1865. "Jaki tu spokój, na, na, na, na"

Jeżeli miałabym wybrać jakąś piosenkę odzwierciedlającą to, jaką atmosferę zastałam dzisiaj po dotarciu do pracy, to byłaby zapewne "Jaki tu spokój" wykonywana przez chyba mało znany zespół Stauros. W ogóle przez przypadek wyczytałam informację, że jest to piosenka z filmu "E=mc2", ale filmu jeszcze nie oglądałam więc nie wiem. Za to kiedyś całkiem przypadkowo włączyła mi się ona na youtubie. Wiecie jak to jest: już, już człowiek ma coś przełączyć, kiedy przysłuchuje się czemuś ze zrozumieniem i myśl sobie - ej, a może to nie jest takie złe? W końcu została ona jedną z tych piosenek, która sobie włączam, kiedy mam gorsze dni. Nie zawsze pomaga, ale często kieruje moje myśli na inny tor.

Myślę, że łatwo sobie wyobrazić rozgardiasz, jaki dzieciaki robią na świetlicy, biegając jak nakręcone po pomieszczeniach. Czasami człowiek ma dość samego hałasu, a przecież musi ich pilnować aby nic im się nie stało. Raz na jakiś czas jest spokojnie - tak jak dzisiaj. Aż zastanawiałam się, czy ja trafiłam do dobrej placówki. Jedni grali na komputerze, drudzy układali klocki, jeszcze inni po prostu siedzieli na krzesłach i kanapach i zgodnie z tekstem piosenki - nudzili się. Tym ostatnim trzeba było wymyśleć zajęcie, ewentualnie zachęcić do odrobienia zadań domowych. Ale przynajmniej nie wariowali. Jestem ciekawa na ile starczy im tej grzeczności i spokoju i kiedy zacznie wychodzić z nich diabełek. Nie mniej, była to miła niespodzianka po powrocie z L4. Tym bardziej, że na uczelni zaczęłam maraton zaległych egzaminów i po dwóch dniach jestem wykończona. A przecież to dopiero początek. Przełom stycznia i lutego zdecydowanie nie jest najlepszą porą na chorowanie.

Dzisiejsze zadanie z KBO ŚDM brzmiało:

Rozważ dzisiejszą Ewangelię

Wielki Post to czas szczególnego wsłuchiwania się w Słowo Boże! Jeśli ciężko sięgnąć ci w ciągu dnia po papierową wersję Pisma św., znajdź aplikację na telefon z Biblią, w większości z nich jest opcja czytań na dany dzień; może uda ci się do niej zajrzeć w drodze do pracy czy na uczelnię, stojąc w korku, w kasie, czy kolejce spróbuj wybrać sobie jedno zdanie, które będzie z Tobą tego dnia.

Nie zapytałam Księdza Niosącego Światło o film, do którego nawiązał podczas kazania po Gorzkich Żalach. Dzisiaj nie miał dyżuru w konfesjonale, a jedynie koncelebrował Mszę. Do niego należało też odczytanie fragmentu z Ewangelii według św. Mateusza mówiącej o tym, jak Pan Jezus podyktował swoim uczniom tekst modlitwy "Ojcze nasz". Jest to jedyna modlitwa, która została przekazana bezpośrednio przez Syna Bożego. Siedem prostych próśb, które są wypowiadane, jeżeli nie w modlitwie, to podczas Mszy świętej. Pierwsze trzy odnoszą się względem Boga, kolejne cztery - nas samych. Po Ewangelii nie było kazania, a szkoda, bo pewnie wszystkie zostałyby w piękny sposób omówione.

Nie przeszkodziło mi to jednak w wybraniu jednego wezwania, które w aktualnym czasie jest mi bliskie. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że jest to "i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom". Tylko, że mój gniew odnośnie sytuacji z parafii jakoś tak mi już minął. Nie jestem już zła ani na proboszcza (co nie jest równoznaczne z tym, że zaczęłam go lubić, bo to prawdopodobnie się już nigdy nie stanie z mojej strony - przepraszam, jestem tylko człowiekiem), ani na Panią Dyrygent. Po prostu zaczęłam to traktować jako kolejną kłodę rzuconą mi przez życie pod nogi, którą muszę przeskoczyć. Chyba nawet po cichu im wybaczyłam, ale raczej w najbliższym czasie nie pojawię się ani na scholi (o ile jeszcze przyjdzie mi chęć, aby w niej śpiewać), ani w ogóle w kościele. W moim parafialnym kościele. Bo coś czuję, że bym się niepotrzebnie zdenerwowała. A jeżeli można unikać niekomfortowych sytuacji, to dlaczego miałabym tego nie robić? Toż to chyba nie grzech.

Myślę, że dużo bliższe teraz wydaje mi się wezwanie: "Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi", powtarzane jak mantra w szczególnie trudnych chwilach. A tych w ciągu ostatniego roku nie brakowało - zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych. Z tym, że te drugie dużo trudniej jest człowiekowi przyjąć. Tak bardzo przecież każdy z nas pragnie, aby żyło nam się jak najlepiej w każdej sferze. Często wątpimy, czy też złościmy się, jeżeli coś w tym naszym poukładanym życiu nie wyjdzie. Tymczasem wydaje mi się, że ważne jest, aby kiedy opadnie ten nasz pierwszy gniew (który sam w sobie nie jest niczym złym, jeżeli nie prowadzi do niczego więcej), jeszcze raz przyjrzeć się zaistniałej sytuacji i na spokojnie ją przeanalizować. I może chociaż starać się ją przyjąć jako kolejne doświadczenie życiowe, być może bolesne, nawet bardzo. To może być trudne, nawet bardzo, tym bardziej, że każdy z nas chce być wyjątkowy i niepowtarzalny, a takie sytuacje tylko podcinają nam skrzydła. Ale może są właśnie po to, abyśmy nie obrośli w piórka? Zresztą myślę, że Bóg zawsze wie co robi i nawet kiedy coś nam na pozór zabiera, to nikt z nas nie wie, co tak naprawdę dostanie w zamian. Dlatego po opadnięciu pierwszych negatywnych emocji warto przyjąć wolę Bożą. Zwłaszcza, że Boże marzenia względem każdego z nas niemal zawsze się spełniają, trzeba tylko spokojnie dać się do nich zaprowadzić. Nie mylcie tego jednak z biernością, bo każdy z nas ma prawo walczyć o swoje, zwłaszcza w istotnych dla niego sprawach. Jednak to, co nam tu i teraz wydaje się ważne, może być tylko kamyczkiem na naszej drodze. Dla jednych ta droga będzie prosta, dla innych wyboista i pełna kamieni, ale na końcu każdej z nich mogą znajdować się takie "skarby", o jakich nikomu z nas się nie śniło.