1248. Aż tak grzeczna to chyba nie byłam

Napisaniem "Prezentu dla Darczyńcy"(krótkiego sprawozdania z wręczenia paczki rodzinie) zakończyłam tegoroczną edycję Szlachetnej Paczki. Mam nadzieję, że opis przejdzie za pierwszym razem i że nie będzie trzeba nic zmieniać. Z drugiej strony musiałam się nieźle nakombinować, aby go napisać. Bo co innego, kiedy rodzina się cieszy z otrzymanej pomocy, a co innego kiedy sprawia wrażenie zupełnie obojętnej. Może to po prostu pierwszy szok? Dobrze, że dzieci były i niejako ratowały sytuację swoją radością, bo inaczej nie wiedziałabym co napisać.
Jeden wolontariat się skończył, drugi czeka mnie już we wtorek. Co roku miasto Katowice organizuje metropolitarną wigilię dla samotnych. W tym roku, z wiadomych względów, będzie ona w zmodyfikowanej formie. Zamiast wielkiego spotkaniach na halach w różnych miejscowościach, wolontariusze będą rozwozić im paczki żywnościowe do domów. Ja, rzecz jasna, nie dam rady tego zrobić ze względów logistycznych(wszak nie mam nawet własnego roweru), zgłosiłam się jednak do pakowania paczek. Startujemy o 9:00. 

Tydzień temu cieszyłam się z chłopakami z paczek, jakie otrzymali, a wczoraj sama doświadczyłam tego uczucia. Prawdziwy uśmiech i łzy radości pojawiły się u mnie za sprawą dwóch wspaniałych kobiet - Basi i Uleńki, które postanowiły mnie obdarować. Zastanawiam się, czym sobie zasłużyłam na aż tak duże gesty sympatii? Bo aż taka grzeczna to chyba nie byłam... Z tego co wiem, to Basia wysłała mi paczkę na początku grudnia. Dziwne w tym jest to, że nawet gdyby kurier nie zastał mnie w domu, to powinien zostawić awizo, że zostawia ją na poczcie. Tymczasem nie było go ani w skrzynce, ani w drzwiach(co prawda ktoś mógł złośliwie je wyjąć z drzwi, ale z sąsiadami żyję raczej w dobrych stosunkach). Dobrze, że jest przewidziane otrzymanie drugiego awiza. Dzięki temu miałam co wymienić na przesyłkę, bo o tym że powinnam ją dostać, dowiedziałam się od samej Basieńki. Chyba pierwszy raz w życiu kolejka sama z siebie przepuściła mnie do okienka, ze względu na niepełnosprawność. Sama nie upominam się o ten "przywilej", jeden zrozumie i przepuści, a drugi będzie to uważał za "zbrodnię stulecia". Ale skoro sami mi to zaproponowali, więc postanowiłam skorzystać. Zwłaszcza, że kolejka była dosyć spora. Podchodzę do okienka i co słyszę? Że "system padł". Powstrzymywałam się, żeby nie wybuchnąć "głupim śmiechem". Bo wiecie, raz mi się coś uda, jednak nie może obyć się bez przygód. Pani za szybką kazała mi usiąść i poczekać. Trochę mi było głupio przed innymi, ale to przecież nie moja wina, że zamiast podpisu ręcznego wymagany jest elektroniczny(a swoją drogą, to nie znoszę tego elektronicznego ekranu i pióra). W pewnym momencie patrzę, ta pani idzie i niesie dość dużych gabarytów pakę. No, spodziewałam się niewielkiej paczuszki, więc moje zdziwienie nie miało granic. A że nie podejrzewałam Basi o skonstruowanie bomby, podpisałam odbiór i wróciłam do domu. Z przesyłką od Uleńki nie miałam aż takich przygód, chociaż wiem, że szła dłużej, niż do Niemiec. Na szczęście tutaj listonosz pofatygował się na 3 piętro, żeby mi ją przynieść. Najpierw otworzyłam kopertę od Uli. Wysypały się z niej urocze, ręcznie robione gwiazdki, śliczna serweta oraz czerwone, filcowe podkładki. Do tego dołączona była kartka z życzeniami oraz czekolada.

Już ta przesyłka wywołała u mnie wielkie wzruszenie, a przecież musiałam jeszcze rozpakować paczkę przysłaną mi przez Basieńkę. Nie było to łatwe, ponieważ była dosyć solidnie obklejona taśmą klejącą. Na szczęście przy pomocy noża i nożyczek dałam radę 💪💪💪.

I znowu zaniemówiłam, a wzruszenie spowodowało napływ łez do moich oczów. Powoli wyjmowałam wszystko z pudełka i cieszyłam się jak małe dziecko. W paczce znalazłam coś do czytania(ech, będzie co robić w kolejne długie zimowe wieczory, a także przez czas kwarantanny).

Przepiękne świąteczne stroiki.

A także tajemnicza szkatułka(czyż nie jest prześliczna?) zawierająca prawdziwe skarby: kartkę z życzeniami(zapomniałam jej sfotografować, postaram się zrobić to jutro), muszlę(przypomina mi ona muszlę świętego Jakuba), trzy cudowne laleczki z włóczki oraz notesik.

Basia zawsze obdarowuje prawdziwymi cudeńkami(widoczna na zdjęciach świeca żelowa oraz oryginalny papierowy koszyczek też jest od niej). Nawet nie wiecie, jak ją podziwiam, że przy wszystkich swoich ograniczeniach potrafi zrobić takie śliczności. 

Basieńko, Uleńko, jeszcze raz bardzo, bardzo Wam dziękuję za tak piękną niespodziankę i za łzy wzruszenia. I tym optymistycznym akcentem trwajmy w ostatnich dniach tegorocznego adwentu.