1572. Sobotnie mini-zmatrwienia

Rano ksiądz Darek odwołał dzisiejsze zajęcia w Oratorium. Przez cały miesiąc tylko właściwie raz się one odbyły. Potem były święta, potem ksiądz proboszcz nie ogłosił, że one są, potem dzieciaki pierwszokomunijne miały spowiedź, a teraz jest majówka i wiele z nich już wyjechało. Aż boję się, jak będzie wyglądał maj... Inna sprawa, że coraz więcej rodzin odchodzi od Kościoła, a i same zajęcia wydają się mało atrakcyjne dla dzieci. Może wszystko robić bardziej na sportowo? Może jakąś wycieczkę zrobić? Łucja na swoim blogu podrzuciła mi banalny pomysł na wycieczkę do Muzeum Pożarniczego w Mysłowicach. Okazja byłaby doskonała - 4 maja swoje wspomnienie obchodzi święty Florian, patron strażaków. Dzieciaki mogłyby za darmo jechać (na terenie metropolii uczniowie do 16 roku życia nie płacą za przejazd środkami komunikacji miejskiej), większość animatorów ma bilety zniżkowe. Jedyne co musielibyśmy opłacić to koszt samych biletów do muzeum. Myślicie, że proboszcz się zgodził? Gdzie tam. I to nie chodzi o te całe pieniądze na wejście do muzeum, bo mamy swoje fundusze ze sprzedaży kredy, kartek oraz ciastowych baranków wielkanocnych. Ani o program wycieczki, bo ten osobiście dopieściłam do ostatniej kropki (w końcu ma się to wykształcenie w kierunku turystyki). O co? Nikt nie ma bladego pojęcia. Akcja czytania Pisma Świętego (głównie przez młodzież salezjańską, ale myślę że i inne grupy parafialne też by się dołączyły) w kościele z okazji zeszłotygodniowej Niedzieli Biblijnej też mu się nie podobała.

Od kilku dni zachodzę w głowę, jakim cudem nie zapisałam się na wolontariat podczas tegorocznego "Biegu bohaterów". Bo to, że nie zrobiłam tego jest pewne - inaczej dostałabym już meila z przydziałem ról. Co ciekawe, właściwie byłam pewna, że to zrobiłam. Ale po drodze zapisywałam się i na sam bieg, i na wolontariat podczas innego biegu (na który finalnie się nie zakwalifikowałam), a więc mogło mi się coś pomieszać. Trochę szkoda, bo lubię to całe zamieszanie tworzące się przy okazji. Lubię współpracować ze znanymi mi ludźmi, a także poznawać nowe osoby. No, ale skoro przegapiłam zapisy to mówi się trudno, żyje się dalej.