87. Ręce zimne ale serce gorące

Od zawsze kiedy pamiętam moje stopy i dłonie były lodowate. Nie pomaga ani zakładanie ciepłych skarpet, ani rękawiczek. Zresztą rękawiczek zbytnio nie lubię, bo te pięciopalczaste, chociaż najwygodniejsze, są niezbyt praktyczne w ubieraniu (zwłaszcza kiedy trzęsą ci się ręce), zaś przy jednopalczastych jest ograniczona swoboda manewrowania palcami. Tak źle i tak niedobrze. Grubych skarpet też nie założę, bo potem źle mi się chodzi w traperach. Bądź co bądź w kozakach chodzę tylko do kościoła, ewentualnie na jakieś uroczystości. Rajstopy, rajtuzy itp. też są dla mnie passe, z tych samych powodów co rękawiczki. Ech, wymagający ze mnie człowiek. Dłonie i stopy więc mi marzną. Ja jednak tego nie czuję. Nie wiem dlaczego. Wszędzie słyszę, że zimne kończyny powinny wręcz szczypać. Mnie jednak nie szczypią, nie bolą, totalnie nic. Tak, jakby to była zupełnie normalna reakcja dla organizmu. Jedynymi osobami, które odczuwają to zimno są najczęściej wierni podający mi rękę na "Znak pokoju", ewentualnie inni ze scholi podczas modlitwy "Ojcze Nasz" (kiedy wszyscy chwytamy się za ręce, nawet kiedy nie śpiewamy). Przynajmniej choć trochę mnie wtedy ogrzeją hi, hi, hi! Ale na serio to czasami naprawdę bywa to stresujące, kiedy podajesz komuś dłoń, a ona jest zimna. Pociesza mnie myśl, że mówi się iż ten, kto ma zimne ręce, zazwyczaj ma serce gorące. A i moim rozmówcom zazwyczaj to nie przeszkadza, wszak podanie sobie dłoni trwa dosłownie chwilę, a stopy i tak mam w butach.

Sypnęło śniegiem aż miło. Trudno w to uwierzyć, ale akurat zima jest moją ulubioną porą roku. Dlaczego? Bo zimą nic nie pyli, mogę więc oddychać pełną piersią. Od jutra w moim województwie zaczynają się ferie zimowe, dzieci będą miały co robić. Coś mi się zdaje, że sanki i jabłuszka pójdą w ruch, a i nieopodal mamy wyciąg narciarski, toteż i amatorzy jeżdżenia na nartach i snowboardzie będą mieli co robić. Do tych pierwszych (czyli amatorów jeżdżenia na nartach) mogę zaliczyć się też i ja. W tym roku jednak o szaleństwie na stoku mogę pomarzyć. Jestem na parafialnych półkoloniach, z czego cieszę się niezmiernie. Jeszcze nie wiem na jakiej funkcji, dowiem się tego wieczorem (wczoraj o 22:54 dostałam SMSa przypominającego o zebraniu). A po powrocie z półkolonii będę musiała przysiąść do rachunkowości finansowej, z której w sobotę mam egzamin. Po przyszłym weekendzie jeszcze tylko rosyjski (wtorek) i formy pielgrzymowania (środa) i wolne aż do, uwaga, uwaga, soboty. Bo 14 lutego mam pierwszy zjazd w Progresie. A do Krakowa wracam dwa dni później. Skrócili nam ferie o dwa tygodnie. I wcale nie poprawia mi samopoczucia fakt, że dzięki temu wakacje mamy dwa tygodnie wcześniej...