1832. Kocham słuchać kolęd i pastorałek

Jedną z najbardziej niezrozumiałych zasad panujących w mojej parafii jest zakończenie śpiewania kolęd wraz z zakończeniem liturgicznego okresu Bożego Narodzenia przypadającego na Niedzielę Chrztu Pańskiego (pierwsza niedziela po Trzech Królach). Zaczęło się dosyć niewinnie od zakazu śpiewania przez scholę sztandarowej "Kolędy Dąbrowskiej" bez podawania konkretnej przyczyny. A skończyło po kolejnych trzech tygodniach na zarządzeniu śpiewania kolęd zaraz po święcie Trzech Króli. I na nic się zdaje to, że tradycja zezwala na śpiewanie ich do święta Matki Bożej Gromnicznej, przypadającego 2 lutego. Przecież to prawie miesiąc więcej śpiewania! Galacie! No, ale słowo proboszcza "jest święte" i nie można się niemu sprzeciwić. I żadne argumenty do niego nie przemawiają. Swoją drogą ciekawa jestem jak tam sprawa się ma na duszpasterstwie, czy też dla nich śpiewanie kolęd w aktualnym okresie jest pase. Chociaż przypuszczam, że największy pasjonat kolędowania, jakim jest ksiądz Krzysiu, będzie je śpiewał na Mszach do ostatniego możliwego dnia. Widziałam ten charakterystyczny błysk w oku podczas wspólnotowego kolędowania. Szczerze powiedziawszy to miałam nadzieję, że już w tym tygodniu wrócę do spotkań "piekarnika", ale chyba jeszcze nie jestem w odpowiednim stanie ku tego. Pocieszające jest to, że Archanioł na podstawie dźwięku mojego kaszlu stwierdził, że kaszel z suchego przeszedł w mokry i odrywający. Hmm... dobry jest. Ale to najlepszy przykład na to, że dysfunkcja jednego ze zmysłów wpływa na wyostrzenie się innych.

Można mi zabronić śpiewania kolęd w kościele, ale nikt nie może mi tego zrobić w przypadku słuchania kolęd i pastorałek w domowym zaciszu, przynajmniej do 2 lutego. Każdego wieczoru lubię sobie włączyć kilka z nich, czy to z płyt CD, czy też z youtube. Do pełni szczęścia wystarczą mi 4-5 dziennie, czyli mniej więcej tyle, ile śpiewanych by było na Mszy. Słuchanie na youtube ma ten plus, że jeżeli nie wskoczy jako następne w kolejce nic dziwnego i zupełnie niezwiązane z tym co aktualnie się słucha, to można trafić na prawdziwą perełkę. Ostatnio, zupełnie przypadkowo, trafiłam na pastorałkę "Cicho, cicho pastuszkowie", która zupełnie skradła moje serce swoim pięknem i prostotą. Zresztą sami posłuchajcie:

A przecież to nie jedyna kolęda, która skradła moje serce. Nie wiem, jak to jest u Was, ale jak mnie coś wpadnie w ucho, to mogłabym słuchać tego na okrągło. Dlatego tak bardzo lubię wszelkie koncerty, ponieważ niemal zawsze znajduję w nich coś dla siebie. Z ostatniego spotkania opłatkowego w duszpasterstwie zapożyczyłam aż trzy kolędy, w tym niezwykle energiczne wykonanie "Mizernej, cichej, stajenki lichej". Już nawet znalazłam podkład akurat tej wersji. Z aktualnym proboszczem raczej nie dojdzie się do porozumienia w sprawie koncertu kolęd i pastorałek w wykonaniu scholi (i pomyśleć, że przed jego rządami była to parafialna tradycja), ale przecież nie będzie on urzędował na wieki wieków. Może jego następca będzie bardziej przystępny. A może uda mi się namówić na to księdza Andrzeja z parafii, w której posługuje ksiądz Niosący Światło? Przecież znalazł by się w ich parafii ktoś, kto wziąłby udział w takim koncercie. 

A może mam za bardzo daleko idące marzenia? Może lepiej skupić się na tym co tu i teraz? Nacieszyć kolędami na kolejny rok, póki jeszcze można legalnie je słuchać? Poznajdować perełki kradnące serce i wzbudzające mój zachwyt? Po czym poznać, że jakaś piosenka mnie na zabój zachwyciła? Nie zgadniecie - po tym, że po kilku jej wysłuchaniach płaczę. Co ja mówię "płaczę" - ja wyję jak bóbr i żadna siła nie jest w stanie mnie uspokoić. To znaczy uspokajam się, po dłuższej chwili. Ot, takie ze mnie dziwne stworzenie. Chodzić na Msze do kościołów, gdzie kolędy i pastorałki śpiewane są do końca (i jeszcze ksiądz Niosący Światło dziwi się, że wolę chodzić do ich kościoła niż do mojego - u nich dalej śpiewa się kolędy). Ten piękny okres jest tak krótki, że nie rozumiem po co jeszcze go skracać.