830. Umierają znani i cisi bohaterowie życia

Oczy całego świata zwrócone są dzisiaj w kierunku Stanów Zjednoczonych, gdzie trwają uroczystości pogrzebowe 41. prezydenta tego kraju George'a H. W. Busha seniora. Z naszego kraju poleciała delegacja w osobach byłego prezydenta kraju Lecha Wałęsy(który gościł Busha, kiedy ten za jego kadencji odwiedził nasz kraj) oraz aktualnego prezydenta Polski Pana Andrzeja Dudy. Ale byłego prezydenta USA żegnają także tłumy Amerykanów. Świat natomiast wzruszył się na wieść o tym, że prezydencki pies waruje przy trumnie swojego pana. Zwierzęca miłość nie zna granic. O samym prezydencie George'u H. W. Bushu napisałam przy okazji przedstawiania sylwetek poszczególnych amerykańskich prezydentów. Zainteresowanych odsuwam do >>tego<< posta.

Ale tuż obok też ktoś umiera - po cichu i bez żadnej medialnej pompy. Wczoraj wieczorem zmarła jedna z sióstr mojego dziadka, ciocia Karolina. To po niej w 50% odziedziczyłam swoje imię(drugie 50% to Karol Wojtyła). Dożyła pięknego wieku 91 lat. I chociaż w ostatnim czasie jej stan zdrowia bardzo się pogorszył, przeżyła piękne życie. Nie ukończyła żadnej szkoły, poza czterema klasami w położonej cztery kilometry od rodzinnej wioski szkole podstawowej. A jednak wiedzą i mądrością życiową przewyższała niejednego naukowca. To było to międzywojenne pokolenie, które zamiast marudzić - działało. Bardzo lubiłam jej słuchać, chociaż zbyt często nie jeździłam w tamte strony. Jej wnuki są moimi kuzynami, często bawiliśmy się razem. Pamiętam, ja 15 lat temu zmarł jej mąż, Stefan, to było też na początku grudnia, tylko że 2003 roku. Wtedy bez wahania pojechałam z rodzicami na pogrzeb, przecież to rodzina. Teraz też nie może być inaczej. Pogrzeb jest w piątek, w sobotę rano wracam z powrotem.

I tutaj spotkał mnie nieprzyjemny zgrzyt z liderką SzP. Zadzwoniłam do niej, że mogę się spóźnić w sobotę na finał, bo mam pogrzeb w rodzinie. Wypadek losowy - każdemu może się przytrafić. Nie wiem na co ja liczyłam. Na zrozumienie, którego nie otrzymałam? Za to usłyszałam, że jestem nieodpowiedzialna. Wiecie co, nieodpowiedzialność to mi ona mogłaby zarzucić, gdybym jej nic nie powiedziała i chamsko spóźniła się na wszystko nie wyjawiając powodu. Chciałam być z nią uczciwa, jak widać, nie warto. Nie rozumiem tej kobiety, nie rozumiem jej postępowania(znowu umówiła się z darczyńcą mojej rodziny za moimi plecami). Ciekawa jestem co by zrobiła, gdyby, odpukać, umarł ktoś z jej bliskiej rodziny. Chyba, że jej jako liderowi wolno więcej.