1659. No i minęło dziewięć lat

Dziewięć lat blogowania to dosyć długi okres czasu. To nie jest mój pierwszy blog, ale to jemu poświęciłam dużo pracy i uwagi. I, nie licząc mojego gimnazjalnego bloga poświęconego zespołowi Ivan i delfin (śmiejcie się, śmiejcie), który najpierw umarł śmiercią naturalną z powodu ustania zainteresowania zespołem i wokalistą, a następnie zniknął z blogosfery wraz z innymi onetowskimi blogami, aktualny blog prowadzę najdłużej. Czy spodziewałam się, że wytrwam tutaj aż tyle lat? Z pewnością nie.

Przez te wszystkie lata zdarzyło się dużo zarówno dobrego, jak i złego. 90% zdarzeń znalazło odzwierciedlenie w tutejszych wpisach (jednak nie chcę upubliczniać niektórych szczegółów mojego życia). Może nie wszystkie udało mi się ubrać w odpowiednie słowa, może też nie wszystkie wpisy są zrozumiałe. Dla mnie jednak blog stał się nie tylko miejscem na dzieleniem się swoimi przemyśleniami z innymi, ale i formą przekazania światu, że życie z niepełnosprawnością może być ciekawe, a czasami wręcz szalone. A że pisanie zawsze sprawiało mi przyjemność (język polski średnio lubiłam, ale jak przyszło napisać jakieś opowiadanie, to pisałam je co prawda kilka godzin, ale efekt końcowy zawsze przewyższał moje oczekiwania), to jakoś to poszło. Myślę, że to co piszę "da się czytać".

Zainteresowanie moim blogiem przychodziło stopniowo. Zawsze cieszył mnie każdy Wasz komentarz, a niekiedy skłaniał do refleksji, czy też głębszych przemyśleń. Sama bardzo lubię odwiedzać blogi i poznawać w wirtualny sposób ludzi, którzy je prowadzą. Lubię też odwiedzać nowe miejsca w wirtualnej sferze. Nie mam oporów przed komentowaniem wpisów, mam tylko opory przed zapraszaniem innych na moją stronkę. Bo cóż szczególnego mam do zaoferowania? Ani nie tworzę pięknego rękodzieła, ani nie mieszkam na wsi, ani nie mam cudownego ogrodu, którym mogłabym się pochwalić, przez niepełnosprawność nie zrobię zapierającego dech w piersiach zdjęcia, mało kiedy dokumentuję swoje kulinarne wybryki, nawet chyba nie piszę zbyt górnolotnie, a moje przywiązanie do takiej wartości jak wiara w dzisiejszych czasach może wydawać się śmieszne. Czyli raczej wieje tu nudą. Jedyne o czym mogę napisać, to o moim życiu, takie jakie ono jest. Dziękuję więc tym wszystkim z Was, którzy znajdują czas, aby do mnie wpaść. Nawet nie wiecie jak niektóre z Waszych komentarzy podnoszą mnie na duchu w trudnych chwilach. A tych w ostatnich miesiącach nie brakowało. To, że o czymś nie piszę, nie znaczy że nie istnieje i mnie nie dotyka.

Ale też z okazji rocznicy naszła mnie refleksja. Chociaż blog jest dla mnie sposobem na utrwalenie przemyśleń i w ogóle zachowaniu ważnych dla mnie wydarzeń, to coraz częściej myślę o jego zamknięciu, usunięciu, zlikwidowaniu. I tak pewne osoby w ogóle by się nie zorientowały, że go nie ma, co najwyżej zauważyły by nieobecność, gdyby "znalazły czas". Większość z Was pewnie też szybko by zapomniała o istnieniu ścieżek codzienności. Jest przecież tyle ciekawszych blogów i osobowości, wartych Waszej uwagi. A ja... Może tak by było lepiej, zamiast wylewać kolejne łzy nad tym, że znowu zawiodła Cię osoba, na której komentarz wsparcia liczyłaś. No dobra, już na nic z jej strony nie liczę, moje zaufanie w tej kwestii spadło do zera. I tylko żałuję jednej decyzji sprzed pół roku. Nie, zdecydowanie nie było warto.

Tak więc jak kiedyś ten blog zniknie z sieci (a już kilka razy chciałam to zrobić), to wcale się nie zdziwcie.