Od Anioła Stróża: Gdy Karol powrócił do Domu Ojca, ja przypatrywałem się światu. Miałem wrażenie, że powtarza się to, co działo się w błogosławionych dniach narodzenia Pana. Wtedy pasterze zobaczyli wielką światłość i usłyszeli głos jednego z nas: "Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz Pan. A to będzie znakiem dla was: Znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie".
Moi bracia i ja śpiewaliśmy z radości: "Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom jego upodobaniu".
Po odejściu Karola również śpiewaliśmy z radości patrząc, jak ludzie na całym świecie powracają do Pana. W Europie, i w Azji, w Afryce, w Ameryce i w Australii zapełniały się kościoły, oblegano konfesjonały - tak, działy się cuda. Nie tylko uzdrowienia ciała, ale przede wszystkim dusz.
Teraz wszystko stało się jasne: widziałem całe życie Karola, którego Wszechmogący prowadził ku tajemnicy Miłosierdzia. Przed drugą wojną światową przyjechał do Krakowa. W tym samym mieście i w tym samym czasie umierała siostra Faustyna Kowalska, którą Pan Jezus uczynił Sekretarką Bożego Miłosierdzia. W czasie wojny Karol pracował niedaleko klasztoru w Łagiewnikach, z którego siostra Faustyna poszła do domu Ojca. W tym miejscu zetknął się z głoszonym przez nią nabożeństwem. Jako biskup otworzył jej proces beatyfikacyjny, a jako papież beatyfikował ją i kanonizował. Była pierwszą świętą ogłoszoną w Roku Wielkiego Jubileuszu 2000, a dwa lata później przyjechał do Krakowa, aby konsekrować bazylikę poświęconą Miłosierdziu Bożemu. Powiedział wtedy: "Do dzisiaj pamiętam tą drogę, która prowadziła z Borku Fałęckiego na Dębniki, którą odbywałem codziennie, przychodząc na różne zmiany w pracy, przychodząc w drewnianych butach. Takie się wtedy nosiło. Jak można było sobie wyobrazić, że ten człowiek w drewniakach kiedyś będzie konsekrował bazylikę Miłosierdzia Bożego w krakowskich Łagiewnikach?"
W łonie miłosierdzia
Przez następnych kilka miesięcy Lisa czuła się jak dziecko, które uczy się chodzić. Chciała jak najwięcej dowiedzieć się o Panu Jezusie, zbudowała relację z Najświętszą Maryją Panną. Czuła się bardzo blisko Jana Pawła II, który stał się dla niej jakby duchowym ojcem. I chciała ze wszystkimi dzielić się skarbem, który odkryła. Pewnego dnia napisała obszerne świadectwo swojego nawrócenia:
"Na koniec chciałabym zostawić was z tymi słowami, które były wypowiedziane przez Jana Pawła II w jego ostatnim przesłaniu do świata, a które tak silnie przemówiło do mnie w tamtym czasie: Ludzkości, która czasem wydaje się zagubiona i zdominowana przez siły zła, egoizmu lub strachu zmartwychwstały Pan ofiaruje dar Jego przebaczającej miłości, jedna nas i otwiera na ducha nadziei. To miłość nawraca serca i daje pokój. Jak bardzo świat potrzebuje zrozumieć i przyjąć Boże Miłosierdzie! O Panie, który Twoją śmiercią i zmartwychwstaniem objawiasz miłość Ojca, wierzymy Tobie i z ufnością powtarzamy dziś - Jezu, ufam Tobie, miej miłosierdzie dla nas i całego świata."
Tak, to miłość nas nawraca. I to z miłości będziemy kiedyś sądzeni.
OdpowiedzUsuńBuziaczki, Karolinko.