1877. "Kiedy człowiek ma w sobie Pokój, ma w sobie również radość"

To niebanalne zdanie usłyszałam po jednym z różańców na Teobańkologii i niemal od razu zapadło mi w serce i w pamięć i nie chce z niego wyjść. Dlatego postanowiłam, że właśnie taki tytuł nadam mojemu dzisiejszemu wpisowi. Tym bardziej, że organizatorzy akcji wielkopostnej z Krajowym Biurem Organizacyjnym Światowych Dni Młodzieży na dzień dzisiejszy zaproponowali takie zadanie:

Pomódl się w intencji pokoju

"Zachęcam do kontynuowania negocjacji w sprawie natychmiastowego zawieszenia broni w Strefie Gazy i w całym regionie" - apelował po wczorajszej modlitwie Anioł Pański Papież Franciszek. Pomódl się dziś w intencji pokoju.

Jakoś tak automatycznie wróciłam myślą do wykładu pani Małgorzaty Kurzajewskiej na temat tego, co się dzieje w Ziemi Świętej. I do pasterkowego kazania wygłoszonego przez Paula. I jeszcze do noworocznego Księdza Niosącego Światło. I cały czas zastanawiam się, dlaczego jesteśmy takimi głupcami, że w jednej chwili potrafimy zniszczyć panujący wokół nas pokój. Coś co nie zostało nam dane raz na zawsze, ale to, o co powinniśmy dbać i pielęgnować. I to nie koniecznie chodzi tutaj o wielkie wojny, ale też o małe wojenki na naszych własnych podwórkach. Dlatego na pewien czas rezygnuję ze scholi parafialnej, jeżeli nie na zawsze. Szkoda, że w tak głupich okolicznościach, ale ja naprawdę nie mam już siły na to wszystko. A na rozmowę, w której nie będę miała przerywanego zdania nie mam raczej co liczyć. Po co więc mam się denerwować? I co to da? Tylko samej sobie tym szkodzę. 

Już zauważyłam pewne pozytywne efekty tej zmiany. Jestem jakby spokojniejsza i nawet lepiej skupiam się na tym, co mówią inni. Wiem, że i tak jestem wartościowym człowiekiem, który ma nie tylko swoje wady, ale i zalety, a także godność. Kiedy tak na spokojnie przeanalizowałam moje ostatnie lata w parafii, a konkretniej okres, w którym parafią rządzi aktualny proboszcz, zauważyłam coś dziwnego. A raczej tak strasznego, że aż nie chce mi się do końca wierzyć, że kapłan, następca Chrystusa na ziemi, mógłby zrobić coś takiego i jeszcze wmawiać wiernym, że to ich wina. Potrzebuję o tym porozmawiać z kimś zaufanym, bo może to tylko moja nadinterpretacja. Najgorsze jest chyba to, że nie czuję wściekłości, a raczej smutek i zwątpienie. Po ochłonięciu z tego wszystkiego zaczęłam nawet cieszyć się z życia. Z jego małych okruszyn, a nawet na nowo dostrzegać jego sens. Może wszyscy potrzebujemy odpoczynku od siebie? Wiem, że do parafii raczej nie wrócę, dopóki będzie ten proboszcz. Nie wiem jak emocjonalnie zniosę sobotni wyjazd do Krakowa na Misterium Męki Pańskiej, ale już nie chciałam słyszeć, że robię problem tam gdzie go nie ma, wypisując się z niego. Jakoś to zniosę, muszę. 

Tylko trochę szkoda, że opuszczę ostatni dzień Misji Świętych w parafii Księdza Niosącego Światło. Po dwóch dniach przyznam, że nauki mi się podobają. Trochę się bałam, że ktoś będzie miał pretensje, że tam przychodzę, chociaż to nie moja parafia. Ale nie, proboszcz tradycyjnie macha mi od samych drzwi, Ksiądz Niosący Światło też jak tylko mnie widzi, to podchodzi się przywitać, albo chociaż też macha mi ręką. Wczoraj, w pierwszym dniu tych misji odbył się cudowny koncert podczas którego wykonano "Stabat Mater" Pergolesiego. Jak możecie się domyśleć, muzyka jest bliska mojemu sercu, toteż cudowne dźwięki wprowadziły jeszcze więcej pokoju w moje wnętrze.

I tak sobie myślę, że jeżeli w nas samych będzie więcej pokoju niż złości i nienawiści, to jest szansa, że zapanuje on także w naszym otoczeniu, a następnie na całej ziemi. Poza tym ci ludzie, którzy noszą w sobie pokój, emanują wewnętrzną radością. A chyba lepiej być radosnym niż przygnębionym i smutnym.