1637. W ramach podziękowania

Na początku chciałabym podziękować wszystkim tym, od których dostałam gratulację za obronienie tytułu licencjata w dziedzinie Nauk o Rodzinie, a jednocześnie tym, którzy życzyli zdrowia Księdzu niosącego światło. Niemal wszystkie przeczytałam z łezką w oku, niedowierzając, że ponownie tak dużo osób będzie się cieszyć moim skromnym sukcesem. Niestety, niektórzy zrobili sobie przy okazji okazję do kolejnej kpiny z mojej religijności, a przy okazji i z choroby jednego z moich ulubionych księży (co jeszcze bardziej mnie zasmuciło) ale, no cóż, przyzwyczaiłam się. W realnym świecie jest tak samo, to dlaczego tu miałoby być inaczej? Nie mam siły z tym walczyć, niech inni mówią co chcą, mnie jest dobrze z moim światopoglądem. Zwłaszcza, że nie robię nim nikomu krzywdy. Smutno mi jest też z tego powodu, że ponownie zostałam prawdopodobnie pominięta przez tych, na których ciepłe słowa liczyłam. Odbudowane zaufanie prysnęło w ciągu kilku dni. Ale na co ja liczyłam? Że ktoś na dłużej niż na kilka tygodni doceni moje poświęcenie i trud? Że przeczytam od tego kogoś gratulacje, jakieś słowa pochwały, może wsparcia? Kolejny raz się zawiodłam, tylko teraz boli to najbardziej...
Miałam dzisiaj jechać do Wa-wy, w pewnej sprawie, jednak infekcja, która mnie dopadła, skutecznie pokrzyżowała moje plany. Ja zaś sama nie wiem, czy dopadła mnie z powodu stresu, czy też przywlokłam ją będąc u księdza w odwiedzinach w szpitalu i dopiero teraz, kiedy już wszystkie emocje opadły, a adrenalina przestała działać, aktywowała się. W każdym razie czułam się rano tak źle, że nawet nie miałam siły wstać z łóżka. Wzięłam coś na wzmocnienie i położyłam się jeszcze na chwilę. Koło południa trochę mi przeszło, czułam się nawet całkiem znośnie. Nie chcąc marnować dnia, postanowiłam upiec karpatkę. Nie dla mnie, bo zasadniczo takich ciast nie mogę jeść. Ale jutro mają przyjść Kropka z siostrzeńcem, Archimedes, ludzie z Oratorium, Maksym z Beniem. Podejrzewam że tematem numer jeden będą wyniki tegorocznych matur. Ciekawe jak poszło Archimedesowi i bliźniaczkom...
Sama karpatka nie była moim pomysłem. Nawet nie wiem, czy po ostatniej porażce sama zdecydowałabym się nią upiec. Namówił mnie na nią siostrzeniec Kropki. Tak długo prosił, aż w końcu skapitulowałam. Wiedziałam jednak, że raczej będę próbowała znaleźć przepis całościowy, bez żadnych gotowców w pudełkach. Ostatnio taką zrobiłam i do karpatki było jej bardzo, bardzo daleko. Nawet, jeżeli maksymalnie nagięłabym warunki, jakie musi spełniać ciasto, aby uznać je za karpatkę. Na szczęście w Internecie nie brakuje przepisów na to ciasto. Ja posiłkowałam się >>TYM<< i muszę przyznać, że wizualnie już bardziej przypominała oczekiwany wypiek.

Tajemnicą pozostają dla mnie składniki na masę do środka. Wzięłam wszystko wedle przepisu, a tego kremu wcale nie było tak dużo, jak mogłoby być potrzebne. Sama miałam też nieco mniejszą blaszkę, niż było zalecane, a mimo to tej masy było po prostu według mnie mało. W dodatku trochę wyszła za rzadka, ale po prostu nie mam wprawy w przygotowaniu budyniu, bo takich rzeczy też nie mogę jeść.
Kawałek ukroiłam tacie na spróbowanie. Nigdy nie byłam dobra w wyciąganiu pierwszych kawałków ciasta z blaszki, więc się trochę pokruszyło. Ale i tak usłyszałam od niego, że wyszło mi ono pyszne. Więc jeżeli macie ochotę, to częstujcie się w ramach podziękowań za ciepłe słowa.

Przypomniałam sobie, że nie pokazałam Wam, co komisja egzaminacyjna otrzymała ode mnie w ramach podziękowania za przeprowadzony egzamin. Kiedy broniłam się pierwszy raz w 2012 roku na katowickim AWFie, całą turą kupiliśmy jej członkom kwiaty. A że broniła się nad ok. 75 na dzień (z samego zarządzania), to koszt wyszedł nam naprawdę niewielki, nawet doliczając do tego kawę i coś słodkiego (żeby nie padli z głodu i pragnienia). Drugą obronę miałam w 2020 roku, zdalnie w czasie pandemii, więc wystarczyło krótkie "dziękuję" na koniec. Trzecia obrona była tak chaotyczna, że nawet nie pomyślałam, aby coś kupić komisji (do dzisiaj jest mi głupio i przykro z tego powodu). Teraz myślałam o tym od jakiegoś czasu. Najprościej by było dać kwiaty - ale te kosztują, potrzebne by były trzy bukiety, a pech chciał, że z grupy seminaryjnej byłam sama, więc koszty ponosiłabym tylko ja.
Dlatego pomyślałam o czymś dużo tańszym, wykonanym z materiałów, które mam pod ręką w domu. I tak na szybko powstały trzy poniższe kartki: dla promotora, recenzenta oraz przewodniczącego komisji.

Szablon dziewczynki - absolwentki znalazłam w Internecie, wydrukowałam i pokolorowałam. Na wielu blogach zachwycam się przepięknie pokolorowanymi stempelkami przez dziewczyny i wykorzystaniem ich w bajecznych pracach. Wiem, że nigdy im nie dorównam, aczkolwiek same wykonanie dawało mi wiele radości oraz pozwalało skierować myślenie na inne tory.

Moje kartki nie są idealne. Gdyby nie atetoza towarzysząca mojej niepełnosprawności, to na pewno wiele elementów byłoby bardziej dopracowanych, np. dziewczynka byłaby w całości docięta. Próbowałam ją wyciąć wraz ze szczegółami, ale było to dość niebezpieczne dla szablonów, z których mogłyby stać się puzzle. Musiałam zostawić je z zapasem papieru, co niestety rzuca się w oczy. No trudno, tego akurat nie mogłam przeskoczyć. Mam nadzieję, że zostanie mi to wybaczone. Na każdej kartce umieściłam miejsce i datę obrony. Co prawda budynek za dziewczynką nie przypomina naszego Wydziału Teologicznego (który wygląda jak akwarium), pozwoliłam sobie jednak umieścić na nim jego nazwę. W środku znalazły miejsce podziękowania oraz cytat z Księgi Przysłów: "Podstawą wszystkiego jest mądrość" (Prz 4, 7). Mam nadzieję, że takie skromne karteczki im się spodobały.