1866. Rozmawiajmy ze sobą

Porozmawiaj z tą osobą w szkole czy pracy, obok której inni przechodzą obojętnie

Porozmawiaj dziś z osobą, która wydaje się być trochę "z boku". Osobą, na którą inni nie zwracają uwagi.

To zadanie wcale nie jest takie trudne, na jakie wydaje się na pierwszy rzut oka. W mojej pracy są różne dzieci. Niektóre z nich są przebojowe, a inne wręcz odwrotnie - ciche i spokojne, takie jakby ich nie było. Zawsze trzymają się na uboczu, niespecjalnie angażują się w zajęcia. Z jednej strony może to być taki etap rozwojowy (sama zachowywałam się podobnie na etapie liceum), z drugiej sytuacja rodzinna naszych dzieciaków jest naprawdę różna. U kilku z nich podejrzewam też jakieś spektrum autyzmu, nie mam jednak kompetencji, ani tym bardziej pełnej wiedzy, ku temu, aby w pełni ich zdiagnozować. Co ciekawe, pracujący na świetlicy psycholog, też do końca nie jest tego pewien. A skoro on nie wie, to ja tym bardziej nie mam takiej wiedzy.

Dlatego jako wychowawcy bardzo często rozmawiamy z tzw. "odludkami". Osobiście nie lubię tego terminu, ale nie mogę znaleźć innego, który w pełni by oddawało ten stan. Czasami jest to łatwe, i dzieciaki prędzej się otwierają przed nami, niż przed rówieśnikami, a czasami wręcz przeciwnie - zamykają się w swojej własnej skorupie, do której nikt nie ma dostępu. Niekiedy potrzebują czasu, aby wyjść z tejże skorupy, a czasami wizyty u świetlicowego psychologa. A czasami nic już nie pomaga i to tak naprawdę jest najgorsza z opcji, bo nie wiadomo, co się dzieje w ich głowach.

Jak więc możecie się domyśleć - zasadę tą stosuję nie tylko jednorazowo, tylko znacznie częściej. I to  nie tylko w pracy, ale też w życiu codziennym. Kiedyś miałam z tym problem z powodu mojej niepełnosprawności, obawiałam się, czy ludzie, zwłaszcza dorośli, bo dzieciakom już odpuszczam, będą mnie rozumieć, ale teraz nie mam już go. No, chyba że dzieją się takie rzeczy jak ostatnio. Tylko, chyba tak właściwie to nie mam wpływu na niektóre przekonania innych ludzi. To ich sprawa i ich problem.

Z innej beczki:

w zeszłym tygodniu na Duszpasterstwie Akademickim omawialiśmy fragment Ewangelii wg św. Marka opowiadający o tym, jak Pan Jezus udał się na pustynię, a następnie rozpoczął swoją nauczycielską działalność. Pytanie księdza Krzysia brzmiało gdzie jeszcze w Piśmie Świętym znajdziemy liczbę 40. Ośmieliłam się i odpowiedziałam, że potop trwał 40 dni, Izraelici wędrowali przez pustynię przez 40 lat, Eliasz i Mojżesz też pościli przez 40 dni przed ważnymi wydarzeniami oraz 40 dni po śmierci nastąpiło wniebowstąpienie Pana Jezusa. A dzisiaj słuchając Pierwszego Czytania znalazłam jeszcze jedno wydarzenie, w którym liczba 40 odgrywa ważną rolę - Jonasz miał iść do Niniwy, aby powiedzieć jej mieszkańcom, że mają właśnie 40 dni na to, aby się nawrócić. W przeciwnym razie miasto czeka zagłada. A więc wygląda na to, że liczba 40 w Piśmie Świętym ma naprawdę wyjątkowe znaczenie.