1656. Urokliwe wybrzeże Cascais

Inną miejscowością, którą zobaczyliśmy, obok wspomnianej już wcześniej Almedy i oczywiście samej Lizbony, było oddalone o ok 28 km miasteczko Cascais. Cascais w przeszłości było niepozornym miasteczkiem rybackim aż do czasu, kiedy w XIX w. stało się ono miejscem wypoczynku portugalskiej rodziny królewskiej. Cascais słynie z pięknych plaż oraz cudownej architektury.
Do Cascais wybraliśmy się z samego rana, tak aby zdążyć na zaplanowaną popołudniu Mszę świętą dla wolontariuszy. Akurat odbywała się ona w miejscu, o które mogliśmy zahaczyć w drodze powrotnej. Jako środek transportu wybraliśmy kolej, której jedna z linii kończyła się właśnie w Cascais.
Po opuszczeniu pociągu znaleźliśmy się na Placu 5 października. Jego nazwa nawiązuje do rewolucji z 1910 roku, podczas której została zniesiona monarchia w tym kraju. Wokół placu znajdują się jedne z najbardziej charakterystycznych obiektów miasta, takie jak stary ratusz, pomnik Dom Pedro I oraz cytadela. Niestety, zdjęcie jakie wykonałam nie nadaje się do publikacji, więc posiłkuję się znalezionym w Internecie.

Plac 5 października (źródło zdjęcia)

Z centrum Cascais promenadą można dojść do Boca do Inferno, tłumaczone jako Usta lub Wrota Piekieł. Chociaż nazwa brzmi trochę strasznie, to tak naprawdę jest to malownicze wybrzeże, w którym nie sposób się nie zakochać. Te wysokie klify okalające linię brzegową zrobiły na mnie ogromne wrażenie, momentami powodując, że brakowało mi tchu w piersiach.

Piękne, a jednocześnie działające na moją bogatą wyobraźnię.

Sama nazwa tego miejsca pochodzi od otwartego ujścia zapadniętej jaskini, w którą ogromne fale Atlantyku uderzają, zmieniając tym samym spokojną taflę oceanu w spienioną, tryskającą milionami kropel masę. Nad przepaścią znajduje się idealna platforma widokowa, która od ponad 100 lat jest doskonałym miejscem do obserwacji burz lub gwałtownych zmian pogody. Może uderzające fale nie są najwyższe, jednak robią duże wrażenie ze względu na ich bliskość. Podczas naszej wizyty ocean był bardzo spokojny. I nie była to przysłowiowa cisza przed burzą...

Na piękny kolor oceanu mogłabym patrzeć nieustannie.

Czy to takie dziwne, że w tych okolicznościach w zakamarkach mojej duszy zrodził się kolejny wiersz?

Otchłań

Bezkresna lazurowa otchłań

ukazała się moim oczom.

Dech zapierająca, tak duża,

że nie do ogarnięcia

ludzkim rozumem.

Sięgająca swym kresem,

do drugiego kontynentu.

Chciałby się człowiek zatopić w jej pięknie.

Rzucić w jej toń i popłynąć.

Nie może...

I tylko fale uderzają w rytm bijącego z zachwytu serca.

Mówią, że to Usta Piekieł.

A dla mnie to raj na Ziemi.

Czyż to nie jest cudowny widok?

Mój uśmiech na mordce niech mówi sam za siebie.

W takich warunkach człowiek mógłby spędzić całą wieczność. Oczywiście, gdyby to było możliwe. Tymczasem niemiłosiernie szybko upływający czas kazał nam rzucić ostatnie spojrzenie na ten bajeczny krajobraz. Teoretycznie mogliśmy sobie odpuścić tą Mszę dla wolontariuszy... Ale myślę, że potem po prostu brakowałoby mi tego konkretnego elementu układanki. Ruszyliśmy więc w stronę stacji kolejowej, z której rozpoczęliśmy naszą wyprawę. Po drodze mijaliśmy różne ciekawe obiekty. Na zdjęciach tylko dwa z nich.

Podejrzewając, że później może być z tym krucho, w Cascais zjedliśmy obiad. Trochę zaskoczyło nas oblężenie restauracji, ale widać wiele wolontariuszy wpadło na ten sam pomysł, co my, czyli wyprawy nad "Usta Piekieł". A może po prostu chcieli pobyć na tutejszej plaży, która też jest piękna. Oczywiście klientami restauracji byli nie tylko wolontariusze, ale na pewno stanowili sporą ich część. Skończyło się tym, że w wielu lokalach gastronomicznych padł system zczytywania naszych kodów QR (na które dostawaliśmy dwa ciepłe posiłki dziennie.

W końcu udało nam się coś zamówić i zjeść. A potem biegiem puściliśmy się do ostatniego pasującego nam pociągu. Było śmiesznie i ciekawie, ale przynajmniej będzie po latach co wspominać.