1881. Pies - niepozorny terapeuta. Po lekturze książki "Szczeniak, jak labrador ocalił chłopca z ADHD"

Definitywny koniec przymusowo wydłużonej sesji* sprawił, że niejako odetchnęłam z ulgą. Oceny też raczej mieszczą się w normie - szału nie ma, ale można powiedzieć, że czuję z nich satysfakcje. Chociaż wiem, że z co najmniej 2 przedmiotów mogłyby być wyższe, gdybym się bardziej postarała. W każdym razie - jestem już na pewno o semestr wyżej na obydwóch kierunkach, nawet jeżeli wiązało to się z jakimś poślizgiem z mojej strony.

Chwilowo mogę zamienić ciężkie treściowo tomiska czytane raczej z przymusu na dużo lżejsze powieści czytane dla przyjemności. Postanowiłam to uczcić po swojemu, czyli wypożyczyć cały ich stos z Biblioteki Śląskiej. I chociaż z blatu mojego stołu, przy którym z lepszym lub gorszym przyswajam sobie wiedzę, złowieszczo łypie na mnie okiem podręcznik do prawa, to chwilowo, dla odpoczynku, poświęcam moje wieczory na czytania tego, co sprawia mi przyjemność. Tym sposobem w ostatnich dniach przeczytałam autobiograficzną książkę opowiadającą o przyjaźni chłopca dotkniętego ADHD z niepozornym labradorem.

Tytuł: "Szczeniak. Jak labrador ocalił chłopca z ADHD"

Autor: Liam Creed

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Warszawa 2011

Ilość stron: 285

To, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka wiadomo nie od dzisiaj. Jak i to, że odpowiednio wytresowany potrafi wraz z ratownikami poszukiwać zaginionych w różnych warunkach, czy też pomagać niepełnosprawnym w codziennych czynnościach. Mają też działanie terapeutyczne, o czym świadczą zajęcia z dogoterapii. Nie zawsze jednak wiadomym jest, w jaki sposób przebiega skomplikowany proces ich szkolenia. Można o nim przeczytać w bardzo ciekawej książce "Szczeniak, jak labrador ocalił chłopca z ADHD".

Głównym bohaterem książki jest jej autor - Liam Creed. Liam mieszkał w Anglii, w jednym z typowych domów, wraz z rodzicami i dwójką rodzeństwa. Od małego sprawiał kłopoty. Kiedy miał osiem lat, zdiagnozowano u niego ADHD. Pomimo diagnozy i rodzice i nauczyciele nie potrafili sobie z nim poradzić, a jedną z form zapobiegania kolejnym kłopotom było np. zamykanie go w klasie szkolnej na czas przerwy. Wydawać by się mogło, że nic nie jest w stanie pomóc nastolatkowi, kiedy pewnego dnia zostaje wezwany do gabinetu dyrektora, gdzie dowiaduje się, że został wytypowany do programu telewizyjnego przedstawiającego szkolenia psów, które potem mają pomagać niepełnosprawnym w ich codziennym życiu. W ten sposób rozpoczęła się jego kilkutygodniowa przygoda z szczeniakiem imieniem Oreo, który bardzo szybko stał się nieoficjalnym terapeutą Liama.

Książka niesie za sobą wielkie pokłady nadziei - nadziei na poprawę zachowania Liama, na jego socjalizację, na lepsze jutro, na to, że Oreo zostanie prawidłowo wytrenowane i w przyszłości będzie się spełniać jako opiekun osób niepełnosprawnych. Jako czytelnik po cichu kibicowałam zarówno Liamowi, jak i Oreo, aby jak najpełniej wypełnili swoje zadania. Czasami zaśmiewałam się do rozpuku, czasami uroniłam łzę wzruszenia, niedowierzając, że możliwa jest aż taka przyjaźń pomiędzy człowiekiem, a psem. Wyczuwało się, że ten duet się uzupełnia. I każdemu psiarzowi życzę, aby znalazł takiego oddanego czteronożnego kompana, jakim był Oreo.

Może to szalone, ale podczas czytania książki, a także tuż po jej lekturze, zaczęłam się zastanawiać, na ile możliwy byłby do zrealizowania projekt zakładający dogoterapię dzieci z naszej świetlicy, również zmagającymi się z ADHD (a tych teoretycznie nie brakuje). Wyobrażam sobie, że to nie jest tania rzecz, a tym samym nie jest możliwa do sfinansowania z budżetu placówki. Dlatego poszłabym w stronę napisania projektu. Ale znowu pojawiły się we mnie wątpliwości, co do wielu innych aspektów jego realizacji. Teoretycznie próbować można. Może przyniosłoby to podobne rezultaty jak w przypadku Liama. Ech, pomarzyć można...

* po raz kolejny powtarzam - nie warto chorować tak na poważnie podczas zaliczeń, bo niby ich termin nie przepada na podstawie L4, ale potem jest istny kołowrotek i nerwówka