1949. Znaleźć bezpieczny balans

Na Wydziale Teologicznym (prawie) wszyscy się mnie pytają, czy wiem, co się dzieje z D*. Chyba zauważyli, że się trzymamy razem, chociaż nasza znajomość nie wychodzi poza ramy zwykłego koleżeństwa. Ja nic do niego nie czuję, i wydaje mi się, że on względem mnie też nie. Co nie oznacza, że nie lubimy ze sobą rozmawiać, bo jakoś tak łatwo przychodzą nam tematy do konwersacji. 

To może się wydawać dosyć dziwne, zważając na to, że D. jest raczej zamkniętym w sobie chłopakiem. Chyba nawet teraz bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Chociaż nie mnie to oceniać, bo znam go raptem dwa lata. W każdym razie można powiedzieć, że należy raczej do cichych osób. Cichych, i pogubionych w odkrywaniu swojej tożsamości, także tej religijnej. Widać to chociażby po jego wpisach na fb poruszających kwestię religii, które mogłyby uchodzić za egzotyczne, albo dotyczących różnych odłamów protestantyzmu. I głównie z tego powodu wiele osób zadaje mi pytanie z początku tego wpisu.

Wiem, że D. nie jest ochrzczony, co nie przeszkodziło mu w złożeniu papierów na teologię. I na studiowaniu jej. Nie wnikam dlaczego. Wiem też, że przez jakiś czas przygotowywał się z przybyłym z Bliskiego Wschodu I. (który był muzułmaninem) w Duszpasterstwie Akademickim do przyjęcia chrztu. Ale wtedy miał jakiś kryzys wiary i finalnie został ochrzczony tylko I. Co ciekawe, D. jest wierzącym człowiekiem, codziennie nawet uczęszcza na katolicką Mszę świętą w naszej wydziałowej kaplicy. W niedzielę chodzi do świątyń innych wyznań. Twierdzi, że szuka tego, który pozwoli mu na swobodę w wyznawaniu wiary. Bo jednak Kościół Katolicki jest za mało elastyczny, o czym przekonał się podczas choroby swojej mamy i po jej śmierci. O co chodzi nie wiem. Nie chcę też w to wnikać dlatego, aby nie stracić zaufania, jakim mnie darzy. O ile nie robi niczego złego, nie będę ingerować w jego sprawy.

Oczywiście życzę mu tego, aby po latach udało mu się wreszcie znaleźć tą swoją drogę w religii, która mu odpowiada swoją ideologią. Ja go tylko będę w tym wspierać. Bo w sumie co to za różnica, czy będzie katolikiem, protestantem, muzułmaninem, czy też wyznawcą jakiejś wschodniej religii? Byle był dobrym człowiekiem. Zresztą nawet teraz nie przeszkadza mi ta jego multireligijność, a tak naprawdę to brak przynależności do określonej religii. Ostatnio np. uczyliśmy się razem na uczelnianym korytarzu do zaliczenia z monografu Czym jest lichwa i dlaczego (nie) jest grzechem? Kwestia zadłużenia w perspektywie nauki społecznej Kościoła (nie pytajcie o szczegóły, trzeba było zapisać się na jakiś monograf, a tylko tam było miejsce). Potem razem poszliśmy zdawać go - on coś dopowiadał do moich pytań, a ja do niego. I jakoś razem daliśmy radę mimo wszystko.

* D. to chłopak, o którym pisałam w >>tym<< poście.