1243. Przez zupełny przypadek...

Kilka dni temu pożegnaliśmy jednego z sąsiadów. Dobry człowiek, nigdy nie odmówił pomocy, najczęściej sprowadzającej się do podwiezienia mnie w to, czy też inne miejsce. Zmarł zupełnie niespodziewanie, wszak jeszcze dwa tygodnie temu widziałam jak wyprowadzał swojego psa na spacer.
Msza pogrzebowa odbywała się w jednym z miejskich sanktuariów. Jeszcze rano nie wiedziałam czy na nią iść. Z jednej strony są limity w liczbie wiernych uczestniczących jednorazowo we Mszy świętej. Z drugiej strony ostatnia niedzielna Msza święta pokazała, że wszelkie ograniczenia są tylko fikcją, papierkiem, który wszystko przyjmie... A sanktuarium ma dosyć niewielką powierzchnię, więc nie wiedziałam ile osób może do niego wejść. W końcu tata do mnie zapukał z pytaniem, czy idę. No dobra, skoro tata puka, to chyba wie, ile osób będzie.
Na tym samym cmentarzu spoczywa jeden z moich znajomych, jeszcze z czasów przedszkola. Ciężki przypadek. Zmarł w styczniu 2011 roku, byłam na jego pogrzebie(pamiętam, że był on pomiędzy egzaminami ze statystyki, a finansów). Przy okazji spotkałam się m.in. z dyrektorką placówki, do której uczęszczaliśmy. Była zima, lód pokrył ścieżkę od świątyni na cmentarz. Pamiętałam tylko tyle, że za cmentarną bramą skręcało się w lewo. 
Kilka miesięcy później na cmentarzu spoczął też znajomy moich rodziców. Właściwie gdyby nie on, to prawdopodobnie by się nie poznali. Już wtedy mama mnie się pytała, gdzie leży Łukasz. Ale ja potrafiłam tylko orientacyjnie wskazać kierunek. Cmentarz dość spory, bywamy na nim tylko z "okazji" pogrzebów, a ja nie zapamiętałam po jednym razie gdzie on spoczął...
Przed pogrzebem pana A. poszliśmy z tatą na grób pana Sylwka. Zapytał mnie, czy na pewno nie pamiętam, gdzie leży Łukasz. Jeżeli po kilku miesiącach nie umiałam sobie tego przypomnieć, to po prawie dekadzie tym bardziej. Wróciliśmy więc na Mszę pogrzebową. Nie było dużo ludzi, w kościele było nas 19, ktoś może jeszcze był na zewnątrz. Nabożeństwo było skromne, aczkolwiek piękne. Potem odprowadziliśmy urnę z prochami na miejsce wiecznego spoczynku. Też po lewej stronie za bramą.
Kiedy dotarliśmy na miejsce, poszłam nieco na ubocze. Odwróciłam głowę, mój wzrok padł na jedną z tablic. Łukasz... zgadzała się data śmierci, zgadzał się wiek. Szarpnęłam tatę za rękaw, wskazałam mu głową niewielki grób pośród innych. Głowę odwróciła też jedna z sąsiadek.
 - Miał wypadek, że tak młodo umarł? - zapytała widząc na tablicy, że żył 21 lat.
 - Nie, był chory - odpowiedziałam cicho.
 - Rak?
 - Nie, to co ja.
Dziwnie na mnie spojrzała. A ja nie miałam siły tłumaczyć jej w takim miejscu, że mpd mpd'owi nierówne. Zresztą on przed śmiercią miał coś z układem pokarmowym. Co? Nie mam bladego pojęcia.
W sumie, to gdyby nie pogrzeb pana A. to chyba bym w dalszym ciągu nie wiedziała, gdzie spoczywa Łukasz. Był tylko rok ode mnie starszy... A teraz oboje leżą tak blisko siebie. Przypadek? Nie sądzę...

A dzisiejszy wieczór był zdecydowaną odskocznią od otaczającej mnie codzienności