1948. O życiu na emigracji od kuchni

W czasie, kiedy wchodziliśmy do Unii Europejskiej, w Telewizji Polskiej zaczęto nadawać program "Europa da się lubić", przybliżający Polakom kulturę, tradycje i obyczaje innych członków tej wspólnoty. Myślę, że wielu z Was kojarzy piosenkę w wykonaniu Krzysztofa Krawczyka rozpoczynający każdy odcinek:

Ponieważ już wtedy wszystko co związane było z geografią ciekawiło mnie niezwykle mocno, w niemal każdą sobotę, w którą leciał program, powyższy motyw rozbrzmiewał z telewizora w pokoju moich rodziców. Ja zaś z zaciekawieniem przysłuchiwałam się temu, co mówią na dany temat Anglik Kevin Aiston, Niemiec Steffen Moller, Włoch Paolo Cozza, Francuzka Elisabeth Duda, czy też Hiszpan Conrado Moreno. A to przecież tylko niektórzy obcokrajowcy występujący w programie. W każdym odcinku pojawiał się też gość specjalny, najczęściej Polak, który dzielił się punktem widzenia swoich rodaków na dany temat. W tamtym okresie wiedza nie była jeszcze tak bardzo na wyciągnięcie ręki, dlatego z zainteresowaniem oglądałam poszczególne odcinki wyobrażając sobie, jak się mieszka i żyje za granicą. Wielokrotnie wykorzystywałam też tą wiedzę w szkole, podczas lekcji najpierw przyrody, potem geografii, angielskiego, niemieckiego, a nawet WOSu. 

Gospodarzem programu była Monika Richardson, która wielokrotnie w nim podkreślała, że mieszka na stałe w Anglii. Oj, jak ona mi, dwunasto-, trzynasto-, czternastoletniemu dziecku wtedy imponowała, że potrafi godzić ze sobą te przysłowiowe "dwa światy". Z czasem jednak wróciła do Polski. Na początku zastanawiałam się dlaczego, wszak Anglia wydawała mi się europejskim Eldorado. Z czasem mi to jakoś przeszło. Ostatnio jednak trafiła w moje ręce książka "Pożegnanie z Anglią" będąca zapisem rozmowy, jaką przeprowadziła z nią Małgorzata Pietkiewicz. Przypomniało mi się, nad czym myślałam w czasach licealnych (ewentualnie ostatniej klasie gimnazjum) i stwierdziłam, że może odpowiedź znajdę w tejże książce.

Tytuł: "Pożegnanie z Anglią"

Autor: Monika Richardson, Małgorzata Pietkiewicz

Wydawnictwo: Czerwone i czarne

Warszawa 2012

Ilość stron: 248

Wydaje mi się, że osoby Moniki Richardson nie trzeba nikomu specjalnie przedstawiać. Przez lata prowadziła program rozrywkowy "Europa da się lubić", w którym przybliżała Polakom realia życia w różnych państwach należących do Unii Europejskiej (a nawet jeżeli nie z tego programu, to ze skandali obyczajowych z jej udziałem). Sama przez wiele lat mieszkała w Wielkiej Brytanii, wtapiając się w jej historię i kulturę, które stały się niejako częścią jej samej. Tam poznała dwójkę swoich mężów, tam urodziły się jej dzieci. 

Nic nie wskazywało na to, że wróci na stałe do Polski. A jednak tak się stało. Małgorzata Pietkiewicz po powrocie Moniki, postanowiła przeprowadzić z prezenterką wywiad - rzekę dotyczącą jej wspomnień z kilkunastoletniego pobytu w Wielkiej Brytanii. W ten sposób powstała książka "Pożegnanie z Anglią" ilustrującą życie codzienne na Wyspach, ale nie tylko. Monika wspomina w niej o swoich początkach fascynacji językiem angielskim, edukacji w tym kierunku, rodzinie. Opowiada też o związkach z mężczyznami, o wychowaniu dzieci "po angielsku", tamtejszym systemie edukacji, obchodzonych świętach, tradycjach narodowych, a nawet - stereotypach.

Myślę, że w książce znajduje się sporo obiektywnych opinii na temat codziennego życia na Wyspach. To prawda, że są one oparte na doświadczeniach Moniki Richardson, ale być może to właśnie to nadaje im autentyczności. Monika nie ocenia ludzi, wydarzeń, angielskich tradycji, czy też kultury. Po prostu mówi, jak tam się żyło na przełomie XX i XXI wieku. I chociaż od tego momentu minęło już sporo czasu i zapewne wiele się zmieniło, to jednak myślę, że warto sięgnąć po tą pozycję chociażby po to, aby zdobyć podstawowe informacje na temat życia w Anglii.

To był miły przerywnik balansowania pomiędzy notatkami z prawa rodzinnego i opiekuńczego, psychoprofilaktyki, terapii sztuką, a pisaniem eseju zainspirowanego jednym z rozdziałów książki "Człowiek jako istota opiekująca się", przygotowaniem prezentacji osoby Janiny Maciaszkowej i jej wkładu w rozwój pedagogiki opiekuńczej oraz napisanie projektu współczesnej instytucji opiekuńczej działającej w oparciu o wybraną historyczną koncepcję. Regularna nauka i przyswajanie wiadomości jest ważne, ale nie należy przy tym zapominać o odpoczynku. Wszystko powinno być zbalansowane i iść ze sobą w parze. Inaczej człowiek daleko nie zajdzie, bo albo pogrąży się w lenistwie, albo w pracocholizmie. Tego uczę moje dzieciaki, ale też sama staram się stosować to w codziennym życiu - znaleźć czas i na naukę, i na obowiązki, i na rekreacje, i na odpoczynek, i na przyjemności, jakimi jest chociażby czytanie książek.