Wielu z niecierpliwością oczekiwało na XX Światowe Dni Młodzieży, które miały odbyć się od 16 do 21 sierpnia 2005 roku w niemieckiej Kolonii. Miało być tak jak zawsze - piątkowa Droga Krzyżowa, sobotnie czuwanie i niedzielna Msza Święta na zakończenie święta młodzieży. I miał być on - papież Jan Paweł II. Może nie do końca w pełni sił, może milczący, ale ON - duszą i ciałem. Tymczasem życie napisało zupełnie inny scenariusz. Od lutego z Watykanu dochodziły niepokojące wiadomości na temat wciąż pogarszającego się zdrowia Ojca Świętego - zaczęło się od niepozornej grypy, skończyło na zabiegu tracheotomii z powodu niewydolności oddechowej. A potem przyszła wymowna Droga Krzyżowej z milczącym papieżem, który po ojcowsku przytulał podany mu Krzyż. No i Wielkanocne błogosławieństwo, z niemym Ojcem Świętym, chcącym powiedzieć coś do wiernych. Chcącym, a nie mogącym. To była chyba najważniejsza homilia w jego pontyfikacie. Dla wiernych stało się jasne - papież umiera. A informacje jakie otrzymywaliśmy w tygodniu po świętach tylko potwierdzały te przypuszczenia. Teraz wielu z nas modliło się już nie o cudowne wyzdrowienie, ale o dobrą śmierć dla Pasterza naszych czasów. W końcu w sobotę 2 kwietnia, tuż przed godziną 22 świat usłyszał tą smutną wiadomość: "Nasz Ojciec Święty Jan Paweł II powrócił do domu Ojca". Odszedł człowiek, ale pozostawił swoje dzieło. A jednym z jego filarów są Światowe Dni Młodzieży. Młodzież też to czuła. Dlatego wielu z nich wybrało się do Niemiec, aby spotkać się w nich z następcą Jana Pawła II - Benedyktem XVI.
Internet to jednak ciekawy wynalazek. Można sobie w coś pograć on-line, pogadać ze znajomymi, czy też wyszukać interesujące nas informacje. Wiedziałam, że zbliżały się kolejne Światowe Dni Młodzieży, i że będą one w nie tak bardzo odległej Kolonii, ale tutaj tak naprawdę moja wiedza się kończyła. Z drugiej strony byłam już w miarę świadomą i ciekawą świata niespełna piętnastolatką, toteż chciałam dowiedzieć się czegoś więcej o spotkaniu. Do dzisiaj pamiętam, że pierwszą rzeczą, na którą zwróciłam swoją uwagę był, a jakże by inaczej, hymn spotkania w wersji polskiej:
1. Dlaczego Mędrcy opuścili swoje pałace? Czemu patrzyli w Gwiazdę i za nią szli?
Dlaczego Małemu Dziecku kłaniali się?
Gdy ich pytano - mówili, że:
Venimus adorare eum –
Emanuel Bóg jest z nami!
2. Czemu Pasterze nocą opuścili swe trzody?
Czemu się wsłuchiwali w anielski śpiew?
Dlaczego Małemu Dziecku kłaniali się?
Gdy ich pytano - mówili, że:
Venimus adorare eum –
Emanuel Bóg jest z nami!
3. Jesteśmy razem tutaj, aby oddać Mu pokłon.
Jako Jego dzieci posłani w ten świat.
Jesteśmy razem tutaj, by spotkać Jezusa
w Chlebie, Winie, w Tobie, we mnie;
By mówić innym, że:
Venimus adorare eum –
Emanuel Bóg jest z nami!
Taka trochę kolędowa mi się wydawała. No, ale dobra. W sumie nawet wpadająca w ucho była. Teraz czekałam już tylko na relację z wydarzenia w telewizji. Tym razem była ona nadzwyczaj okrojona - obejmowała tylko niedzielną Mszę świętą. Jak się potem okazało, program XX ŚDM przewidywał udział papieża Benedykta XVI tylko w Mszy na zakończenie spotkania. Czyli wróciliśmy niejako do początków.
Ku zaskoczeniu moich rodziców tego dnia nie poszłam na niedzielną Mszę świętą. Chciałam za wszelką cenę obejrzeć transmisję nadawaną z Kolonii. Zaczęła się ona trochę przed czasem, ale dzięki temu "poznałam" ogólny hymn Światowych Dni Młodzieży, który rok później, w nieco zmodyfikowanej formie usłyszałam też w Wadowicach:
W czasie brzmienia pieśni papież, wzorem swojego poprzednika, przejeżdżał przez sektory pozdrawiając przy tym zgromadzonych uczestników spotkania. Oni nie pozostawali mu dłużni i wymachiwali flagami swoich państw, jak również sztandarami z logo spotkania:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz