczość :)