"Świętość, zarówno w życiu papieży, którzy są znanymi postaciami historycznymi, jak i w życiu skromnych wiernych świeckich i duchownych, pochodzących ze wszystkich kontynentów globu, okazała się rzeczywistością, która lepiej niż cokolwiek innego wyraża tajemnicę Kościoła. To wymowne orędzie przemawiające bez słów jest żywym objawieniem oblicza Chrystusa"
Jan Paweł II, list apostolski "Novo millennio ineunte"
I WIELKI, I ŚWIĘTY
![]() |
| Kanonizacja Ojca Pio(źródło zdjęcia) |
Po znajomości wiele można, ale nie wszystko. Sama chciała kiedyś namówić Ojca Świętego, aby pominął żmudne watykańskie procedury. Było to krótko po śmierci kardynała Wyszyńskiego.
- Ojciec Święty bardzo kochał naszego prymasa - powiedziała mu wtedy.
- Tak, masz rację - odparł Jan Paweł II.
- A czy myślisz Ojcze, że on był święty? - drążyła.
- Tak.
- A nie mógłbyś go beatyfikować i kanonizować bez procesu?
- Marysiu, mam takie prawo, ale z niego nie skorzystam.
- A można wiedzieć dlaczego?
- Bo posądziliby nas o nepotyzm.
- Bo posądziliby nas o nepotyzm.
- Co to takiego?
- Cóż, mniej ładniej nazywa się to kumoterstwem. Więc tego nie zrobię.
Od Anioła Stróża: Podobną rozmowę, tyle że o Ojcu Pio, przeprowadziła z Janem Pawłem II pani Wanda Półtawska, która nazywała papieża "bratem", a on ją "siostrą". Znali się bardzo dobrze, łączyła ich głęboka przyjaźń i oboje byli związani z włoskim kapucynem. Karol spowiadał się u niego podczas pobytu w Italii tuż po wojnie. Już wtedy Ojciec Pio miał sławę kapłana prześwietlającego ludzkie sumienia. Dzięki jego modlitwie wiele osób doznało nadzwyczajnych łask. Była wśród nich Wanda Półtawska. Karol jako młody biskup pisał do Ojca Pio z prośbą o modlitwę za nią, ponieważ zachorowała na raka. Modlitwa zakonnika przyniosła jej uzdrowienie.
Jako papież miał władze ogłosić Ojca Pio świętym bez procesu. Ale nie chciał tego zrobić. "Wszystko musi być przeprowadzone zgodnie z zasadami" - tłumaczył Wandzie.
Ojciec Pio był jedną z wielu osób, które Karol znał, a które odeszły z tego świata w opinii świętości. Należeli do nich Jan Tyranowski(który w czasie okupacji zorganizował Żywy Różaniec wśród chłopców), Jerzy Ciesielski(towarzysz wędrówek narciarskich i kajakowych przyszłego papieża, tragicznie zmarły podczas katastrofy na Nilu), francuski lekarz i naukowiec, profesor Jerome Lejeune i oczywiście prymas Polski, kardynał Stefan Wyszyński. Maria Okońska nazywała go "Ojcem", ponieważ był duchowym opiekunem grupy dziewcząt zwanych "ósemką"(na początku było ich osiem).
![]() |
| Prymas Stefan Wyszyński i papież Jan Paweł II(źródło zdjęcia) |
- Ojcze Święty - zagadnęła niewinnie. - Czy nie sądzisz, że są święci, którzy wcale nie są wielkimi ludźmi?
Papież spojrzał na nią, jakby nieco zdziwiony.
- Myślę sobie - ciągnęła - że o niektórych nie można powiedzieć "to był wielki człowiek", tylko "to był święty". Na przykład proboszcz z Ars. On nie był wielkim człowiekiem, ale był święty. Z drugiej strony są ludzie, których uważamy za wielkich, ale oni nie są święci, nie zostaną wyniesieni na ołtarze. Weźmy Adama Mickiewicza-wielki człowiek, wielki Polak, ale nie święty. Widzisz Ojcze Święty? A ty jesteś i wielki, i święty.
Papież wybuchnął śmiechem. A więc udało się. "Śmieje się, ale nie zaprzecza" - pomyślała z satysfakcją.
Od Anioła Stróża: Na początku pontyfikatu Jan Paweł II odwiedzał Kongregację do spraw Świętych. To watykańskie "ministerstwo" zajmujące się badaniem świętości chrześcijan. Wówczas powiedział:
- Do was bardzo łatwo przyjść za życia, o wiele trudniej po śmierci.
Papież z Polski wyniósł na ołtarze najwięcej ludzi w historii Kościoła. Ogłosił 1338 błogosławionych i 482 świętych. "Składam dzięki Bogu za to, że pozwolił mi beatyfikować i kanonizować w ostatnich latach tak wielu chrześcijan, a wśród nich licznych wiernych świeckich, którzy uświęcali się w najzwyklejszych okolicznościach życia" - pisał w liście na nowe tysiąclecie - Co to znaczy być świętym? Najprościej ujął to Pan Jezus: "Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz Niebieski".
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Właśnie sobie uświadomiłam, że gdyby nie ta cała sytuacja z koronawirusem, to ten weekend spędziłabym na meetingu lekkoatletycznym w Słubicach, następny na Mistrzostwach Polski w Krakowie, a jeszcze kolejny na meetingu w Tarnowie(z którego planowałam się wcześniej urwać, bo w niedzielę miał być 10-kilometrowy bieg w Wadowicach), no i w końcu na początek czerwca zaplanowano Paraatletyczne Mistrzostwa Świata w Bydgoszczy(z których planowałam się urwać na beatyfikację prymasa Stefana Wyszyńskiego połączoną z diecezjalną pielgrzymką do Sokółki).
Plany dość ambitne, odwołane niestety z powodu wirusa w koronie. Zresztą nie tylko te. Mam jednak nadzieję, że cała ta sytuacja nie zniweczy najważniejszego planu zamierzonego na ten rok. A jeżeli już, to powie się trudno, chociaż podejrzewam, że jakiś wewnętrzny żal we mnie pozostanie. Ale cóż zrobić? Można tupnąć nogą, można zapalić z nerwów papierosa, czy napić się alkoholu. Ale można też przyjąć wszystko z pokorą i zrozumieniem. Wszystko zależy od nas samych.
Trzymajcie się ciepło i nie dajcie się temu w koronie.
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Właśnie sobie uświadomiłam, że gdyby nie ta cała sytuacja z koronawirusem, to ten weekend spędziłabym na meetingu lekkoatletycznym w Słubicach, następny na Mistrzostwach Polski w Krakowie, a jeszcze kolejny na meetingu w Tarnowie(z którego planowałam się wcześniej urwać, bo w niedzielę miał być 10-kilometrowy bieg w Wadowicach), no i w końcu na początek czerwca zaplanowano Paraatletyczne Mistrzostwa Świata w Bydgoszczy(z których planowałam się urwać na beatyfikację prymasa Stefana Wyszyńskiego połączoną z diecezjalną pielgrzymką do Sokółki).
Plany dość ambitne, odwołane niestety z powodu wirusa w koronie. Zresztą nie tylko te. Mam jednak nadzieję, że cała ta sytuacja nie zniweczy najważniejszego planu zamierzonego na ten rok. A jeżeli już, to powie się trudno, chociaż podejrzewam, że jakiś wewnętrzny żal we mnie pozostanie. Ale cóż zrobić? Można tupnąć nogą, można zapalić z nerwów papierosa, czy napić się alkoholu. Ale można też przyjąć wszystko z pokorą i zrozumieniem. Wszystko zależy od nas samych.
Trzymajcie się ciepło i nie dajcie się temu w koronie.


Moje plany jakoś się nie zmieniły, bo w sumie nic wielkiego nie planowałem w tym roku. Jakieś wycieczki czy wyjazd za granicę może zaczekać.
OdpowiedzUsuńMożesz wykorzystać ten czas, by w miarę możliwości trenować formę. Wtedy takie intensywne działania sportowe i poza sportowe będą jeszcze większą przyjemnością. :)
Mam nadzieję, że jeszcze nie raz spełnisz swoje marzenia na różnych poziomach życia, a na razie należy czekać co przyniesie przyszłość.
Pewnie to kumulacja z wiadomej sprawy i ocieplenia klimatu. Mniej widać te przejściowe momenty między porami roku.
Pozdrawiam!
Masz rację, wszystko zależy od nas i naszego nastawienia. Można wielkie plany zamienić na mniejsze...
OdpowiedzUsuńniestety wirus nami rządzi, ale szukajmy pozytywów gdzie się da:)
OdpowiedzUsuńokularnicawkapciach.wordpress.com
To prawda, Karolinko - postawa wobec tego, co przynosi nam los zależy wyłącznie od nas. Nie od warunków zewnętrznych.
OdpowiedzUsuńMiłej niedzieli.
Pomimo, że musiałaś zmienić plany, z postu wyziera optymizm, a więc niechaj Ci go nie zabraknie na następne dni i miesiące. Pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńWyczekane wydarzenia przyniosą jeszcze więcej radości, kiedy w końcu nadejdzie lepszy dla nich czas! :)
OdpowiedzUsuńWspaniały człowiek ten nasz papież był. Brakuje mi spotkań z nim w Krakowie. Tyle czasu minęło od jego odejścia do domu Pana.
OdpowiedzUsuń