1161. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 22/Majowe rocznice

MARZENIE RAFAŁA

 - Rafał, zostańcie w Rzymie jeden dzień dłużej - powiedział Piotr Piwowarczyk, prezes fundacji "Mam marzenie".

 - No to półfinały Euro mam z głowy - pomyślał chłopak. - Ale spotkanie z papieżem zrekompensuje mi tą "stratę".

Rafał z całą rodziną - mamą, tatą i rodzeństwem, znajdował się na lotnisku w Katowicach, gdzie żegnał ich organizator tej niezwykłej podróży. Prowadzona przez pana Piotra fundacja zajmowała się spełnianiem marzeń ciężko chorych dzieci. Rafał od pół roku walczył z rakiem węzłów chłonnych. Do fundacji napisał, że chciałby spotkać się z Ojcem Świętym.

Udało się zorganizować wejściówki dla chłopca i jego rodziny na Mszę w uroczystość świętych Piotra i Pawła oraz na środową audiencję generalną. Rafał miał też przekazać papieżowi list od chorych dzieci ze swojego oddziału szpitalnego. W poniedziałek, 28 czerwca 2004 roku, wylądowali w Rzymie.

"Znak nadziei" - to była jego pierwsza myśl, gdy dostał do ręki niebieskie kartki - wejściówki na Mszę i audiencję. Wszystko układało się wspaniale. Rzym podbił jego serce, tym bardziej, że historia należała do ulubionych przedmiotów chłopca. A tu przecież można jej było dotknąć dłonią - jak choćby Koloseum czy Forum Romanum. Zwiedzanie ich w czerwcowym upale przepłacił wielkim zmęczeniem, ale to go nie zniechęcało. Zachwycił się Placem Świętego Piotra i bazyliką. Wielkie wrażenie zrobiła na nim odprawiana przez papieża długa, bo aż trzygodzinna Msza z okazji uroczystości świętych Piotra i Pawła. "Trzyma się nieźle, jak na swój wiek i chorobę - stwierdził. - Całą Mszę odprawił sam jeden, nie używając nawet okularów!". Teraz pozostawało czekać na dzień następny. Podczas audiencji będzie mógł zbliżyć się do papieża i powiedzieć mu kilka słów. Co? Na pewno się przedstawi: "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Nazywam się Rafał Rogowski...".

Miał już "przepustkę". Tym razem była to karteczka pomarańczowa. Upoważniała do wstępu na dziedziniec prowadzący do bramu wjazdowej do bazyliki. Po błogosławieństwie na zakończenie audiencji generalnej przeszli tam i czekali na papieża. Żar lał się z nieba. Rafałowi robiło się słabo, ale zaciskał zęby. Widział, że Ojciec Święty jest bardziej zmęczony niż poprzedniego dnia. "Też pewnie zaciska zęby" - myślał.

Nie udało się! Papieski samochód nie zatrzymał się przy czekającej na niego grupce Polaków, wśród których był Rafał. Nie porozmawiali, nic nie wyszło z przekazania listu od chorych dzieci.

Piotr Piwowarczyk nie spodziewał się, że tego środowego popołudnia dotrze do niego taka wiadomość. Widocznie Ojciec Święty poczuł się źle - nic dziwnego, przecież w Rzymie panuje niesamowity upał, a audiencja odbywała się na wolnym powietrzu. Ale marzenie Rafała pozostało niespełnione. Co prawda Tomek, wolontariusz fundacji towarzyszący rodzinie Rogowskich, mówił, że chłopiec trzyma się dzielnie, cieszył się, że widział papieża z odległości pół metra, jednak nie zmieniło to faktu, że do bezpośredniego spotkania nie doszło.

Co robić? Na szczęście pan Piotr miał telefon do biskupa Dziwisza. Wziął słuchawkę.

 - Halo? Mówi Piotr Piwowarski z Krakowa, z fundacji "Mam marzenie". Mam do księdza arcybiskupa serdeczną prośbę...

Opowiedział historię Rafała, łącznie z tym, że zaraz po powrocie do Polski ma mieć kolejną chemię.

 - Niech przyjadą jutro rano - usłyszał odpowiedź. - Zobaczymy, co da się zrobić. 

"Zobaczymy". A więc pod żadnym pozorem nie trzeba dawać Rafałowi nadziei na spotkanie z Ojcem Świętym. Nie może zawieść się po raz drugi.

 - Słuchaj Tomek - tym razem to Piotr zadzwonił do wolontariusza. - Jutro rano macie być w Watykanie przy Spiżowej Bramie. Ustaliłem to z arcybiskupem Dziwiszem. Powiedz Rafałowi, że spotka się z sekretarzem papieża. Ale jest bardzo możliwe, że przyjmie go sam Jan Paweł II.

Rafał z papieżem(źródło zdjęcia)

 - Z arcybiskupem? - powtórzył Rafał, gdy dowiedział się o niespodziewanej audiencji. - Spoko, może być i arcybiskup. To tak jakby moje marzenie spełniło się prawie w 90%.

W czwartek rano zameldowali się pod bramą. Krótka wymiana zdań z malowniczo ubranymi żołnierzami Gwardii Szwajcarskiej. Niebieska karteczka-przepustka wręczona przez jednego z nich. Droga po schodach do windy. Drugie piętro i wyjście na dziedziniec. Przejście do pałacu i wędrówka przez wspaniale zdobione komnaty. W końcu ostatnia, z wygodnymi kanapami. Czekali jakiś czas. Wreszcie drzwi się otworzyły. Weszli i Rafał o mało nie upadł z wrażenia.

Na środku komnaty, na tronie, siedział papież. Zachęcająco skinął ręką. Chwilę później Rafał klęczał przed Ojcem Świętym. Ucałował pierścień. Jan Paweł II położył rękę na jego głowie i wypowiedział słowa błogosławieństwa. Sięgnął po różaniec.

Od Anioła Stróża: Przez chwilę rozmawiali. Rafał przekazał Ojcu Świętemu list od chorych dzieci. Tego samego dnia wrócił do Polski. Niedługo potem okazało się, że rak się cofnął.

Takich spotkań Karol miał bardzo, bardzo dużo. Niektóre z nich kończyły się podobnie jak spotkanie Rafała. Chorzy ludzie odzyskiwali zdrowie, bezpłodne małżeństwa mogły mieć dzieci, ludzie, którzy zeszli na złą drogę, wracali do Pana Boga. Tak było w przypadku pewnego księdza, który rzucił kapłaństwo i został bezdomnym. Nieopodal Placu św. Piotra spotkał go znajomy, który szedł na audiencję do Ojca Świętego. Gdy papież dowiedział się o tym, kazał przyprowadzić bezdomnego do siebie. Zabrał go do drugiego pokoju, po czym... klęknął przed nim i wyspowiadał się. Ksiądz-kloszard rozpłakał się. A Jan Paweł II powiedział mu: "Widzisz  jak wielki jest sakrament kapłaństwa? Nie kalaj go!".

Innym razem spotkał się z grupą kapłanów z Polski. Było ich wielu, jeden wołał z tyłu do Ojca Świętego pragnąc przedstawić mu swoją matkę. Papież już musiał wychodzić, ale usłyszał tę prośbę. "Ten ksiądz chciał mi przedstawić matkę, znajdźcie ich i przyprowadźcie" - powiedział później do swoich współpracowników. Szukali dwa dni. Wreszcie znaleźli, w pensjonacie kilkanaście kilometrów od Rzymu. Papież przyjął oboje. Kiedyś do Ojca Świętego napisali rodzice dziewczynki ciężko chorej na raka. Byli Polakami, mieszkali w Kanadzie. Jan Paweł II zaprosił ich do siebie. Dwukrotnie rozmawiał z mamą trzymającą na rękach córeczkę - raz na audiencji generalnej, potem na prywatnej. "Ufaj Bogu - powiedział. - Jeśli on zdecyduje, że chce ją mieć obok siebie, to zabierze ją. Jeśli będzie chciał, aby była z tobą, nie musisz się o nic martwić i nic robić. Traktuj ją jak pozostałe dzieci. Będzie tak, jak postanowił Bóg".

Najwyższy postanowił, że dziewczynka wyzdrowieje. I tak się stało po ich powrocie do Kanady. 

Długo by mówić o wszystkich takich spotkaniach. Wystarczyło by Jan Paweł II zobaczył chorych lub dzieci i już do nich szedł, nieraz przyprawiając o palpitację serca swoich ziemskich "aniołów stróżów".
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dzień spędziłam, można powiedzieć, na trzech rzeczach:

1. Dokończeniu czytania bloga cieni wiatru, który autorka prowadziła od 2005 roku, więc było co czytać,
2. Porządkowaniu i wklepaniem do "systemu"(czyli serwisu "lubimy.czytać") kilku książek;
3. A teraz zrobiłam sobie chwilę przerwy od czytania "Zaburzeń osobowości we współczesnym świecie" pod redakcją T. i C. Millon'ów oraz "Zaburzeń osobowości z pogranicza" Marshy Linehan zgłębiając w ten sposób tajniki osobowości borderline, znanej też pod nazwą osobowość pograniczna lub pograniczne zaburzenie osobowości.

Jakoś sobie trzeba organizować ten czas w okresie kwarantanny. Zastanawiam się też czy możliwe jest odizolowanie jednego województwa od innych. I jak to miałoby wyglądać od strony technicznej? Czyżby chcieli postawić wojsko na granicach?

Ogólnie dziwny jest ten maj.

Dzisiaj mija 85 rocznica śmierci Józefa Piłsudskiego oraz 50 rocznica śmierci Władysława Andersa. Nie wiem jak to miało być z Józefem Piłsudskim, ale obchody poświęcone rocznicy śmierci Andersa zaplanowali dosyć bogate. Miał być uroczysty koncert, mieli być weterani bitwy pod Monte Casino, miało być odsłonięcie pomnika generała. Zamiast tego było skromne złożenie kwiatów na jego grobie przez córkę generała, Annę Anders, ambasadorkę Polski w Rzymie.

Zresztą to nie jedyne uroczystości, które trzeba było odwołać z powodu pandemii koronawirusa. W przyszłym tygodniu Wadowice miały hucznie obchodzić 100 rocznicę urodzin Jana Pawła II. Wszystko było zaplanowane od miesięcy. I co? Wiele z atrakcji trzeba było odwołać. A przecież 100 urodziny zdarzają się raz w historii...

W dodatku w wielu regionach naszego kraju spadł śnieg. W Wiadomościach podano analogiczną sytuację sprzed 85 lat, kiedy po śmierci Józefa Piłsudskiego spadł śnieg połączony z deszczem. To chyba niebiosa przeżywały to wszystko. Ponadto, chociaż trudno w to uwierzyć, pogrzeb marszałka był największy w historii Polski. A koniki towarzyszące wydarzeniu wspominali najstarsi ludzie, którzy przybyli na pogrzeb prezydenta Lecha Kaczyńskiego i jego małżonki(na nich też była kawaleria konna). Tutaj też zrezygnowano z hucznych obchodów na rzecz skromnego złożenia wieńca przez prezydenta Andrzeja Dudę.