1556. Dużo radości na te święta

Drodzy czytelnicy bloga, Kochani, którzy go odwiedzają mojego skromnego bloga. Pierwszy dzień świąt Wielkanocnych za nami. Dla jednych był to dzień, który rozpoczęli od uroczystej Rezurekcji, w której wraz z innymi oznajmiał światu wieść o zmartwychwstałym Chrystusie. Dla innych czas spotkań z rodziną i znajomymi. A dla jeszcze innych - po prostu dzień odpoczynku od zabiegania i codziennych obowiązków. Nieważne, jaki był on dla Was, chciałabym życzyć każdemu z Was z głębi serca:

Aby te dni minęły Wam w spokoju i szczęściu i abyście potrafili w nich odnaleźć choćby najmniejszy pierwiastek radości. Odpocznijcie i nabierzcie sił na wyzwania, które przed Wami czekają. Niech smak i zapach wielkanocnych wypieków pozostaną z Wami na cały rok, wnosząc w życie coś z lat dzieciństwa. Zaś Ci, którzy deklarują się jako katolicy, aby w każdym dniu dawali świadectwo swojej wiary, wcielając w życie nauki, przekazywane nam przez samego Pana Jezusa. Niech postawa Waszego życia, wzorowana na życiu Zbawiciela, będzie jej najlepszym dowodem.
Niech Zmartwychwstały Chrystus błogosławi swoją uniesioną prawicą, z śladem po gwoździu, każdemu z Was w każdej chwili Waszego życia.

Jednocześnie dziękuję Gosi z Papierowego Jarmarku (niestety, a może i stety, tegoroczna kartka została otworzona u taty i tak mu się spodobała, że nie udało mi się jej odzyskać przed świętami, ale spokojnie Gosiu, doszła), Basi z 5 pór roku oraz Basi ze Świata według Basi za cudowne, własnoręcznie zrobione karteczki z pięknymi, płynącymi prosto z serca życzeniami. Dziękuję za poświęcony na to czas (bo przecież musiały to kiedyś wykonać) oraz fundusze (co przecież znaczki też kosztują). I aż mi niesamowicie niezręcznie, że moje dotrą dopiero po świętach.

Żegnam Was tradycyjną wielkanocną paschą (nie mylić ze wschodnim ciastem paską), która była moim tegorocznym kulinarnym debiutem. Miałam pewne obawy, jak to za każdym razem, kiedy robię coś po raz pierwszy, tym bardziej, że musiałam nieco zmodyfikować oryginalny przepis. Ale gdybym chociaż nie spróbowała, to dzisiaj nie zdobiłaby ona mojego stołu. Na szczęście robi się ją stosunkowo szybko, nawet w moim przypadku, gdzie wiele rzeczy idzie mi po prostu wolniej niż statystycznemu człowiekowi. W każdym razie ostatnie dwie półtorej godziny poprzedzające wyjście na sobotnie nabożeństwo Wigilii Paschalnej, połączonej z Rezurekcją (ot, taki pomysł proboszcza), miałam wypełnione. Sama nie jestem obiektywna w ocenie, ale zarówno Kropka z bratem, jak i członkowie rodziny skwitowali to krótko - "Niebo w gębie". To dla mnie najlepsza recenzja. A wszelkie niedoskonałości w przygotowaniu (a było ich trochę), zostaną poprawione w następnym roku 😁. Chociaż na przyszły rok zamarzył mi się mazurek.

Trzymajcie się ciepło i trwajcie we wzajemnej miłości względem siebie.