1874. Przyrodą zachwycam się nieustannie

Wiem, że jestem dziwna. I że nie zawsze pasuję do obecnego świata, zwłaszcza swoim sposobem życia. Ale co ja na to poradzę, że zamiast bieganiny i pędem, nie zawsze nawet wiadomo za czym, bardziej wolę spokój i ciszę. Co ciekawe, nie przeszkadza mi to w uprawianiu biegów. Owszem, poruszam się wtedy szybciej niż zazwyczaj, ale nawet kiedy kończę bieg, to zazwyczaj rozglądam się dookoła, ciesząc tym, co mnie otacza. A więc drzewami, zielenią, śpiewem ptaków (o ile jest), a nawet chmurami i niebem rozciągającym się nad moją głową. Ja nie jestem idealna, ale otaczający mnie świat przyrody - już tak. Dlatego tak bardzo ucieszyło mnie następujące zadanie wielkopostne:

Wyjdź dziś na spacer. Otwórz oczy na piękno, jakie widzisz dookoła

Wyjdź na spacer, oderwij się od szumu informacji, pooddychaj świeżym powietrzem. Spróbuj dostrzec piękno wkoło Ciebie - rośliny, zwierzęta.

Nie będę ukrywać - trudno by mi było wygospodarować ekstra czas na taki spokojny spacer. Niby miałam na drugi blok zajęć na uczelni, ale wiecie jak to jest. Zajęcia zaczynałam o 9:45, ale po ostatnich dniach (rekolekcje + forum) byłam tak zmęczona, że postanowiłam dłużej sobie pospać. To dłużej trwało co prawda do 7:00, ale to zawsze jakieś 1,5 godziny później niż zazwyczaj. Dlatego postanowiłam podelektować się budzącą się do życia przyrodą podczas pokonania trasy praca - Wydział Teologiczny (bo przecież wieczorem było spotkanie "piekarnika". Trwa ona spokojnym tempem ok. 15 minut, można więc powiedzieć, że był to taki mały spacer. Przy okazji udało mi się cyknąć kilka fotek budzącej się do życia przyrody.

Podejrzewam, że gdyby nie to, że musiałam być na spotkaniu na konkretną godzinę, to chodziłabym tak po miejskich skwerach i zachwycała się tymi pierwszymi pąkami na gałązkach. Taki ze mnie dziwny człowiek.

Może i nie mam dużo okazji i powodów do zachwycania się otaczającymi mnie cudami natury. Może mieszkając na wsi byłoby to łatwiejsze. Ale ktoś mi kiedyś powiedział, że nie jest sztuką dostrzec coś w czymś widocznym na pierwszy rzut oka. Prawdziwą sztuką jest bowiem zatrzymać się w biegu czasu (a jest on raczej szybszy w miastach niż na wsi), rozejrzeć dookoła i dostrzec piękno w czymś na co dzień właściwie nie zauważalnym. Czy dużo mieszczuchów zatrzymuje się po prostu po drodze, aby przyjrzeć się rodzącej się po raz kolejny do życia przyrodzie? Myślę, że nie, chociaż nie mówię, że takich nie ma. A szkoda, bo przecież:

Wiosenna radość

Zapukała do drzwi świata wiosna,

nieśmiało czekając, aż wpuszczą ją do środka.

W dłoniach trzymała bukiet kwiatów:

pierwiosnków, krokusów, przebiśniegów.

Do tego gałązki z delikatnymi pączkami liści,

perlisty śmiech, przeplatany ptasim świergotem.

Chciała dać ludziom radość i wesele,

zupełnie z innych powodów niż jej siostra zima.

Świat w końcu wpuścił ją do swego wnętrza,

i od razu zrobiło się w nim pięknie i kolorowo.

Czy i Ty zaprosisz ją do swojego serca,

aby jeszcze bardziej się ono radowało?