Kiedy kilka dni temu usłyszałam o pomyśle, aby wycofać z pierwszych klas szkoły podstawowej prace domowe, a w starszych klasach aby były one dla chętnych (już widzę ten dobrowolny zryw do nauki wśród większości nastolatków), uznałam to za kiepski żart. A jednocześnie pomyślałam sobie - "biedne dzieci". Bo nie wiem, kiedy utrwalą sobie one zdobyte podczas lekcji wiadomości? Bo nie wierzę, po prostu nie wierzę, że tylko i wyłącznie na 45 minutowych lekcjach, podczas których nauczyciel musi być do dyspozycji każdego ucznia. Tymczasem odwieczną ideą zadawania do domu wszelkich partii materiału było przyswojenie go sobie i wypracowanie pewnych wiadomości. Oczywiście, nie jestem też zwolennikiem zarzucania uczniów setkami zadań do wykonania w domu, najlepiej na następny dzień. Wszystko powinno być wyważone i dopasowane ilościowo i jakościowo do poziomu i możliwości dziecka. A narysowanie ślaczka, napisania rządku liter, rozwiązanie do dziesięciu zadań arytmetycznych, nauczenie się wierszyka, czy też kilku słówek w języku obcym, jeżeli tylko mądrze rozłoży to się w ciągu tych pięciu dni, to znowu nie jest nie wiadomo jaki wyczyn.
W związku z tą rewelacją na świetlicy mamy typowy młyn i bunt. No bo po co mają przynosić lekcje, skoro obiecali im brak prac domowych (tu się kłania mój sarkazm odnośnie prac domowych dla chętnych). No dobrze, ale to ma wejść z początkiem kwietnia, do tego czasu prace domowe jak były, tak będą. Zresztą, większość z nich nie jest specjalnie chętna do nauki i zazwyczaj "nie ma nic zadane". Prawda oczywiście jest inna, ale w sumie w dzisiejszych czasach to nie dziwota, że nastolatkowie, zwłaszcza ci z tzw. "trudnych domów", raczej wolą spędzać czas z nosem w telefonie niż w książkach. O poziomie czytelnictwa już kiedyś wspominałam, o poziomie wiedzy matematycznej nie będę się wypowiadać. Po co się uczyć np. tabliczki mnożenia na pamięć, skoro w jednej chwili wszystko można obliczyć za pomocą kalkulatora. Ale co ja się dziwię uczniom piątej i szóstej klasy, skoro większość moich kolegów i koleżanek ze studiów podawała tematy prac dyplomowych zaproponowanych przez... sztuczną inteligencję. I tylko ja*, jak ten osioł, dochodziłam do niego samodzielnie.
Jestem dzieckiem prac domowych. Zresztą jak pewnie większość z Was. Czasami było ich zdecydowanie za dużo zważając na zajęcia dodatkowe po lekcjach (np. treningi sportowe, zbiórki harcerskie, kółka przedmiotowe, scholę parafialną) i siedziało się nad nimi do późnych godzin nocnych denerwując rodziców i młodszą siostrę. Pół biedy, jeżeli dało się odrobić zadanie za pomocą komputera i potem po prostu wkleić to do zeszytu (przez niepełnosprawność piszę bardzo wolno). Jednak nie zawsze było to możliwe. A przecież jeszcze człowiek musiał znaleźć czas na przepisanie zeszytów w przypadku nieobecności, która zdarzała się chociażby ze względu na wyjazd na zawody. Ale jakoś to przeżyłam. I chyba nie wyszło mi to zbytnio na złe. A niektóre wierszyki poznane w pierwszych klasach edukacji jestem w stanie przywołać jeszcze dzisiaj. Wiele osób dziwi się, że mam tak dobrą pamięć. Ja zaś sobie myślę, że gdyby nie prace domowe, to może nie byłaby ona taka dobra. Poza tym odrabianie prac domowych uczyło odpowiedzialności, systematyczności, hierarchizacji zadań, ale i odpowiedniego gospodarowania swoim czasem, czyli umiejętności przydatnych również w codziennym, dorosłym już życiu.
Nie jestem przeciwnikiem prac domowych, ale nie jestem też zwolennikiem ich zbyt dużej ilości w jednym dniu. Trzeba w nich też umieć zachować umiar.
Tak jak pisałam - w pracy sajgon. A ja pocieszam się jedną myślą - byle do ferii. A te tuż, tuż (myślałby kto, akurat tegoroczne ferie idealnie pokrywają się z sesją na studiach).
* No dobra, nie tylko ja, znalazłoby się jeszcze kilka innych osób
Przyznam się, Karolinko, że ja również nie jestem przekonana do zupełnego braku prac domowych.
OdpowiedzUsuńKiedy byłam uczennicą nie przepadałam za odrabianiem prac domowych. Jednak, gdy sama je zadawałam doszłam do wniosku, że problem jest złożony. Bardzo ważna jest motywacja, którą uczniowie nie zawsze posiadają.( Wielu uważa, że odrabianie prac domowych to zbędny balast i strata czasu.)A przecież po coś to jest- jak napisałaś w swoim poście. Pamięć trzeba ćwiczyć, wiadomości utrwalać. Czy wyobrażasz sobie, żeby nie znać tabliczki mnożenia na pamięć?! Pytanie retoryczne, bo myślisz tak jak ja.
Myślę, że niechęć do prac domowych bierze się też z tego, że uczniowie po prostu nie potrafią się uczyć. Ja sama jako uczennica miałam z tym problem i gdyby ktoś mi pokazał jak efektywnie to robić, szybciej polubiłabym naukę. A dziś mamy takie narzędzia, takie opracowane metody, które można dostosować indywidualnie!
Wreszcie błędy, złe nawyki, niepotrzebnie utrwalane. Na przykład branie się za naukę w ostatniej chwili, za pięć dwunasta....
Mówi się teraz o przeładowanych programach nauczania. Może tych prac domowych nie powinno być dużo, zbyt dużo, ale żeby ich zupełnie nie było?
Pozdrawiam serdecznie
Prace domowe pozwalają utrwalić wiedzę (oczywiście te mądre prace). Podstawówkę kończyłam jeszcze w słusznie minionym ustroju i pamiętam, jak pani od chemii na zastępstwie na matematyce zadała nam przepisanie rozdziału książki do zeszytu, a jako pracę domową dokończenie tej czynności, bo rozdział miał taką objętość, że żadne z nas nie miało szans przepisać go w 40 minut. Możliwe, że sobie coś tam utrwaliłam, nie pamiętam. Było to ok. piątej klasy). Z drugiej strony - po maturze miałam o wiele większą wiedzę, niż niektórzy mają dzisiaj po magisterce.
OdpowiedzUsuńPrace domowe pozwalają też "złapać" dobrą ocenę i czasem przechylić języczek u wagi na korzyść wymarzonej szóstki czy piątki, a w przypadku uczniów słabszych - trójki. Ja miałam umowę ze swoimi gimnazjalistami, że nie zadaję prac na weekend. Oczywiście, zadawałam pracę chętnym i oczywiście one były na szóstkę. Tak, były osoby chętne do uczenia się w weekendy:) Zawalenie ucznia stosem prac domowych nie ma najmniejszego sensu, ale jak pisze Pani powyżej - "żeby ich zupełnie nie było"? No właśnie.
Mysle ze zostanie zastosowany umiar i wszystko pozostanie bez wiekszych zmian.
OdpowiedzUsuńStokrotka
Nie podoba mi się pomysł z rezygnacją z zadań domowych. Chyba chodzi o wychowanie ludzi, którymi łatwo sterować. Już widzimy ciemne strony internetu, gier komputerowych i bezstresowego wychowania. Za chwilę gorzko pożałujemy sztucznej inteligencji, która wielu rzeczy nas pozbawi np. niektórzy stracą pracę. Nowinki techniczne nie są złe, ale trzeba umieć z nich korzystać. Jestem z pokolenia, które w szkole podstawowej i średniej odrabiało zadania nie mając komputera, nawet studia skończyłam korzystając z kawiarenki internetowej. Wiedzę czerpało się z książek, korzystało się z dobrodziejstw bibliotek. To były dobre czasy...
OdpowiedzUsuńJak dla mnie prace domowe powinny być, ale z sensem, nie powinny polegać na nadrabianiu tego co nie udało się zrealizować podczas lekcji. Powinny zaciekawiać dzieci, i nie być zadawane z dnia na dzień. To niefajne jak dziecko wraca z dodatkowych zajęć po 18 do domu i siada do lekcji, i kończy je o 22. A jeszcze nauka do sprawdzianów, czytanie lektury itp. Mi się podobały takie prace jak robienie zielnika, pisanie opowiadań, może jakieś dzienniki obserwacji przyrody, itp.
OdpowiedzUsuńhttps://okularnicawkapciach.wordpress.com/
Poczekajmy zobaczymy co z.tego wyjdzie.
OdpowiedzUsuńWyważone prace domowe nie są czymś złym ale jak będzie to jak zwykle czas pokaże, pozdrawiam Ania
OdpowiedzUsuńHmmm. Ciężki temat... Jedni tak jedni tak. Zobaczymy co z tego wyjdzie. Szczerze powiedziawszy córka w 5 klasie iiii są takie dni, że po lekcjach siedzi przy lekcjach do późnych godzin wieczornych... Jest po prostu ogrom zadań domowych..... Myślę, że system powinien się zmienić a oceny znikac... Bo takie wychalanie jeden drugiego albo poniżanie nie prowadzi do niczego dobrego...
OdpowiedzUsuńMam mieszane uczucia. Mam poczucie, że wiele moich zadań domowych było bez sensu i niczego bym nie straciła, gdyby ich nie było, czyli np. jakieś wypełnianie ćwiczeń z geografii czy referaty na różne tematy w gimnazjum. W zasadzie z większości przedmiotów uważam je za niepotrzebne - i z niektórych faktycznie nigdy nie było nic zadawane. Nie jest też dobrym rozwiązaniem, że rodzice muszą godzinami przesiadywać z dzieckiem nad lekcjami.
OdpowiedzUsuńZ drugiej strony pewne zagadnienia warto przećwiczyć w domu, czasami warto napisać w domu na spokojnie wypracowanie czy rozwiązać kilka zadań z matematyki. Niektórzy uczniowie potrzebują spędzić nad czymś więcej czasu i takie zadania są dla nich pomocne. Kiedy obecnie chodzę na zajęcia językowe, to wręcz oczekuję, żeby jakieś zadania domowe były, bo wtedy nie muszę sama wynajdywać aktywności (chociaż to też zależy od umowy z lektorem, bo w końcu to dodatkowa praca - na ostatnich konwersacjach z hiszp. zadań nie było, ale dostawałyśmy przed zajęciami materiał do zapoznania się).
Na rozszerzeniu z matematyki w liceum zadania domowe były, ale nikt nie sprawdzał w zeszyciku, czy się ma odrobione - zresztą równie dobrze można ich było nie robić, trzeba było tylko umieć. I uważam, że to było bardzo sensowne rozwiązanie. Jeśli czuję, że mam dane zagadnienie opanowane, to bez sensu na siłę robić ileś przykładów tylko po to, żeby nauczycielowi pokazać, że zrobione. Tylko że to jednak dotyczyło ludzi, którzy chcieli się tej matematyki uczyć...
W przypadku powszechnego braku obowiązku na pewno wielu uczniów nie będzie robić zadań. Tylko że obecnie oni je po prostu odpisują albo robią byle jak, więc nie wiem, czy to wychodzi na to samo. A ambitniejsi będą mieli więcej czasu na zajęcie się tym, co ich interesuje.
Trudno mi się wypowiedzieć jednoznacznie, bo jak zawsze kij ma dwa końce. Czas pokaże, co z tego wyniknie.
OdpowiedzUsuńMałgosia X