1817. Powrót do treningów, ale nie do korepetycji

Wraz z nowym rokiem wróciłam do treningów. Trochę zmusiło mnie to do kolejnego przeorganizowania całego planu dnia, ale przynajmniej mam nadzieję wrócić do formy sprzed zbicia kolana w środku grudnia czy też ostatniej infekcji. W zasadzie większość rzeczy uda mi się pogodzić, przynajmniej mam taką nadzieję. Trochę mnie zdenerwowała zmiana godziny na wcześniejszą, czyli na 17:45 (wcześniej treningi były o 18:30, co bardziej mi pasowało), no, ale nie będę dyskutować. Z negatywnych wiadomości jest to, że Prezes wprowadził listy obecności, a więc jest mały problem, bo chyba czasami będzie trzeba pokombinować jak pogodzić codzienność z treningami. Mogłabym oczywiście zrezygnować z treningów, zastanawia mnie tylko, czy to nie byłoby pójściem na łatwiznę. No i nie mogę zapominać, że taki ruch jest jak najbardziej wskazany dla mojego organizmu, nawet jeżeli nie idą za tym jakieś szczególne osiągnięcia.

Na dzisiejszym treningu wrócił temat korepetycji dla Młodszej z matematyki. Zapytała mnie, czy mogłabym ponownie jej ich udzielać. Tylko, że ja nie widzę ich najmniejszego sensu. Przez ostatnie lata już ich jej udzielałam i za każdym razem miałam wrażenie, że są one jej udzielane "za karę". Często robiła sobie na nich ze mnie żarty, potrafiła przez cały czas klikać w klawiaturę telefonu, nie robiła zadań domowych. Czasami miałam wrażenie, że dzieciaki ze świetlicy są bardziej zdyscyplinowani, niż ona. Naprawdę, szkoda mojego czasu i nerwów. I tych podczas tłumaczenia jej poszczególnych zagadnień z królowej nauk i tych podczas samej matury. Tym bardziej, że zauważyłam, że ona mniej przejmuje się tym wszystkim niż ja. A zaoszczędzony czas mogę poświęcić na własną naukę, ciekawie spędzony czas wolny, rozwijanie pasji i zainteresowań, których przecież mi nie brakuje. Na korepetycje dane komuś innemu, kto może nie dostanie piątki, a zaledwie dopuszczający, ale czasami ta dwójka jest bardziej wypracowana niż bardzo dobry. 

Zresztą im bardziej się wgłębiam w pedagogikę, tym bardziej dostrzegam krzywdę, jaką robią oceny uczniom w polskim szkolnictwie, szczególnie negatywne. Nie tylko nie mobilizują one uczniów do nauki, ale wręcz zniechęcają. Chyba bardziej bym była za opisową formą oceniania, w której dzieciak chociaż by wiedział konkretnie nad czym ma popracować. Bo szczerze powiedziawszy sama niekiedy nie wiedziałam, dlaczego dostałam taką, a nie inną ocenę, a sama punktacja niewiele mi mówiła.

Wracając po treningu do domu zadzwoniłam do księdza Niosącego Światło z pytaniem, jak się czuje. Zastanawiałam się, czy go czasem nie obudzę, ale sądząc po czasie odbioru telefonu, to raczej nie spał. Jeszcze go męczy kaszel, i będzie go męczył przez jakiś czas, ale twierdzi, że już jest znacznie lepiej, niż przed tygodniem. Najbardziej w tym wszystkim martwi go to, że nie chodzi na razie po kolędzie, jak było zaplanowane, a przez to współkapłani przez niego mają więcej pracy. Ja tak sobie w ogóle myślę, że nawet gdyby nie złapał tej infekcji, to chodzenie po ludziach przy jego odporności mogłoby się dla niego różnie skończyć.