1888. Trwanie z innymi powinno być nie tylko w dobrych, ale i złych chwilach

Nasz Wydział Teologiczny jest raczej niewielkim wydziałem w porównaniu z innymi wydziałami na Uniwersytecie Śląskim. Sama mam porównanie z Instytutem Psychologii i Pedagogiki, na którym studiuję pedagogikę, a który wchodzi w skład Wydziału Nauk Społecznych. Nawet mi się wydaje, że liczba studiujących osób na Ipip-sie jest większa, niż wszystkich studentów Wydziału Teologicznego. Ale to tylko moje subiektywne odczucie.

Ta elitarność sprawia, że większość osób się zna nie tylko z widzenia, ale też z kierunków studiów, a nawet danych osobowych. Czuję się trochę jak w czasach gimnazjum, kiedy znałam wszystkich lub prawie wszystkich uczniów placówki. Teraz znam prawie wszystkich, przynajmniej z kierunku studiów, chociaż zauważyłam, że lepiej sobie radzę ze starszymi rocznikami.

Z niektórymi z nich nawiązałam bliższe relacje. Oznacza to, że chętniej nawiązuję z nimi rozmowę niż z innymi. Wśród nich jest taki jeden chłopak. Właściwie to poznałam go na roratach dwa lata temu, a dopiero potem okazało się, że też studiuje na WTL-u. Potem odkryłam, że nawet rozpoczęliśmy studia równolegle - on na Teologii, ja na naukach o rodzinie, tylko przez te wszystkie ograniczenia związane z pandemią nie mieliśmy się jak poznać. Niestety, nasz kontakt interpersonalny urwał się dość szybko*, ponieważ D. miał bardzo chorą mamę, a ponieważ nie miał innych krewnych w okolicy, to musiał zrezygnować ze studiów, przynajmniej na jakiś czas, aby się nią zająć. W międzyczasie otrzymał wyniki badań potwierdzające, że odziedziczył po niej chorobę, która jak dotąd jest nieuleczalna i kończy się śmiercią.

Ostatnio mama chłopaka trafiła na oddział paliatywny, co paradoksalnie pozwoliło mu reaktywować się na studiach. Wiedział, że już z niego raczej nie wyjdzie, nie było potrzeby, aby spędzał z nią całe dnie, więc aby nie zwariować oraz nie tracić kolejnego roku, wrócił od tego semestru na teologię. Było mi go szkoda, że taki młody (ma dopiero 21 lat) drobny i niepozorny, a już został tak doświadczony przez los. Ale on się nie żalił, a wręcz jeszcze wykazywał troskę o innych.

Dzisiaj rano zobaczyłam na facebooku informację, że mama D. zmarła. Automatycznie przypomniała mi się modlitwa uwielbienia, na której Marcin Zieliński miał wizję, że jakaś bardzo chora matka chłopaka zdrowieje. Madziałek szepnął mi wtedy, że pewnie to chodzi o mamę D. Ja jednak wiedziałam, że to tylko takie gadanie. Wybaczcie, ale zbyt dużo się naoglądałam w życiu rzeczy, aby wierzyć w tego typu "przepowiednie". Po przeczytaniu informacji o tej śmierci zrobiło mi się żal tego chłopaka. I chociaż zadanie na dzisiaj brzmiało

Ogranicz korzystanie z Social Mediów

to napisałam do niego kilka słów wsparcia i pocieszenia. Nie siedzę ciągle w facebooku, więc mam nadzieję, że tych kilka chwil nie było wielkim przewinieniem. Tym bardziej, że jest niedziela, a nie piątek. Wiem, że tych kilka słów nie ukoi jego bólu, ale może dobrze aby wiedział, że w tych trudnych chwilach jest ktoś, kto o nim myśli, że nie jest sam. I mam cichą nadzieję, że takich osób, które go wsparły było więcej. A jak tylko zjawi się na wydziale, to zrobię to osobiście.

* Oczywiście rozmawialiśmy przez messengera, ale to nie to samo.