1562. Kartki wielkanocne - tradycyjne lub nie

Powoli zaczynają spływać do mnie informacje od tych blogerów, do których dotarły moje skromne kartki z życzeniami. Co prawda nie od wszystkich, ale wierzę i liczę w moc Poczty Polskiej. Inna sprawa, że wysłałam je na ostatnią chwilę... Ale i tak cieszę się, że docierają. A jeżeli jeszcze pomyślę, że na czyjejś twarzy chociaż przez chwilę zagościł z tego powodu uśmiech, to moja radość jest jeszcze większa.
Do wielu osób wysłałam życzenia i "kartkę" za pośrednictwem meila. Już raz tak zrobiłam - na początku pandemii koronawirusa w ten sposób przekazałam wielu moim czytelnikom również życzenia wielkanocne. Chociaż nie spodziewałam się po tym wiele, to odzew przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. 
Postanowiłam ponowić ten eksperyment w stosunku do tych, których poczytuję. Niestety, w stosunku do wszystkich to się nie udało, ponieważ też nie wszyscy ujawnili swoje adresy meilowe (tym pozostało przekazanie życzeń w najprostszej formie, czyli przez komentarz na blogu). Ale dla tych co mieli gdzieś tam go zamieszczonego to nie szkodziło spróbować i wysłać. Tym razem było ciut łatwiej, również pod względem technicznym. Za każdym razem z drżeniem serca wysyłałam taką "kartkę", i z równie dużym drżeniem serca odbierałam odpowiedzi zwrotne. Na moich ustach za każdym razem pojawiał się uśmiech.
Wielokrotnie już pisałam, że kiedy w 2005 roku zaczynałam moją przygodę z blogowaniem, nikomu, a już na pewno nie kilkorgu zbzikowanym na punkcie jednego artysty nastolatkom, nawet się nie śniło, aby przesyłać życzenia świąteczne w innej formie niż przez bloga. To myślenie zmieniło się dopiero tutaj. Dlatego zamiast narzekać, że znowu wysłałam o wiele więcej kartek niż dostałam, wolę cieszyć się z tych trzech, które otrzymałam. Trzy to zawsze więcej niż zero. No i oczywiście autentycznie cieszę się ze wszystkich życzeń, które otrzymałam na blogu.
Jednocześnie poszukuję różnych rozwiązań. Na przykład co, jeżeli czegoś nie da się zrobić w tradycyjnej formie - nie mogę wysłać tradycyjnej kartki, bo nie mam funduszy/adresu/możliwości? Ok., szukam rozwiązania, jak to zrobić bez tego. A e-meil wydaje się całkiem rozsądną alternatywą. To prawda, że to nie to samo, co tradycja, ale trzeba sobie jakoś radzić. Odbiorca wiadomości natomiast może sobie taką kartkę np. wydrukować (jak przeczytałam to w kilku wiadomościach, to aż mi się oczy zaświeciły). Czyli, jakby nie patrzeć, i tak będzie mieć fizyczną wersję.