1860. Ten projekt wcale nie był taki trudny do wykonania

Wreszcie się zmobilizowałam i wpisałam propozycje tytułów książek w ramach międzynarodowego projektu, do którego zostałam zaproszona. Na początku zaskoczyło mnie to, że ktoś nie tylko mnie zauważył spośród tłumu mniej lub bardziej rozgarniętych studentów na Wydziale Teologicznym, ale też uwierzył w moje możliwości, nawet jeżeli logika początkowo podpowiadałaby coś innego. Z drugiej strony, zaproponowała mi to wykładowczyni, która była z nami rok temu w maju na wyjeździe studyjnej do Rzymu. A że miałam tam swoje przysłowiowe 5 minut jako przewodnik, to mogła się na własne oczy przekonać, że w moim przypadku obraz wizualny to jedno, a rzeczywiste możliwości to drugie. W ogólnie zauważyłam, że sporo osób zaczęło mnie inaczej postrzegać po tamtych kilku dniach, zarówno wśród studentów, jak i wykładowców. I cieszy mnie to, i martwi. Cieszy - tu chyba nie muszę tłumaczyć. Martwi, bo wychodzi na to, że całe moje życie oparte będzie na udowadnianiu czegoś innym.

Już od początku, kiedy usłyszałam o tym projekcie, chciałam wziąć w nim udział, nie miałam jednak odwagi sama iść i się zgłosić. Jakoś nie czułam się godna tego zaszczytu. W ogóle przeszło mi nawet przez myśl, że to może być wywyższanie się ponad innych, a na tym akurat najmniej mi zależy. Bardziej zależy mi na samorozwoju, zdobycia ciekawych doświadczeń, dowiedzeniu się czegoś nowego. To chyba nie jest nic złego. Zwłaszcza kiedy nie przyćmiewa mojego całego życia. Tak samo jak sport - jest dobry, ale jeżeli poświęca się mu cały czas, to nie wyniknie z tego dużo dobrego, bo zaniedba się inne rzeczy. Jednak skoro zaproponowała mi to sama koordynatorka, to postanowiłam skorzystać z okazji i spróbować. Tym bardziej, że oprócz mnie wytypowano jeszcze dwoje studentów do udziału w tymże przedsięwzięciu.

Na początku zupełnie nie wiedziałam czego się spodziewać i praktycznie byłam tym trochę przerażona. Kiedy jednak dowiedziałam się, że mam po prostu wyszukać książki o podanej tematyce, to chciało mi się śmiać. No bo ja naprawdę spodziewałam się czegoś mega trudnego, a tutaj nie mogłam sobie wymyśleć lepszego zajęcia. Niemal od razu (czyli przełomu grudnia i stycznia) wzięłam się do szukania. Była to dobra decyzja, ponieważ styczniowo-lutowa infekcja osłabiła mnie na tyle, że nie zawsze znajdowałam siły, aby usiąść do komputera. Udało mi się znaleźć 30 książek we wskazanej tematyce. Może to nie jest oszałamiająca ilość, ale jeżeli pozostałe dwie osoby znajdą podobną ilość pozycji, to już będzie całkiem niezła liczba 90 tytułów. Dzisiaj przed południem wysłałam wszystkie propozycje do bazy. Mam nadzieję, że jak najmniejsza ich ilość zostanie odrzucona. 

Chciałam to zrobić jeszcze przed rozpoczęciem nowego semestru, ponieważ pierwsze jego półtorej tygodnia to będzie nadrabianie maratonu egzaminacyjnego. Już nawet nie chcę myśleć, ile mam materiału do zaliczenia. Najgorsze dla mnie jest to, że powoli zaczęłam się gubić w informacjach, które mam ogarnąć. Tak bardzo chciałabym mieć to już za sobą. I to najlepiej zdane w pozytywny sposób.

Co do Wielkiego Postu i zadań, jakie proponuje na ten czas KBO ŚDM, to dzisiejsze polecenie brzmiało:

Wykonaj miły gest dla bliskiej Ci osoby

I krótkie wyjaśnienie:

Spróbuj zaplanować dzień, w którym zrobisz dla kogoś Ci bliskiego coś miłego. Wybierz tę osobę, przygotuj się, pomyśl co możesz zrobić. Niech to będzie dobry uczynek zaplanowany, przemyślany. Nie przypadkowy.

Zadanie dało mi trochę do myślenia, bo cóż też może drugiemu dać taka osoba jak ja? Baca mieszka za daleko, aby spędzić z nim wieczór. Szkoda, bo bardzo lubię spędzać czas w jego towarzystwie i po prostu już tęsknię za nim i jego żartami. Ale potem przyszła myśl, że może warto spędzić swój wolny czas z Kropką i jej bratem Adamem? W zasadzie nie widziałam się z nimi od ich powrotu z zimowiska. Zawiozę im jakieś słodycze, może będą potrzebowali pomocy w nauce. Myślę, że to będzie dobry pomysł.