1307. Uczył nas wszystkich, jak znosić swoje cierpienie

Można powiedzieć, że był moim młodszym szkolnym kolegą. Co prawda nie mieliśmy szans się spotkać w szkole jako uczniowie - kiedy on przychodził na świat, ja zaczynałam swoją przygodę ze szkołą średnią, czyli wyszłam już z Ośrodka. Jednak kiedy wracałam z wizytami na "stare śmieci", zdarzało się, że widziałam go na korytarzu. Jednak najpełniej poznałam go za pośrednictwem fanpage prowadzonego przez jego mamę. Olinka i straszną, nieuleczalną chorobę, która zabierała go rodzicom i braciszkowi dzień po dniu. NBIA powoduje powolne odkładanie się żelaza w ludzkim mózgu. Z czasem zanikają kolejne czynności organizmu, aż w końcu człowiek umiera. Medycyna jeszcze nie zna lekarstwa na to schorzenie, dotykające dzieci. Chorzy dożywają do 10 lat od pojawienia się pierwszych objawów.
O Olinku pisałam tutaj wiele razy, m.in. nagłaśniając akcję "Świeżak dla Olinka" czy też "Kociaki dla Super Chłopaka"(nawet sama napaćkałam dla niego kotka), pamiętam też, że na panelu umieszczałam odnośniki do różnych zbiórek prowadzonych na jego rzecz.
I chociaż wiedziałam, że pewnego dnia przeczytam informacje o jego odejściu, to jakoś podświadomie gdzieś tam tliła się nadzieja, że uda mu się oszukać wszystkich i żyć o wiele dłużej, niż zakładają wszelkie statystyki.
Od kilku dni było już naprawdę źle, a rodzice pisali o "najgroźniejszym przeciwniku". Nowotwór? Covid? Coś jeszcze innego? Nie mam pojęcia. Czułam jednak, że wszyscy szykują się na najgorsze. Z drugiej strony, Oliś tyle razy "zagrał śmierci na nosie", wierzyłam więc, naprawdę bardzo mocno wierzyłam w to, że i tym razem zobaczę na jego profilu wpis, że kryzys znowu został zażegnany.
Niestety, stało się zupełnie inaczej - dzisiaj, w wieku niespełna 15 lat, ten dzielny chłopczyk postanowił opuścić swoje schorowane ciałko i udać się tam, gdzie nie ma już bólu i cierpienia, a jest radość i szczęście. I znowu wierzę, że gdzieś tam, u Niebios Bram, Jezus wziął go w swoje ramiona i przyprawił mu największe skrzydła za przykład, jak pięknie można znosić swoje cierpienie. Ja zaś będę go miała w pamięci takiego, jakim został uwieczniony na poniższym zdjęciu - uśmiechniętego, jeszcze nie naznaczonego nierówną walką z chorobą, jaką mu przyszło w późniejszym okresie stoczyć.

Oliwier: 2 września 2006 - 5 czerwca 2021

Na szczególną uwagę zasługują tutaj rodzice Olinka. Z pisanych przez nich postów nawet w najmniejszym stopniu nie wybrzmiała chęć skrócenia mu życia i cierpienia poprzez przeprowadzeniu na nim zabiegu eutanazji(chociaż przez ostatnich kilka lat chłopiec był roślinką, przy której trzeba wszystko, dosłownie, zrobić). Nie szukali też sposobu na przedłużenia mu życia na siłę. Raczej szukali sposobu, aby zapewnić mu jak największy komfort w jego ziemskim życiu - przystosowali pokój do potrzeb syna, tak aby mógł być w domu, środowisku, które zna, a nie w szpitalu czy też stacjonarnym hospicjum, szukali środków uśmierzających ból, odkochywali na zapas, dbali aby młodszy synek spędzał czas z starszym. Nie wiedzieli, kiedy przyjdzie "ten dzień". Chcieli być przygotowani i oni i Anton i niejako też Oli. 
Nie wiem jaka była u Was pogoda, ale u nas po południu była ładna pogoda. Tak, jakby niebo radowało się z kolejnego Anioła.