1997. Droga, którą idę...

Moja droga

Krętymi ścieżkami biegnie moje życie,

choć bardzo bym chciała aby były proste,

aby nie męczyły moich nóg osłabłych,

abym nie gubiła jej trasy po drodze

i nie przewracała się na niej 

potykając o ostre kamienie.

Lecz czy gdyby nie były kręte,

to przyszedłby na niej czas na refleksję

nad moim kruchym życiem?

Czy potrafiłabym wtedy wybrać tą jedną drogę,

którą chcę podążać 

przynajmniej przez pewien czas?

A potem z niej zawrócić, 

jeżeli okaże się za trudna do pokonania?

Dostrzec tych, którzy podadzą dłoń,

kiedy upadnę, abym na nowo wstała i szła dalej?

Zauważyć piękno otaczającego mnie świata

odpoczywając po zbyt męczącej wędrówce?

Czerwone kwiaty - to ci, co kochają.

Żółte - to ci, co pomagają znaleźć właściwą drogę, 

niczym światło latarni w ciemną noc.

Niebieskie - to krople wody pomagające ugasić pragnienie. 

I te przydrożne kapliczki, niczym drogowskazy.

Moja droga nie musi być łatwa i prosta.

Moja droga niech prowadzi mnie na przód 

takimi ścieżkami, jakie będą dla mnie najlepsze.

Lolek, lipiec 2024

Całe nasze życie możemy porównać do wędrówki różnymi ścieżkami. Jedne są dosyć proste do pokonania, a po drodze można zobaczyć przyjemne krajobrazy. Inne kręte, jest na nich wiele dziur i kamieni, przez co musimy się postarać, aby je pokonać. Jeszcze inne można porównać do stromej ścieżki pod górę. Trzeba się nieźle natrudzić, żeby jednak na nie wejść. Jednak kiedy nam się to już uda, to mamy szansę zobaczyć zadziwiające widoki. Albo i się rozczarować, kiedy na szczycie okazuje się, że w międzyczasie pojawiła się mgła, która wszystko zasłoniła. Czasami są to drogi przypominające wiejskie trakty, wśród pachnących ziół i złotych łanów zbóż. W naszym życiu pojawiają się też ślepe uliczki, czyli drogi prowadzące donikąd. Bo przecież na końcu większości z nich znajdują się kolejne i kolejne drogi. Jeżeli tak nie jest, to najlepiej z takiej ścieżki jak najszybciej zawrócić i zmienić ją. 

Tak jak napisałam na końcu (prawie) każdej drogi jest kolejna i kolejna. To nasze wybory, co do życia, które wiedziemy. Wiele z nich wymaga analizy, czy warto iść jedną, drugą, a może bardziej opłaca nam się ta trzecia. Czasami musimy z nich zawrócić, ale każda nas czegoś uczy, wraz z pokonaniem każdej zyskujemy nowe doświadczenia, pozytywne albo negatywne. Na każdej z nich spotykamy różnych ludzi, jedni są bardziej nam przyjaźni, towarzyszą nam w tej wędrówce, wspierają nas i dopingują w drodze do celu. Są niczym drogowskazy, czy też kolory szlaków, dzięki którym nie zbaczamy z trasy. Inni ignorują nas, przez co nam nie utrudniają drogi, ale i jej nie ułatwiają. Ale możemy spotkać też takie osoby, które są nam nieprzychylne, swoim zachowaniem zniechęcają nas do dalszego przemierzania obranej ścieżki, wręcz rzucają nam kłody pod nogi. Chociaż nie unikniemy ich na swoich drogach, to nie warto zbyt długo z nimi przebywać. Warto też odwrócić sytuację i zastanowić się, którym typem towarzysza dla innych my jesteśmy - tym wspierającym, obojętnym, czy też zniechęcającym? A którym chcielibyśmy być?

Po drodze mijamy różne krajobrazy. To nasze wspomnienia. Mogą był one różnorodne. Czy zawsze jesteśmy w stanie je dostrzec? Czy zachwycimy się tak samo leśnym runem, wiejskim polem, ogrodowymi roślinami, czy też niebem nad zurbanizowanym miastem, czy też muralem w robotniczej dzielnicy? Często idąc naszymi ścieżkami zbyt szybko chcemy je pokonać, nie rozglądając się dookoła. W ten sposób możemy przegapić nie tylko jakieś ciekawe zjawiska, ale i ważne chwile w naszym życiu. Może więc warto na chwilę zatrzymać się, aby odpocząć, a przy okazji rozejrzeć dookoła. Może ktoś właśnie potrzebuje naszej pomocy? Czasami wystarczy tutaj uśmiech, bądź dobre słowo. A może akurat zobaczymy coś, co aktualnie nas zachwyci. Piękne niebo z sunącymi barankami, wysokie drzewa, niebanalną architekturę, ciekawy mural. Może wręcz zobaczymy coś, co należy zmienić w naszym życiu. Że idziemy niewłaściwą ścieżką. Nigdy nie jest za późno, żeby z niej zawrócić i ją zmienić. A może dzięki temu dojdzie się do upragnionego, chociaż trochę zmodyfikowanego celu.

Ścieżki mojego życia są kręte i nierówne. Czasami bardzo męczące. Tak męczące, że człowiek musi na chwilę usiąść, aby odpocząć, nabrać sił, wyrównać oddech, a potem ruszyć w dalszą wędrówkę. Nierzadko się na nich potykam i przewracam, zdarza mi się też zmienić pierwotnie obraną drogę, bo okazuje się ona dla mnie niemożliwa do przejścia. To znów uczy dokładnego rozpatrzenia nie tylko swoich umiejętności, ale i możliwości. A te niekiedy nie idą z sobą w parze. Zdarza się, że spotykam też ludzi, którzy zniechęcają mnie czy też odradzają realizację pierwotnych planów. Czasami ich argumenty są rozsądne i racjonalne, niestety zdarzają się też takie, które są snute na zasadzie: "wydaje mi się". Nie brzmi to motywująco. 

Mimo wszystko jestem szczęśliwa, że przeszłam już tak wiele dróg, chociaż nie zawsze było łatwo. Ale wtedy kiedy mogłam - dążyłam do zamierzonego celu. Skończona szkoła średnia, potem kolejne studia, także te, na które dojeżdżałam do Krakowa, w międzyczasie różne inne aktywności, które w jakimś stopniu mnie ukształtowały.

Kilka dni temu wkroczyłam na kolejną ścieżkę. Wcześniej pojawiła się w mojej głowie masa pytań, czy będzie ona dla mnie odpowiednia, czy dam radę ją przejść, a w razie czego zejść z niej z podniesioną głową. Bo rezygnacja z marzeń i zamierzeń nie zawsze musi oznaczać przysłowiową porażkę. Czasami po prostu może się okazać, że jest to zbyt forsująca droga dla danej osoby. Tym bardziej, że w pokonywaniu moich życiowych dróg ważne jest też, aby były one trochę jak w słowach piosenki:

"Jedną gwiazdkę zobaczył na szarej drodze,

A ta droga do Ciebie prowadzi, o Boże.

Na niej tyle radości, promieni słońca,

Na niej chciałbym pozostać i wytrwać do końca"