1961. Gorzej niż w świetlicy środowiskowej, o przedszkolu nie mówiąc

Ech, człowiek to jest jednak istota dosyć naiwna. Jest przekonany, że z niektórych zachowań wyrasta się wraz z wiekiem, a tymczasem jedna, druga, trzecia sytuacja i mamy przysłowiowy klops. Ja już się przyzwyczaiłam do wiecznych przysłowiowych gorzkich żali moich podopiecznych ze świetlicy, czy też Oratorium, że nikt ich nie kocha, nie lubi, że nauczyciele się na nich uwzięli i w ogóle. Siadamy wtedy osobno od grupy i wspólnie zastanawiamy się co jest tego przyczyną i jak można to zmienić. Bardzo często okazuje się wtedy, że problem leży w samych dzieciakach i to one najczęściej muszą zmienić swoje zachowanie. Czy tak się dzieje? Chcę wierzyć, że tak, chociaż logika podsuwa mi zupełnie inną odpowiedź.

Takie zachowanie wśród dzieciaków i młodzieży jeszcze jestem w stanie zrozumieć. Nie mają one jeszcze ukształtowanej tożsamości, często nie znają zasad panujących w grupie, a ich socjalizacja nie zawsze przebiega w oczekiwany sposób. Ale jak wytłumaczyć podobne zachowanie u osoby, która jest jeszcze starsza, niż ja? A to tylko wierzchołek góry lodowej.

O konflikcie ze Starościną pisałam już nie raz, nawet jeszcze wtedy, gdy byliśmy na licencjacie. Jeżeli kogoś nie lubi jedna, czy tam dwie osoby w grupie, to jeszcze jest to w miarę zrozumiałe. Ale jeżeli tej osoby nie lubi cała grupa, to chyba coś z nią jest nie tak. Nas z licencjatu zrażała swoją "wyższością" i "lekceważeniem". Kurde, ukończyłam niby więcej kierunków niż ona, w przeciwieństwie do niej uzyskałam tytuł magistra, ale się tym nie chwalę (w przeciwieństwie do niej, która z kolei nie ma tego tytułu, ale używa go na prawo i lewo), a jakoś staram nie stawiać siebie wyżej od innych. Nie potrafię tego i już. Czara goryczy przelała się, kiedy poszła naskarżyć o jakąś głupotę na jedną z naszych koleżanek z czego zrobiła się afera na cały Wydział. Wszyscy solidarnie nie tylko poczuliśmy do niej jeszcze większą niechęć, ale też straciliśmy zaufanie.

Na magisterce ponownie została Starostą grupy. Co ważne - samozwańczą Starościną, bo nikt jej nie wybrał. A dodatkowo, o zgrozo, moją asystentką, do której zadań należy tylko i aż wysyłanie mi notatek. Też samozwańczą, a ja mam za miękki tyłek, aby się temu sprzeciwić. Jednocześnie wiedziała, że u nas nie ma szans z odzyskaniem szacunku, więc próbowała zdobyć go u nowych, najczęściej oczerniając nas, które przyszłyśmy z licencjatu. Zresztą mi też mówiła wiele złych rzeczy na temat innych dziewczyn, ale ja po prostu te jej słowa wkładam między bajki. Jednocześnie podkreślała, jaka to ona jest wspaniała i zaradna, jak jej się udaje łączyć wiele rzeczy (ale na kolokwia prawie nigdy nie przychodzi w pierwszym terminie, bo zawsze jej coś wypada). Nawet jednej dziewczynie wmówiła, że pracuje w poradni małżeńskiej i załatwi jej zaświadczenie o odbyciu nauk przedmałżeńskich. Tylko, że tamte dziewczyny też szybko odkryły, że to co ona mówi nie ma ze sobą żadnego związku. Poza tym nie sprawdziła się jako Starosta, bardziej nam utrudniała, niż pomagała. Zresztą mi też wszystko wysyła dzień, dwa przed zaliczeniem i gdyby nie inne dziewczyny z grupy, to byłoby cienko. W ostatnim czasie doszły nawet groźby z jej strony.

Wszystko to doszło do uszu pani Gessler, która postanowiła interweniować. Co jak co, ale groźby są już poważną rzeczą i nie ukrywajmy - są karalne. Zresztą Gessler, która jest psychologiem, już na licencjacie stwierdziła, że ze Starościną jest coś nie tak i że powinna się leczyć. Zwłaszcza, że boją się jej nie tylko studenci, ale i wykładowcy. W poniedziałek grupa, poza mną, bo zdawałam to wcześniej, a poza tym miałam zaliczenie na pedagogice, i Starościną, bo znowu jej coś wypadło, miała egzamin u Gessler. A potem wszyscy siedli u niej w gabinecie i zaczęli zastanawiać się, jak rozwiązać tą patową sytuację. Tym bardziej, że lista uwag co do tej kobiety jest całkiem spora. Ktoś też zaznaczył, że wcale mi nie pomaga, chociaż dostaje za to wynagrodzenie. Stanęło na tym, że ja zmieniam asystenta (co przedyskutowałam z Gessler na innym zaliczeniu. Wiecie, boję się, że wywinie mi jakiś numer na ostatnim roku studiów, ale Gessler ponownie całym sercem jest ze mną), grupa zmienia starostę, a ze Starościną rozmawia Kierownik Kierunku, dając jej ultimatum, głównie co do grożenia innym. 

Pewnie jej się to nie spodoba, pewnie znowu będzie jęczeć, że nikt jej nie lubi i wszyscy są przeciwko niej, ale... Ale raczej sama sobie na to zasłużyła. Pewnych reguł powinno się przestrzegać. A jak nie, to ponosić tego konsekwencję. A ja może przestanę się czuć, jakbym była w pracy, ale z zupełnie inną grupą wiekową.