1857. O miłości dla zakochanych i poszukujących drugiej połówki

Nie da się ukryć, że Walentynki podbijają naszą polską ziemię. Nie jestem w stanie powiedzieć, kiedy dokładnie, kiedy wkroczyły na naszą arenę, bo dla mnie były właściwie od zawsze. Świętować je można na różne sposoby. My, członkowie Duszpasterstwa Akademickiego mieliśmy w związku z nimi spotkanie z parą małżonków, którzy opowiadali nam o swoim codziennym doświadczaniu miłości oraz z księdzem Jarosławem Ogrodniczakiem, ich przewodnikiem duchowym. Wydarzenie było zareklamowane na fb w następujący sposób.

Ponieważ przez wolontariat podczas Biegu Hercklekutów nie mogłam uczestniczyć w niedzielnej Mszy świętej w mojej parafii, wiedziałam że niemal na pewno udam się na spotkanie w DA, a następnie na odbywającą się po nim Mszę. No, chyba żebym dostała temperatury, albo gdybym czuła się na tyle źle, że nie byłabym w stanie już jeszcze raz dojechać do Kato. Wiecie, ja bardzo chciałabym być na tej porannej Mszy świętej u mnie, ale się nie rozdwoję. A szkoda, bo podejrzewam jakie to będzie miało dla mnie konsekwencje...

Do Kato udało mi się dojechać w miarę wcześnie. W każdym razie na tyle, że mogłam spokojnie dojść na nogach do ośrodka Duszpasterstwa Akademickiego "Centrum" znajdującego się niedaleko Wydziału Teologicznego, na którym studiuję Nauki o Rodzinie. Właściwie "ośrodek" to chyba za duże słowo - to zaledwie trzy (no dobra, z toaleto-spiżarnią cztery) niewielkie pomieszczenia mieszczące się w piwnicy jednej z kamienic w centrum Kato (czyżby stąd wzięła się nazwa DA?). Za to urządzone z pomysłem i zawierające wszystko, czego może potrzebować wspólnota. 

Do ośrodka dotarłam w miarę wcześnie, bo jeszcze znalazły się miejsca do siedzenia. Ku zaskoczeniu samego księdza Krzysztofa na zaproszenie odpowiedziało tyle ludzi, że w głównej sali zabrakło miejsca i część z nas musiała zadowolić się tzw. przedpokojem. Przybyło też wiele nowych osób, co oczywiście ucieszyło naszego duszpasterza - to doskonały znak tego, że wspólnota się rozrasta. Mi zaś przypomniały się lata świetności naszego parafialnego Oratorium, pełnego młodzieży. Czy one jeszcze wrócą? Mam nadzieję. I wiem, co na pewno musiałoby się stać, żeby tak się stało. Nie chcę tego mówić na głos, ale Ci z Was, którzy czytają mojego bloga, mogą się domyśleć, co mam na myśli.

Samo spotkanie odbywało się w dosyć przyjaznej i sympatycznej atmosferze. Państwo Brauhoffowie okazali się bardzo sympatyczni i otwarci, z chęcią opowiadali o swoim życiu i miłości, jaką siebie darzą. Chwilami miało się wrażenie, że wyszli z jakiejś bajki, że to ich życie jest tak niezwykłe, że aż nierealne. Tymczasem przecież oni są takimi samymi ludźmi jak my, tylko trochę bardziej starszymi i doświadczonymi. 

Ja wiem, że raczej nigdy nie założę rodziny, chociaż jest osoba, którą widzę kilka razy do roku, a przy której naprawdę szybciej bije mi serce. Ale co tak naprawdę może jej ofiarować taka osoba jak ja? I czy w ogóle ktoś może być ze mną szczęśliwy? Pan Dariusz twierdził, że wystarczy tylko modlić się do Boga i stawiać mu konkretne wymagania. Ja jednak uważam, że to nie wystarczy, że czasami po prostu trzeba wyjść do ludzi. A o to trudno, jeżeli z natury jest się bardziej nieśmiałym niż spontanicznym. Ale wśród nas były i małżeństwa, i narzeczeństwa i zakochani. I myślę, że to dla nich przede wszystkim skierowane były ich słowa.

Po skończonym spotkaniu udaliśmy się na Mszę świętą w kaplicy Wydziału Teologicznego. Wcześniej jednak zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie z zaproszonymi gośćmi. Początkowo mieliśmy je zrobić w siedzibie Duszpasterstwa, ale było nas tak dużo, że nie mogliśmy znaleźć na nie odpowiedniego miejsca w budynku. Za to na Wydziale mieliśmy do dyspozycji cały korytarz, który w niedzielny wieczór był wyjątkowo pusty. Swoją drogą to śmiałyśmy się z Madziołkiem, że środek przerwy międzysemestralnej, a my i tak jesteśmy na naszym Wydziale. W zasadzie to gdyby nie remont krypty pod Archikatedrą to Msza święta odbywałaby się właśnie tam. A tak na razie jesteśmy gościnnie na naszej kochanej (nie ma w tym ani krzty sarkazmu czy też ironii, bo ja naprawdę kocham moje studia) uczelni.

Wbrew pozorom nasza wydziałowa kaplica okazała się za mała, aby pomieścić nas wszystkich, toteż dla części z nas zostały wystawione krzesła poza nią. Trochę to przypominało sytuację z naszej Wigilii z początku stycznia, kiedy na Mszy świętej prymicyjnej ojca Antoniego też było tyle osób, że nie zmieścili się w pomieszczeniu.

Nie do końca wypaliło nagłośnienie, które raczej było prowizoryczne, ale kto by się tym przejmował? Ważny był sam fakt uczestniczenia w Mszy. Mszy niecodziennej, bo małżonkowie skupieni w duszpasterstwie odnowili swoje przysięgi małżeńskie. A na zakończenie każda kobieta otrzymała tulipan lub różę. I znowu przypomniało mi się, jak kiedyś na Oratorium dostałam różę z okazji Dnia Kobiet. Pamiętam jeszcze kiedy to było - 8 marca 2011 roku.