by wszystko się nam rozplatało,
węzły, konflikty, powikłania.
Oby się wszystkie trudne sprawy
porozkręcały jak supełki,
własne ambicje i urazy
zaczęły śmieszyć jak kukiełki.
Oby w nas paskudne jędze
pozamieniały się w owieczki,
a w oczach mądre łzy stanęły
jak na choince barwnej świeczki.
Niech anioł podrze każdy dramat
aż do rozdziału ostatniego,
i niech nastraszy każdy smutek,
tak jak goryla niemądrego.
Aby się wszystko uprościło -
było zwyczajne - proste sobie -
by szpak pstrokaty, zagrypiony,
fikał koziołki nam na grobie.
Aby wątpiący się rozpłakał
na cud czekając w swej kolejce,
a Matka Boska - cichych, ufnych -
na zawsze wzięła w swoje ręce.
ks. Jan Twardowski
Ten przepiękny wiersz nieodżałowanego księdza Jana Twardowskiego poznałam w trzeciej klasie gimnazjum i od razu go pokochałam. Dlatego pozwoliłam sobie zamieścić go dzisiaj na moim blogu w ramach życzeń bożonarodzeniowych dla Was, moich czytelników. Oprócz tego życzę Wam prawdziwych rodzinnych świąt spędzonych w spokojnej atmosferze, odpoczynku, oderwania się od codzienności. To właśnie ten czas, czas na oddech i naładowanie akumulatorów do dalszego działania.
Wesołych i pogodnych świąt!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz