1955. Zaskoczenia są, i to niemałe

Jako że kolejne semestry na studiach nieubłagalnie dobiegają do końca, poszczególne rubryki w elektronicznym indeksie zapełniają kolejne zdobyte oceny. Niektórych mogłam się spodziewać, inne są dla mnie zupełnym zaskoczeniem. Na przykład taka ocena z emisji głosu. Miałam już ten przedmiot dwa razy, za każdym razem otrzymałam ledwie dostateczny, co też pewnie było związane z moją wadą wymowy. Siłą rzeczy sądziłam, że teraz będzie tak samo. Tym bardziej, że prowadząca je osoba jest niezwykle wymagająca i kolokwialnie mówiąc - czepia się wszystkiego, każdego błędnie wypowiedzianego słowa, każdego nieprawidłowego akcentu. Fakt, ani razu nie zwróciła mi uwagi na zajęciach, ale byłam przekonana, że odbije to sobie podczas wystawiania ocen. A tymczasem nic. Kiedy zobaczyłam co mi postawiła poczułam się podobnie, jak po jednej z rozmów z wykładowczynią, tym razem z Papieskiego. Po jednych z zajęć powiedziałam jej, że ja to się chyba nie nadaję na przewodnika ze względu na wadę wymowy, na co ona mi oznajmiła, że nie jest aż tak źle i ona wierzy, że z pewnością sobie poradzę. Nawet nie wiecie, jak mnie to wtedy podniosło na duchu.

Drugim takim zaskoczeniem na pedagogice jest ocena z przedmiotu Zastosowania współczesnej kultury. Tak jakoś wypadłam z obiegu i byłam przekonana, że skoro przepadło nam masę zajęć, to na ostatnich będzie jeszcze wykład, a zaliczenie babeczka zrobi w sesji. Nic bardziej mylnego - wchodzę spóźniona na zajęcia i zonk. Widzę, że wszyscy piszą coś na kartce, a ze strony prowadzącej słyszę, że dzisiaj jest kolokwium zaliczeniowe. Jakoś mi się tak gorąco zrobiło, ale pomyślałam sobie, że chociaż spróbuję, najwyżej poprawię w sesji. Jako że zaliczenia opisowe zdaję ustnie, to i tak czekałam, aż wszyscy wyjdą i wtedy wykładowca zaprosił mnie do siebie. Z niepokojem czekałam na pytania myśląc sobie, że pewnie będą z kosmosu, a same odpowiedzi okażą się tak szczegółowe, że nawet gdybym przeczytała wszystkie zalecone książki, to i tak bym na nie nie wpadła. A tymczasem pytania okazały się bardziej na myślenie i argumentowanie niż na wykucie na blachę. Jakby powiedział to Przemysław Babiarz w "Va banque" - "to mi się podoba". Myślę, że nie poszło mi najgorzej, zwłaszcza że pani wykładowca też była zadowolona z tego, co jej powiedziałam. 

Z pozostałych przedmiotów na pedagogice też jest w porządku. Ja tam się cieszę, że pozaliczałam ćwiczenia z tych zajęć, z których mam egzaminy. Gdyby nie to, to nie zostałabym do nich dopuszczona. Wiadomo, że też by się to przeżyło, ale zdając w pierwszym terminie zawsze ma się ten bufor bezpieczeństwa, że jeżeli coś pójdzie nie tak, to ma się jeszcze termin poprawkowy we wrześniu. Zdając w drugim terminie już nie ma takiego bezpieczeństwa. Bo resztę teoretycznie mogłabym zaliczać jeszcze w sesji. Piszę "mogłabym", bo właściwie zaliczyłam już wszystko przed sesją. Teraz zostały mi jeszcze egzaminy, a po nich - obrona licencjatu. I wiecie co - chociaż to nie moja pierwsza obrona, to stres jest. Mam nadzieję, że i to się uda, zresztą jak ja to mówię, najgorzej jest dotrwać do tej obrony, potem już jest czysta przyjemność. Bo przecież wiem, o czym pisałam.

Na Naukach o Rodzinie też mi poszło dobrze. Aż chciałoby się powiedzieć - za dobrze. Tak, przygotowana byłam na dużo gorsze oceny. Tymczasem zaskoczyły mnie samą, chociaż w niektórych przypadkach zastanawiałabym się, czy na pewno na taką zasługuję. Właściwie czeka mnie jeszcze jedno zaliczenie, i w tej kwestii zapanuje spokój aż do października. Chociaż nie do końca, bo przecież praca magisterska sama się nie napisze. Aż takich mocy sprawczych nie posiadam.